รอยร้าวใต้ความเงียบ

“ฉันต้องการเอกสารชุดนั้นภายในเที่ยงนี้... ถ้าคุณจัดการเรื่องนี้ไม่ได้ ก็เตรียมเก็บของออกจากห้องทำงานของคุณซะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของธันวาตวัดเฉือนบรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่จนแทบขาดวิ่น นัยน์ตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองผู้ช่วยคนสนิทที่ยืนก้มหน้าคุดคู้อยู่เบื้องหน้า ชายหนุ่มผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้กำลังระบายความหงุดหงิดลงกับคนรอบข้าง หลังจากโปรเจกต์ใหญ่ของบริษัทถูกคู่แข่งปริศนาตัดหน้าไปอย่างเฉียดฉิวถึงสามครั้งติดๆ กัน โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า... รอยร้าวที่กำลังกัดกินรากฐานอาณาจักรธุรกิจของเขานั้นไม่ได้มาจากภายนอก แต่เป็นหนอนบ่อนไส้ที่ฝังตัวอยู่ใกล้ชิดเสียยิ่งกว่าเงาตามตัว ทว่า ในมุมมืดของลานจอดรถชั้นใต้ดิน ห่างไกลจากสายตาเฉียบคมของธันวา ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มของพิมพ์มาดากำลังยืนกอดอกพิงเสาปูนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอก้มลงมองโทรศัพท์มือถือในมือ หน้าจอแสดงข้อความแชทจากบุคคลที่เพิ่งเดินออกจากห้องประชุมเมื่อครู่นี้—*[ทุกอย่างเป็นไปตามแผนแล้วครับคุณพิมพ์ ข้อมูลโครงการใหม่ถูกส่งให้ฝั่งตรงข้ามเรียบร้อย]* พิมพ์มาดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววสะใจผสมผสานกับความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกปลุกเร้า ความพินาศที่ธันวาได้รับในตอนนี้ยังเทียบไม่ได้เลยกับหยดน้ำตาที่เธอเคยหลั่งรินในคืนวันแต่งงานอันแสนโดดเดี่ยว หรือความรู้สึกตอนที่ต้องกอดท้องป่องๆ ร้องไห้ลำพังเพราะเขาเห็นงานสำคัญกว่าชีวิตของลูกในไส้ “ชิมรสชาติของการถูกหักหลังดูบ้างสิคะ ธันวา...” พิมพ์มาดาพึมพำกับตัวเองเบาๆ แววตาของเชฟขนมหวานมือหนึ่งผู้กุมหัวใจคนดูเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอนี่แหละคือ ‘เชฟ’ ผู้จัดสรรวัตถุดิบแห่งความพินาศมาเสิร์ฟให้เขาถึงโต๊ะอาหาร ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน พิมพ์มาดาไม่ได้ใช้เพียงแค่เงินตราเพื่อซื้อใจคนใกล้ชิดของธันวาเหมือนที่เขาชอบทำ แต่เธอใช้ ‘ความจริง’ และ ‘บาดแผล’ ที่ถูกธันวาเหยียบย่ำมาแฉให้คนเหล่านั้นเห็นว่า นายใหญ่ที่พวกเขาก้มหัวให้อย่างจงรักภักดี แท้จริงแล้วพร้อมจะเขี่ยพวกเขาทิ้งราวกับเศษกระดาษได้ทุกเมื่อหากหมดประโยชน์ เมื่อความจงรักภักดีถูกกัดกร่อนด้วยความกลัวและการเห็นแก่ตัว เมล็ดพันธุ์แห่งการทรยศจึงเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วยิ่งกว่ายีสต์ในขนมปังร้อนๆ ในขณะเดียวกัน บนห้องทำงานส่วนตัว ธันวากำลังขยี้ขมับด้วยความเครียด เอกสารทางบัญชีหลายฉบับที่ไม่สมเหตุสมผลเริ่มปรากฏให้เห็นเป็นระยะ ยอดเงินที่รั่วไหลออกไปอย่างไร้ร่องรอยทำให้เขารู้สึกเหมือนมีใครกำลังสูบเลือดสูบเนื้อบริษัทของเขาไปทีละน้อย มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรหาเลขาคนสนิทที่ทำงานร่วมกันมานานหลายปี แต่ทว่า... สายนั้นกลับว่างเปล่าและถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ...” ธันวาสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปที่กระจกใสบาน ใหญ่มองลงไปยังเบื้องล่าง ความรู้สึกระแคะระคายบางอย่างเริ่มกัดกินหัวใจ แต่ความเย่อหยิ่งที่มีมาทั้งชีวิตทำให้เขาปฏิเสธที่จะเชื่อว่าคนใกล้ตัวจะกล้าหักหลังเขา แต่ความเงียบงันภายในห้องทำงานกลับน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงพายุ เอกสารบนโต๊ะกระจัดกระจายราวกับผ่านการรื้อค้น โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานส่งเสียงAเตือนข้อความเข้า ข้อมูลลับสุดยอดของบริษัทที่ควรจะถูกเก็บรักษาไว้ในเซฟนิรภัย กลับถูกส่งต่อไปยังอีเมลปริศนาภายนอกองค์กร พร้อมข้อความสั้นๆ ที่แนบมาท้ายไฟล์ว่า... *[ของขวัญต้อนรับการกลับมา... จากคนที่คุณเคยใจร้ายด้วย]* ธันวาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเลื่อนสายตาไปอ่านชื่อผู้ส่งปลายทางที่ซ่อนอยู่หลังรหัสเข้ารหัสลับ... มันคือชื่อของคนที่เขาเพิ่งจะเซ็นใบหย่าและคิดมาตลอดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอที่ไม่มีพิษภัยอะไรเลย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมอินไปกับความดราม่าเชือดเฉือนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!