สงครามในห้องครัว

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลามาดากัสการ์และเนยแท้จากฝรั่งเศสที่ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องครัวหลักของร้าน 'Pastry of Revenge' ในยามนี้ ช่างตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับอุณหภูมิความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะหลอมละลายทุกสัจจะธรรมในใจมนุษย์ พิมพ์มาดาใช้ปลายนิ้วเรียวงามที่สวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวสะอาด วางถาดพายแอปเปิ้ลคาราเมลร้อนๆ ลงบนเคาน์เตอร์สแตนเลสด้วยจังหวะจะโคนที่ไม่รีบร้อน ดวงตากลมโตคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาชำเลืองมองผู้บุกรุกยามวิกาล—ผู้ชายในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงลิบลิ่วที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยสีหน้าถมึงทึง ธันวาในเวลานี้ไม่ได้เหลือเค้าลางของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ที่กุมอำนาจเหนือใครในตลาดอสังหาริมทรัพย์อีกต่อไป สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นคือความกระวนกระวาย ความพ่ายแพ้ และความคลุ้มคลั่งที่ถูกจุดประกายขึ้นด้วยรูปถ่ายเพียงใบเดียวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของเธอเมื่อครู่ "คุณไม่มีสิทธิ์เอารูปนั้นมาขยายความแล้วใช้มันเป็นข้อต่อรองในสัญญาจัดซื้อวัตถุดิบของเราค่ะ, คุณธันวา" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "พิมพ์... รูปเด็กคนนั้น..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดขอบเคาน์เตอร์จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นอบเชย "เด็กผู้หญิงคนนั้นอายุเท่าไหร่ และ... และทำไมหน้าตาถึงได้ถอดแบบมาจากฉันสมัยเด็กขนาดนั้น! นี่เธอ... เธอซ่อนอะไรไว้จากฉันกันแน่!" พิมพ์มาดายืดตัวขึ้นเต็มความสูง เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของอดีตสามี ช่างเป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าแฝงไว้ด้วยพิษร้ายจากกุหลาบป่า เธอดึงถุงมือสีขาวออกทีละข้างอย่างไร้ความเร่งรีบ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะเสียงดัง *'ป้าบ'* "เด็กคนนั้นจะเป็นใคร หรือเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ มันก็ไม่ใช่กงการอะไรที่คุณจะต้องมาใส่ใจค่ะ" พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวั่นไหวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ในเมื่อคุณเลือกที่จะเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน เพื่อไปแต่งงานสร้างอาณาจักรกับผู้หญิงที่คู่ควรกับความโลภของคุณแล้ว วันนี้คุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาเหยียบย่างเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน... ออกไปจากครัวของฉันค่ะ" "คิดเหรอว่าฉันจะยอมถอยง่ายๆ!" ธันวาตวาดลั่น มือหนาทุบลงบนเคาน์เตอร์สแตนเลสจนถาดขนมสั่นสะเทือน ความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของเขาจนหมดสิ้น "เธอคิดว่าการเปิดร้านเบอร์เกอรี่เล็กๆ นี่แล้วจะทำให้เธอยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าขึ้นมาได้งั้นเหรอพิมพ์มาดา? ฉันเช็คเครดิตซัพพลายเออร์ทั้งหมดของคุณแล้ว ไม่มีใครกล้าส่งแป้งสาลีและเนยเกรดพรีเมียมให้เธอหรอก ถ้าฉันไม่เซ็นอนุมัติ! ร้านของเธอจะต้องเจ๊งไม่เป็นท่าภายในสิ้นเดือนนี้แน่ ถ้าเธอไม่ยอมตอบคำถามฉันให้เคลียร์!" นี่คือการแทรกแซงทางธุรกิจที่ไร้ยางอายที่สุดเท่าที่นักธุรกิจระดับหมื่นล้านจะพึงกระทำ ธันวาใช้เส้นสายและอำนาจเงินทุนที่เหลืออยู่บีบคั้นห่วงโซ่อุปทานของ 'Pastry of Revenge' เพื่อหวังจะบีบให้หญิงสาวผู้เคยอยู่ใต้เงาของเขาต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาเหมือนในอดีต แต่เขากำลังคิดผิด... คิดผิดมหันต์ พิมพ์มาดาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาจนธันวาต้องชะงัก เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น กลิ่นอายความเย่อหยิ่งที่เคยมีในอดีตของเธอ บัดนี้ถูกหล่อหลอมด้วยความแข็งแกร่งและบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย "คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าฉันจะปล่อยให้ตัวเองตกเป็นเบี้ยล่างของคุณเหมือนเมื่อก่อน?" พิมพ์มาดากระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณคิดว่าฉันมีแค่ตึกแถวโทรมๆ กับเตาอบเก่าๆ สองเครื่องนี้เหรอคะ ธันวา... คุณประเมินอดีตภรรยาที่เคยถูกคุณเหยียบย่ำต่ำต้อยคนนี้ต่ำเกินไปแล้ว" หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตบนชั้นวางขึ้นมาปลดล็อกด้วยระบบสแกนใบหน้า ก่อนจะหมุนหน้าจอให้ชายหนุ่มได้เห็นตัวเลขและเอกสารสำคัญที่ปรากฏอยู่บนนั้น ธันวาเบิกตากว้าง ลมหายใจของเขาติดขัดทันทีที่กวาดสายตาอ่านบรรทัดแรก ตัวเลขเงินลงทุนจากกองทุนต่างประเทศ และสัญญาซื้อขายสิทธิ์ขาดในวัตถุดิบนำเข้าเกรดพรีเมียมที่เซ็นสัญญากันล่วงหน้าถึงห้าปี ปรากฏชื่อของกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ที่อยู่นอกเหนืออิทธิพลของเขาโดยสิ้นเชิง และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... ชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่เบื้องหลังร้านขนมแห่งนี้ คือชื่อของเขาเองในอดีต? ไม่ใช่... มันคือชื่อของบริษัทอสังหาริมทรัพย์คู่แข่งคนสำคัญของธันวาต่างหาก! "นี่มัน... นี่มันหมายความว่ายังไง!" ธันวาคำราม เสียงสั่นพร่าด้วยความตกใจระลอกใหม่ที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม "เธอกล้าดียังไงไปผูกพันธมิตรกับ 'คาร์لตัน กรุ๊ป' แกแย่งชิงโครงการประมูลที่ดินริมแม่น้ำไปจากฉันเมื่อเดือนก่อนก็เพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ!" "ฉลาดนี่คะ... แต่ช้าไปหน่อย" พิมพ์มาดายิ้มหวานหยด ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความAอารีย์ "ฉันไม่ได้แค่แย่งโครงการนั้นมาเพื่อแก้แค้นให้พ่อที่ต้องล้มละลายเพราะคุณหรอกนะคะธันวา แต่ฉันกำลังจะทำให้คุณเห็นว่า ผู้หญิงที่คุณเคยตราหน้าว่าเป็นแค่ดอกไม้ประดับห้องรับแขกคนนี้ สามารถใช้มือเปล่าๆ ถอนรากถอนโคนอาณาจักรที่คุณภาคภูมิใจนักหนาให้พังทลายลงมากลายเป็นจุลได้อย่างไร" บรรยากาศในห้องครัวเดือดพล่านขึ้นมาทันที อุณหภูมิรอบตัวเหมือนถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งความแค้นที่สะสมมานานนับปี ธันวากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ดวงตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจผสมผสานกับความรู้สึกผิดบาปที่ตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เขาอยากจะเอ่ยคำขอโทษ อยากจะโอบกอดร่างบางนี้เพื่อไถ่ 3 ปีที่ผ่านมาที่เขาทำลายชีวิตเธอ แต่ศักดิ์ศรีและอีโก้ที่ค้ำคออยู่กลับทำให้เขาทำได้เพียงแค่จ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย ทว่า ในวินาทีที่สงครามประสาทกำลังดำเนินมาถึงจุดแตกหัก เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงหัวใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยก็ดังขึ้นจากประตูด้านหลังห้องครัว ซึ่งเชื่อมต่อกับโซนที่พักส่วนตัว "คุณแม่ขา! หนูทำรูปปั้นแป้งโดว์เสร็จแล้วค่ะ... เอ๊ะ?" ร่างเล็กป้อมในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีชมพูอ่อนวิ่งถือตุ๊กตาแป้งโดว์เข้ามาหยุดชะงักกึก เมื่อดวงตากลมโตใสแป๋วคู่นั้นกวาดมองเห็นชายแปลกหน้าตัวสูงใหญ่ที่ยืนถมึงทึงอยู่ใกล้กับมารดา ธันวาแข็งค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมในยามวิกาล เมื่อเด็กหญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเต็มๆ ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นนั่น... และรอยยิ้มที่มุมปากเวลากระดากอาย... มันถอดแบบมาจากรูปถ่ายในวัยเด็กของตัวเขาเองอย่างไร้ที่ติ ราวกับส่องกระจกเงา "คุณแม่คะ..." เด็กหญิงเอียงคอถามด้วยความสงสัย พลางชี้มือมาที่ธันวา "ทำไมคุณลุงหน้าตาเหมือนรูปถ่ายในกระเป๋าเสื้อของคุณแม่ตอนเด็กๆ จังเลยล่ะคะ?" พิมพ์มาดาสูดลมหายใจเข้าลึก 3 วินาที เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากห้ามปราม ร่างสูงของธันวาก็ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ราวกับสูญเสียแรงโน้มถ่วงไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่ เขามองหน้าเด็กหญิงสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของอดีตภรรยา หัวใจที่ด้านชามาตลอดสามปีถูกกรีดแทงจนเลือดอาบด้วยความจริงที่เพิ่งกระจ่างชัด "พิมพ์..." เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นเทาของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง "นี่... นี่ลูกของเราใช่ไหม..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!