คำตอบที่ทำให้ห้องเรียนเงียบกริบ

ชอล์กสีขาวในมือเรียวบางของศาสตราจารย์ไอรีลหยุดชะงักลงกลางอากาศ เสียงเขียนกระดานชนวนที่ดังเอี๊ยดอ๊าดติดต่อกันมากว่ายี่นาทีพลันเงียบกริบ บรรยากาศภายในห้องเรียนอาคมโบราณชั้นปีที่สามอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก สมการเวทมนตร์บทที่สี่ที่เพิ่งถูกถ่ายทอดลงบนกระดานแผ่นใหญ่ไม่ใช่สิ่งที่สามัญชนทั่วไปจะทำความเข้าใจได้ง่ายๆ โครงสร้างของมันซับซ้อนราวกับใยแมงมุมที่ถักทอด้วยกฎเกณฑ์แห่งมานาและกาลเวลา "ไม่มีใครยกมือเลยสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นทำลายความเงียบ คิรอสขยับตัวเล็กน้อยบนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง แผ่นหลังพิงพนักพร้อมกับประสานมือไว้บนตัก ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้อง นักเรียนคนอื่นต่างพากันหลบสายตา ก้มหน้ามองตำราในมือ หรือแสร้งทำเป็นจดบันทึกยิกๆ ทั้งที่หน้ากระดาษว่างเปล่า ไม่มีใครกล้าสบตากับศาสตราจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและบทลงโทษอันแสบสันต์ในคาบเรียนของเธอ ไอรีลค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เธอยังคงรักษาท่าทีเยชาและห่างเหินเช่นเคย เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงคริสตัลเวทมนตร์บนเพดาน ดวงตาสีอัมพันคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองตรงมายังเด็กหนุ่มแถวหน้าสุด "แววตานั้นของคุณอีกแล้วนะครับ คิรอส" ไอรีลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ "คุณกำลังคิดว่าทฤษฎีอักขระโบราณของอาณาจักรล่มสลายนี้เป็นเพียงแค่นิทานหลอกเด็ก หรือคุณกำลังหาช่องโหว่ในสมการที่ผม—เอ๊ย ที่ฉันอุตส่าห์เขียนอธิบายมาครึ่งค่อนวันกันแน่" รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของคิรอส เขาไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านต่อสายตาคุกคามนั้นแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ระบบประเมินผลในหัวของเขากกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขและโค้ดมานาสีฟ้าใสไหลผ่านเรตินาของเขาเป็นสายน้ำ [ตรวจพบสมการเวทมนตร์ระดับ 4: 'พันธนาการแห่งกาลเวลา'] [คำเตือน: โครงสร้างพลังงานมีความขัดแย้งกันเองในบรรทัดที่ 7 และ 12 อัตราการสูญเสียมานาสูงถึง 34.2%] [ท่านต้องการใช้แต้มวิเคราะห์เพื่อเปิดเผยบั๊กของระบบเวทมนตร์นี้หรือไม่? (ใช้ 50 แต้ม)] คิรอสส่ายหัวเบาๆ ในใจ เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพาแต้มระบบในทุกเรื่อง สมองของเขาที่มีการคำนวณขั้นสูงประกอบกับความเข้าใจในโครงสร้างรากเหง้าของเวทมนตร์โบราณนั้นเพียงพอแล้ว "ผมไม่ได้มองว่ามันคือนิทานหรอกครับศาสตราจารย์" คิรอสเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่ชัดเจนก้องกังวานไปทั่วห้องเรียนที่เงียบสงัด "แต่ถ้าให้พูดตามตรง... สมการที่ท่านเขียนบนกระดานเมื่อครู่ มีจุดรั่วไหลที่สามารถทำลายวงจรเวทได้ตั้งแต่เริ่มร่ายด้วยซ้ำครับ" *กริบ* คำพูดนั้นราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียงทั้งห้องเรียน นักเรียนหลายคนสำลักน้ำลายตัวเอง เสียงพลิוףกระดาษหยุดชะงัก ทุกสายตาหันขวับมามองเด็กหนุ่มปีสามคนนี้เป็นตาเดียวด้วยความตกตะลึงระคนหวาดผวา มีใครสักคนกล้าวิจารณ์ทฤษฎีของศาสตราจารย์ไอรีลซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญอันดับต้นๆ ของสถาบันต่อหน้าธารกำนัลอย่างนั้นหรือ? นี่มันความกล้าหาญหรือความรนหาที่ตายกันแน่! ไอรีลไม่โกรธ เธอยังคงนิ่งเงียบ ทว่าดวงตาสีอัมพันคู่นั้นกลับคมกริบยิ่งกว่าเดิม เธอก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะของคิรอส กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายมานาบริสุทธิ์โชยเข้าจมูก "กล้าหาญมาก... คิรอส" ไอรีลโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงแค่คืบ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความค้นหา "ถ้าคุณบอกว่ามันมีจุดรั่วไหล งั้นช่วยอธิบายให้ผม—เอ๊ย ให้ดิฉันฟังหน่อยสิครับ... ว่าทำไมทฤษฎีที่ใช้สืบทอดกันมาสามร้อยปีถึงกลายเป็นสิ่งที่ผิดพลาดในสายตาของคุณ" เธอจงใจใช้สรรพนามกวนๆ เล็กน้อยเพื่อทดสอบสติของเขา แต่คิรอสไม่มีทางเสียจังหวะ เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายื่นมือหยิบชอล์กอีกแท่งจากรางกระดาน เดินผ่านร่างของอาจารย์สาวไปอย่างมั่นใจ กลิ่นอายความเยือกเย็นของเธอไม่ได้ทำให้เขาเกร็งแม้แต่น้อย กลับกระตุ้นให้สมองส่วนหน้าแล่นเร็วยิ่งขึ้น จด... ลบ... เขียนทับ! เสียงชอล์กกระทบกระดานชนวนดังรัวเป็นจังหวะ คิรอสไม่ได้แค่แก้จุดผิดพลาด แต่เขาเขียนโครงสร้างใหม่ทั้งหมดโดยใช้หลักการ 'การสะท้อนมานาแบบย้อนกลับ' ซึ่งเป็นทฤษฎีที่ยังไม่เคยมีใครตีพิมพ์ในตำราเล่มไหนมาก่อน มือเรียวของเขาตวัดลายเส้นอย่างคล่องแคล่วและงดงามราวกับศิลปินกำลังวาดภาพมาสเตอร์พีซ "ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวอักขระอัญเชิญครับศาสตราจารย์" คิรอสเอ่ยขึ้นขณะที่มือยังคงขีดเขียนสมการชุดใหม่ "แต่มันอยู่ที่ 'ฐานรองรับ' ในบรรทัดที่เจ็ดที่คุณเขียน อาณาจักรโบราณไม่ได้ใช้มานาบริสุทธิ์ในการขับเคลื่อนวงจร แต่พวกเขาใช้ 'ความแปรปรวนของจิตใจ' เป็นตัวหล่อเลี้ยง หากเราเปลี่ยนตัวแปร $M$ ให้กลายเป็น $E$ และเพิ่มฟังก์ชันแดกซิแมนเข้าไป สมการนี้จะไม่เพียงแต่เสถียรขึ้น... แต่มันจะลดการใช้มานาลงถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ และไม่มีทางย้อนกลับมาทำร้ายผู้ร่ายด้วยครับ" คิรอสวางชอล์กกล่องลง หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับอาจารย์สาว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในระดับที่เกือบจะเรียกว่าเจ้าเล่ห์ ห้องเรียนทั้งห้องยังคงตกอยู่ในความเงียบงันระดับที่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ไอรีลนิ่งค้างไป เธอมองกลุ่มสมการใหม่บนกระดาน ดวงตาสีอัมพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นที่ความประหลาดใจฉายชัดผ่านแววตา ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยประกายแสงแห่งความทึ่งและความสนใจอย่างลึกซึ้ง เธอกวาดสายตาไล่เรียงตามบรรทัดสมการที่คิรอสเพิ่งเขียนขึ้นอย่างรวดเร็ว สมองระดับอัจฉริยะของเธอกำลังประมวลผลตามทฤษฎีนั้นทันที *การสะท้อนมานาแบบย้อนกลับ... ใช้จิตใจเป็นตัวแปร... บ้าน่า! เด็กนี่มองเห็นโครงสร้างที่ลึกซึ้งขนาดนั้นทะลุปรุโปร่งตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?* ไอรีลหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ภายในอกมีความรู้สึกปั่นป่วนแปลกประหลาด ความภาคภูมิใจลึกๆ ผสมผสานกับความรู้สึกอยากจะปราบพยศเด็กปากดีคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด "คิรอส..." ไอรีลเอ่ยเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์สาว "คุณนี่มัน... ทำให้ผม—เอ๊ย ทำให้ฉันประหลาดใจได้เรื่อยๆ เลยจริงๆ นะครับ" [ติ๊ง! ค่าความประทับใจของศาสตราจารย์ไอรีลพุ่งสูงขึ้น 15%] [เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: 'มุมมองของผู้สร้าง'] [ระบบตรวจพบพลังงานลึกลับกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้เขตอาคารเรียนทิศเหนือ ความเข้มข้นระดับ SSS—!] เสียงแจ้งเตือนในหัวของคิรอสดับวูบลงทันที พร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา แสงสว่างจากคริสตัลเวทมนตร์บนเพดานกะพริบไหวเป็นจังหวะประหลาด เสียงคำรามต่ำๆ ที่สะเทือนเลื่อนลั่นมาจากใต้พื้นดินทำให้หน้าต่างกระจกสั่นระคนหวาดหวั่น ไอรีลหันขวับไปมองนอกหน้าต่างทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "นั่นมัน..." ไอรีลพึมพำเสียงเบา ขณะที่ประตูห้องเรียนถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยแรงลมปริศนา ร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำสนิทผู้เป็นถึงผู้อำนวยการสถาบันก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจอย่างหนักหน่วง "ไอรีล! คิรอส! ออกมาดูข้างนอกนี่เร็วกว่า..." ผู้อำนวยการตะโกนเสียงหลง "ผนึกใต้หอคอยโบราณ... กำลังจะแตกสลายแล้ว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!