สวนกลับแบบนิ่มนวลแต่เจ็บจี๊ด

"กฎข้อที่สิบสองของสนามประลองหลวง... ห้ามผู้ท้าชิงใช้เวทมนตร์นอกเหนือจากธาตุที่ลงทะเบียนไว้ บทลงโทษคือการริบสิทธิ์การแข่งขันตลอดกาล" เสียงประกาศก้องของกรรมการสนามดังสะท้อนไปทั่วอัฒจันทร์หินแกรนิตสีเทา ท่ามกลางสายตานับพันคู่ที่จับจ้องมายังเบื้องล่าง รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของ 'เรย์มอนด์' รุ่นพี่ปีสามผู้เรืองอำนาจแห่งหอคอยอัสนีปรากฏชัดเจนจนน่าหมั่นไส้ เขายืนกอดอกถือคฑาประดับอัญมณีสีฟ้าคราม ปลายคฑายังคงมีประกายไฟฟ้าสีม่วงแล่บแปล๊บ แสดงถึงความเหนือชั้นในการควบคุมพลังเวท แต่สำหรับคิรอสแล้ว... สีหน้าของเขากลับเรียบเฉย ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ราวกับว่าเขากำลังยืนชมการทดลองวิทยาศาสตร์ที่ผิดพลาดของเด็กอนุบาลมากกว่าจะเป็นการเผชิญหน้ากับผู้ทรงพลัง "น่าเสียดายจังนะครับรุ่นพี่..." คิรอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล จนคนฟังรู้สึกขัดหู "ผมยังไม่ได้ทันใช้เวทมนตร์นอกเหนือจากที่ลงทะเบียนเลยด้วยซ้ำ" "ปากดีไอ้รุ่นน้องปีหนึ่ง!" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะ เสียงฮือฮาจากกลุ่มผู้สนับสนุนบนอัฒจันทร์ดังขึ้นสมทบ "แกเห็นรอยแยกของเขตอาคมที่สั่นพ้องกับสายฟ้าของฉันไหม? นั่นคือหลักฐานว่าแกแอบใช้เวทมนตร์สายสนับสนุนลักลอบเสริมความแข็งแกร่ง... สารภาพออกมาซะเถอะ ว่าแกมันก็แค่มือสมัครเล่นที่ใช้ทางลัด!" คิรอสไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงแต่ยกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมสีดำขลิบเงินของสถาบันอย่างใจเย็น สายตาสีเทาเข้มกวาดมองไปรอบสนาม ประเมินโครงสร้างของ "เขตอาคมสนามประลองอเนกประสงค์รุ่นที่ 4" ซึ่งเป็นเทคโนโลยีเวทมนตร์ผสานรูนโบราณที่สถาบันภาคภูมิใจนักหนา ในมุมมองของคนทั่วไป เขตอาคมนี้คือตาข่ายพลังงานไร้รอยต่อที่สมบูรณ์แบบ แต่ในมุมมองของการคำนวณและวิเคราะห์ระบบด้วย "เนตรวิเคราะห์วิญญาณ" ของคิรอส... มันคือโค้ดโปรแกรมที่มีบั๊กตัวมหึมาซ่อนอยู่ "รุ่นพี่เรย์มอนด์ครับ..." คิรอสขยับแว่นตาเลนส์ใสเบาๆ "คุณเคยสงสัยไหมครับว่า ทำไมเสารูนต้นที่เจ็ดทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ถึงมีอุณหภูมิสูงกว่าต้นอื่นสามองศาเซลเซียส?" เรย์มอนด์ขมวดคิ้ว "แกพูดเรื่องบ้าอะไรของแก?" "มันหมายความว่า... แหล่งจ่ายมานาของเขตอาคมนี้มีความหนาแน่นไม่เท่ากันไงครับ" คิรอสกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับอาจารย์กำลังสอนหนังสือเด็กประถม "และเมื่อมานาจากคฑาธาตุสายฟ้าแรงดันสูงของคุณ ถูกยิงอัดเข้าไปที่จุดอับสัญญาณตรงนั้นพพอดี... มันจึงเกิดการสะท้อนกลับของคลื่นมานาในระบบ" ฉับพลัน! แผงควบคุมรูนเวทมนตร์รอบสนามประลองก็เริ่มส่งเสียง "ติ๊ด... ติ๊ด..." ยาวๆ หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ฉายสถานะความสมบูรณ์ของสนามประลอง เกิดรอยร้าวสีแดงฉานขึ้นอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนเบาๆ วิ่งผ่านพื้นหินอ่อนจนผู้ชมหลายคนต้องลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ "แก... แกทำอะไรกับระบบ!" เรย์มอนด์หน้าถอดสี เขาพยายามจะร่ายเวทมนตร์เพื่อกดดันคิรอสอีกครั้ง แต่ทว่า... *เปรี๊ยะ!