ชัยชนะยกแรก

เสียงฉีกกระดาษฟอยล์ห่อเค้กในห้องประชุมคณะกรรมการบริหารบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ดังบาดแก้วหูราวกับเสียงกรีดร้องของความพ่ายแพ้ ปลายนิ้วเรียวงามภายใต้ถุงมือผ้าสีขาวของพิมพ์มาดาบรรจงวางกล่องกระดาษคราฟท์สีน้ำตาลเข้มลงบนโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีราคาแพงลิบลิ่ว กล่องขนมที่ข้างนอกดูเรียบง่ายไร้รสนิยมในสายตาของนักธุรกิจกระหายกำไร แต่กลับซ่อน “อาวุธ” ที่คมกริบที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเคยถูกเหยียดหยามจะสรรค์สร้างขึ้นมาได้ สัญญาซื้อขายที่ดินแปลงทองคำใจกลางยتبย่านธุรกิจ—โครงการที่ธันวาอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งทุ่มเงินหมดหน้าตักเพื่อหวังจะผูกขาดตลาด—บัดนี้ไม่ได้อยู่ในแฟ้มเอกสารของผู้บริหารชายอีกต่อไปแล้ว แต่มันถูกทับไว้ด้วย “เค้กฟองดองต์กลิ่นวานิลลาผสมเกลือหิมาลายัน” ชิ้นเล็กๆ ที่เธอเป็นคนอบมันขึ้นมาเองกับมือ เพื่อเตือนสติเขาว่า รสชาติของความโลภและความประมาทนั้น... มันเค็มปร่าและขื่นขมเพียงใด “คุณไม่มีสิทธิ์...” ธันวาคำรามออกมา เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดขมับปูดโปน นัยน์ตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอด้วยความดูแคลนและเย็นชา บัดนี้กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและเคียดแค้น ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นเต็มความสูงจนเก้าอี้หนังราคาแพงล้มคว่ำไม่เป็นท่า แต่เขาไม่แม้แต่จะชายตาแลมัน มือหนากำหมัดแน่นจนสั่นเทาขณะจ้องมองหน้าอดีตภรรยาที่เคยถูกเขาไล่ออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย พิมพ์มาดายืนนิ่งสงบ เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อออร่าความเกรี้ยวกราดที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของผู้ชายที่เคยนอนร่วมเตียงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าเรียวรูปไข่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่เยือกเย็นและทรงพลังยิ่งกว่ากองทัพใดๆ ชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนขับให้เธอดูสง่างามและน่าเกรงขาม ราวกับราชนีผู้กำลังพิพากษาเชลยศึก “สิทธิ์เหรอคะธันวา?” พิมพ์มาดาทวนคำ น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก “วันที่คุณเซ็นใบหย่าและโยนเงินใส่หน้าฉันเหมือนฉันเป็นขอทาน คุณเคยถามหาคำว่า ‘สิทธิ์’ ของฉันบ้างไหมคะ? หรือคุณคิดว่าผู้หญิงคนที่คุณเหยียบย่ำจนจมดินในวันนั้น จะไม่มีวันลุกขึ้นมาเดินเหยียบหัวคุณคืนได้ในวันนี้” “คุณใช้วิธีสกปรกอะไร!” ธันวาพุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวเธอ หากเป็นเมื่อก่อน พิมพ์มาดาคงจะสะดุ้งถอยหลังด้วยความหวาดกลัว แต่ในวินาทีนี้ เธอกลับยืนหยัดมั่นคง ปลายคางเชิดขึ้นอย่างถือดี กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นแป้งเด็กจางๆ จากตัวเธอ ปะปนกับกลิ่นอายความพ่ายแพ้ที่คละคลุ้งรอบตัวเขา “วิธีสกปรกงั้นหรือคะ?” เธอหัวנסออกเสียงเบาๆ ในลำคอ ช่างเป็นคำพูดที่น่าขันสิ้นดีจากปากของผู้ชายที่เคยโกงแม้กระทั่งมรดกของครอบครัวเธอ “จำไว้นะคะธันวา สิ่งที่ฉันได้มา... ได้มาด้วยสมอง ฝีมือ และความถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ ไม่เหมือนคุณ... ที่ได้โครงการนี้มาด้วยการติดสินบนและใช้เส้นสาย ซึ่งตอนนี้... หลักฐานทั้งหมดไม่ได้อยู่แค่ในมือฉันแล้วนะคะ แต่มันกำลังเดินทางไปอยู่บนโต๊ะของอัยการสูงสุดเรียบร้อยแล้วค่ะ” ร่างสูงของธันวาเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ราวกับถูกหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่อย่างจัง โครงการมูลค่าหลายพันล้านที่เขายอมเอาชื่อเสียงและบริษัทของตระกูลไปค้ำประกัน พังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยน้ำมือของผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นแค่ ‘เศษเกิน’ ในชีวิตแต่งงาน “คุณมัน... ปีศาจพิมพ์มาดา!” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ ความอัปยศอดสูที่พ่ายแพ้ให้กับอดีตภรรยาเผา “ค่ะ ฉันอาจจะเป็นปีศาจ... แต่จำไว้นะคะว่า ใครกันที่เป็นคนสร้างปีศาจตัวนี้ขึ้นมาตั้งแต่แรก” พิมพ์มาดาหยิบสัญญาฉบับจริงขึ้นมาสะบัดเบาๆ ก่อนจะเก็บมันลงในกระเป๋าหนังอย่างใจเย็น เธอละสายตาจากอดีตสามีที่กำลังสติแตก เดินผ่านร่างสูงใหญ่ของเขาไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ธันวายืนหายใจหอบกระชั้นท่ามกลางเศษซากความพัง ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องประชุม เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเธอก็สั่นครืดขึ้นมา พิมพ์มาดาหยุดเดิน เธอนำเครื่องมือสื่อสารออกมาดูหน้าจอ ปรากฏว่าเป็นข้อความจากพี่เลี้ยงเด็กที่จ้างไว้ดูแล ‘น้องแทนคุณ’ ลูกชายวัยสี่ขวบที่ธันวาไม่มีวันรู้ว่ามีตัวตน... และนั่นคือความลับที่เธอปกป้องยิ่งกว่าชีวิต *‘คุณพิมพ์คะ แย่แล้วค่ะ! น้องแทนคุณวิ่งหลุดมือออกไปที่ลานจอดรถหน้าห้างเดอะพลาซ่าค่ะ ตอนนี้มีผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งอุلفน้องไว้... เขาบอกว่าน้องหน้าตาเหมือนเขามากจนเขาตกใจค่ะคุณพิมพ์!’* หัวใจของพิมพ์มาดาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความเยือกเย็นทั้งหมดที่เพิ่งสร้างมาพังทลายลงในเสี้ยววินาที ความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมขั้วหัวใจทำให้ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบ เธอยังไม่ทันได้พิมพ์ข้อความตอบกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังไล่หลังมา พร้อมกับเสียงหอบหายใจของธันวาที่วิ่งตามออกมาจากห้องประชุมด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง ธันวาหยุดยืนหอบอยู่เบื้องหลังเธอ สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือเธอที่สว่างวาบ... ภาพถ่ายหน้าจอล็อกอินที่เป็นรูปเด็กชายตัวน้อยแก้มป่อง ดวงตากลมโตและจมูกรั้นที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงาปรากฏชัดเจนต่อหน้าต่อตาเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว! “เด็กคนนั้น... ใครกันพิมพ์มาดา?” เสียงทุ้มของธันวาสั่นพร่าและแหบแห้ง ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความช็อกระลอกใหม่ที่รุนแรงยิ่งกว่าการเสียบริษัทหลายพันล้าน เมื่อสายตาของอดีตสามีประสานเข้ากับรูปถ่ายบนหน้าจอ และความจริงอันน่าตกตะลึงก็กระแทกเข้าใส่หน้าอกเขาอย่างจัง รี้ดเดอร์คะ ห้ามพลาดตอนที่ 8 เด็ดขาดนะคะ เพราะศึกสายเลือดและการทวงคืนลูกชายกำลังจะระเบิดขึ้นแล้วค่ะ! — เมฆหมอกสีชมพู