ข่าวลือเรื่องเด็กเส้น

“ถ้าจะใช้เส้นสาย ก็ช่วยหาที่มันดูแนบเนียนกว่านี้หน่อยเถอะ คิรอส อย่าทำให้อาจารย์ไอรีลต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงไปมากกว่านี้เลย” เสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามของ 'เซดริก' ทายาทลำดับที่สองแห่งตระกูลเวทมนตร์เก่าแก่ ดังขึ้นกลางโรงอาหารหลวงที่เงียบกริบลงถนัดตา จานสลัดในมือผมหยุดชะงักลงเล็กน้อย ผมไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที แต่ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการประมวลผลสถานการณ์ผ่าน 'หน้าต่างระบบ' ที่ปรากฏขึ้นที่มุมสายตา [แจ้งเตือน: ค่าความเกลียดชังจากกลุ่มบุคคลรอบข้างเพิ่มขึ้น 12% เนื่องจากข่าวลือ 'เด็กเส้น'] [วิเคราะห์: ข่าวลือถูกปล่อยออกมาจากไอดีนิรนามในกระดานข่าวสารภายในโรงเรียน โดยมีจุดประสงค์เพื่อลดทอนความน่าเชื่อถือของคะแนนเก็บในวิชาอาคมโบราณของคิรอส] ผมวางส้อมลงช้าๆ พลางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาของคนตรงหน้า “คำว่า ‘เส้นสาย’ ในความหมายของคุณเซดริกนี่ หมายถึงการที่ผมทำคะแนนสอบภาคปฏิบัติได้เต็มโดยไม่ต้องใช้คทาเวทมนตร์ช่วย หรือหมายถึงการที่ศาสตราจารย์ไอรีลมองเห็นศักยภาพที่คนอื่นมองข้ามกันแน่ครับ?” ผมถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยนัยบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างกดดันขึ้นมาทันที เซดริกแค่นหัวเราะ “อวดดีนักนะเจ้าคนไร้หัวนอนปลายเท้า คิดว่าการใช้ลูกไม้สกปรกกับท่านอาจารย์จะทำให้เธอปกป้องนายได้ตลอดไปงั้นเหรอ?” “ลูกไม้สกปรกเหรอครับ?” ผมขยับยิ้มที่มุมปาก “ถ้าการอ่านตำราโบราณสามร้อยเล่มในห้องสมุดจนจำขึ้นใจคือลูกไม้สกปรก ผมคงต้องขออภัยที่ทำตัวให้เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีนะครับ แต่ถ้าคุณกังวลเรื่องสถานะระหว่างผมกับอาจารย์ไอรีลมากขนาดนั้น... ทำไมไม่ลองไปถามท่านด้วยตัวเองดูล่ะครับว่า ท่าน ‘เอ็นดู’ ผมในฐานะนักเรียนที่ขยัน หรือในฐานะอะไร?” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งโรงอาหาร คำพูดของผมเปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ใครๆ ก็รู้ว่าศาสตราจารย์ไอรีลนั้นเย็นชาและไร้ความเมตตาต่อพวกคุณหนูตระกูลใหญ่เพียงใด การที่เธอเลือกสนับสนุนผม—เด็กหนุ่มที่ดูเหมือนไม่มีอะไรโดดเด่น—เป็นสิ่งที่คนเหล่านั้นรับไม่ได้อย่างที่สุด “แก...” เซดริกกำหมัดแน่น พลังเวทธาตุไฟเริ่มคุกรุ่นขึ้นที่ปลายนิ้ว “หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงที่ทรงอำนาจและเย็นยะเยือกดังขึ้นจากด้านหลัง ทันทีที่เสียงนั้นกระทบโสตประสาท บรรยากาศที่ร้อนระอุพลันลดอุณหภูมิลงจนเหลือเพียงความเยือกเย็น ศาสตราจารย์ไอรีลก้าวเข้ามาในวงล้อมด้วยชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาสีเงินคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของผม เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้แสดงท่าทีเข้าข้างหรือปกป้องอย่างออกนอกหน้า แต่การปรากฏตัวของเธอก็เพียงพอที่จะทำให้เซดริกและพวกพ้องล่าถอยไปอย่างจำนน “คิรอส ตามฉันมาที่ห้องทำงาน” เธอสั่งเพียงสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองคนอื่น ผมรีบหยิบกระเป๋าและเดินตามเธอไปอย่างเงียบๆ ตลอดทางเดินที่เต็มไปด้วยสายตาอาฆาตจากเหล่านักเรียนชั้นสูง ผมสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล แต่ทว่า... ลึกๆ แล้วผมกลับรู้สึกตื่นเต้น ระบบแจ้งเตือนภารกิจลับที่เด้งขึ้นมาในจังหวะนี้คือสิ่งที่ผมรอคอย [ภารกิจระดับ SSS: ก้าวข้ามผ่านข่าวลือ] [เงื่อนไข: พิสูจน์ความสามารถที่แท้จริงต่อหน้าสภานักเรียน ภายใน 48 ชั่วโมง] [รางวัล: ปลดล็อกทักษะ 'เนตรเวทมนตร์โบราณ' และแต้มทักษะ 500 แต้ม] เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง ไอรีลหมุนตัวกลับมามองผม เธอถอดถุงมือหนังสีดำออกอย่างช้าๆ ก่อนจะวางคทาประจำตัวลงบนโต๊ะ “นายสร้างเรื่องได้เก่งจริงๆ คิรอส” เธอเปรยขึ้น น้ำเสียงแม้จะเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทเล็กๆ ในแววตา “ตอนนี้ทั้งโรงเรียนเชื่อไปแล้วว่าฉันกำลัง ‘เลี้ยงต้อย’ นายอยู่” “ผมก็แค่เล่นไปตามสถานการณ์ครับอาจารย์” ผมตอบพลางยักไหล่ “ในเมื่อพวกเขาอยากให้เป็นเรื่องใหญ่ ผมก็แค่ทำให้มันใหญ่พอที่จะเป็นบันไดให้ผมก้าวขึ้นไปได้ก็เท่านั้น” “บันไดงั้นเหรอ?” เธอเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของหนังสือเก่าและไอเย็นจากเวทมนตร์ของเธอ “แต่นายรู้ไหมว่าบันไดที่นายกำลังเลือกเหยียบอยู่น่ะ... มันกำลังจะถล่มลงมา” เธอยื่นนิ้วเรียวสวยมาแตะที่ปลายคางของผม บังคับให้ผมเงยหน้าขึ้นมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเงินที่ดูเหมือนจะอ่านใจผมออกทุกอย่าง “สภานักเรียนไม่ได้นิ่งนอนใจหรอกนะ พวกเขาเตรียมการ ‘ทดสอบพิเศษ’ ไว้ให้นายแล้ว และครั้งนี้ฉันจะช่วยอะไรนายไม่ได้เลย... เพราะฉันเองก็เป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสิน” หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความท้าทายนี้คือสิ่งที่ระบบจงใจปูทางมาให้ และทันใดนั้นเอง... ผนังห้องทำงานของเธอก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงระเบิดดังสนั่นจากด้านนอก ตามมาด้วยสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของโรงเรียนเวทมนตร์ที่ดังระงมไปทั่วบริเวณ คิรอสและไอรีลหันไปมองหน้าต่างพร้อมกัน ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือมวลเวทสีดำทมิฬที่กำลังกัดกินหอคอยเวทมนตร์ใจกลางสถาบัน และเงาขนาดมหึมาที่กำลังโผล่พ้นกลุ่มหมอกควันขึ้นมา... มันไม่ใช่การทดสอบของสภานักเรียน แต่เป็นบางสิ่งที่อันตรายกว่านั้นมาก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!