* สายฟ้าสีม่วงที่ควรจะพุ่งตรงไปยังร่างของคิรอส กลับหักเหกลางอากาศอย่างผิดธรรมชาติ ด้วยผลของช่องโหว่ทางมานาที่คิรอสจงใจคำนวณมุมตกกระทบไว้ล่วงหน้า พลังงานมหาศาลนั้นสะท้อนกลับเข้าหาตัวผู้ใช้ราวกับบูมเมอแรง! "อ๊ะ..." เรย์มอนด์อุทานออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อแรงดันเวทของตนเองย้อนกลับมาซัดเข้าที่ร่างเต็มรัก แรงกระแทกส่งผลให้ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสามกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว รองเท้าหนังขัดมันไถลไปกับพื้นสนามจนเกิดรอยขูดขีด ก่อนที่เขาจะเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นท่ามกลางความเงียบกริบของคนดูนับพัน ความเงียบปกคลุมไปทั่วสนามชั่วขณะ... ก่อนที่เสียงซุบซิบนินทาจะดังระเบิดขึ้นราวกับรังผึ้งแตก *รุ่นพี่เรย์มอนด์... แพ้ทางเวทของตัวเองเนี่ยนะ? แถมเด็กปีหนึ่งยังไม่ได้ขยับตัวทำอะไรเลยด้วยซ้ำ!* คิรอสค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังนั่งงงงวยด้วยความตกตะลึง เขาย่อตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงความร้ายกาจประดับอยู่บนมุมปากอย่างพอเหมาะพอดี "ผมเตือนแล้วนะครับว่าอย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น..." คิรอสกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "เพราะบางที... คนที่คิดว่าตัวเองกุมความได้เปรียบ อาจจะกำลังยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งที่บางที่สุดโดยไม่รู้ตัว" บนระเบียงชั้นสามของหอคอยบัญชาการ ศาสตราจารย์ไอรีลยืนกอดอกพิงระเบียงหินอ่อน ดวงตาสีเพชรพลอยประกายแสงวาววับด้วยความขบขัน มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด นางมองเด็กหนุ่มเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความทึ่งและความหมั่นไส้ในความเจ้าเล่ห์เกินวัย *...เจ้าเด็กนี่ ร้ายกาจขึ้นทุกวันจริงๆ ให้ตายสิ* นางคิดในใจ พัดจีบในมือถูกหุบลงเบาๆ ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของคิรอสอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงสีทองจางๆ ที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า [ระบบตรวจพบการแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าด้วยตรรกะขั้นสูง สำเร็จลุล่วง] [ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ: "การหักหน้าผู้ทรงอิทธิพลโดยไร้รอยขีดข่วน"] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ x5,000 และปลดล็อกสิทธิ์เข้าใช้งาน "หอคอยต้องห้ามชั้นใต้ดิน B4"] [คำเตือนจากระบบ: มีสิ่งมีชีวิตไม่ทราบฝ่ายกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในพื้นที่เป้าหมาย... และมันกำลังจับตาดูท่านอยู่] คิรอสชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินหันหลังกลับ รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง สายตาสีเทาเข้มหันขวับไปมองยังทิศทางของเงาปริศนาที่ทาบทับอยู่บนกำแพงหินโบราณฝั่งทิศตะวันออก ซึ่งเป็นจุดที่ไม่มีใครควรจะสามารถเข้าถึงได้ในเวลานี้ แล้วในวินาทีนั้นเอง... เสียงกระซิบแหบพร่าราวกับมาจากก้นบึ้งของขุมนรก ก็ดังขึ้นตรงข้างหูของเขาโดยไม่มีที่มา *"ยินดีต้อนรับสู่เกมที่แท้จริง... เด็กน้อยผู้ไขปริศนา"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและสนับสนุน "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!