ความจริงที่ถูกฝัง

กลิ่นอายของวนิลดามาดากัสการ์และเนยแท้ชั้นดีที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องอบขนมชั้นบนของร้าน *'Pastry of Revenge'* ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวธันวาอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เมื่อสายตาของเขาถูกตรึงไว้ด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษบนริมฝีปากของพิมพ์มาดา อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าแสนอ่อนแอและโง่เขลา กำลังยืนกอดอกมองเขาด้วยแววตาสมเพชเวทนา ราวกับเขามันเป็นเพียงเศษฝุ่นผงที่ปลิวมาติดรองเท้าแล้วเธอแค่รอเวลาสะบัดทิ้ง "คุณมาทำไมที่นี่อีก ธันวา" น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ พิมพ์มาดาไม่แม้แต่จะขยับตัวเข้ามาใกล้ เธอปล่อยให้ระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นกำแพงหนาที่ไม่มีวันทลายลงได้ "หรือว่าแผนการที่ฉันวางไว้ในคืนนี้ มันยังสร้างความบันเทิงให้คุณไม่สะใจพอคะ?" "พิมพ์... คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธระคนหวาดหวั่น เอกสารในแฟ้มสีน้ำตาลที่เขาเพิ่งได้รับมาจากนักสืบส่วนตัวสั่นเทาอยู่ในมือ "แฟ้มนี้... เอกสารการเงินและการบันทึกเสียงสนทนาเมื่อสามปีก่อนนี่มันคืออะไร! คนที่อยู่เบื้องหลังการล้มละลายของบริษัทพ่อฉัน และคนที่คอยเป่าหูให้ฉันเข้าใจผิดว่าคุณเป็นคนทรยศ... ทำไมถึงเป็น..." เขากลืนก้อนสะอื้นลงคอ คำตอบที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นสุดท้ายมันทุบตีสมองของเขาจนชาหนึบ คนที่เขาไว้ใจ คนที่เขาเคยคิดว่าเป็นมิตรแท้ กลับกลายเป็นงูพิษที่ฉกกัดครอบครัวเขาจนพินาศย่อยยับ และที่เจ็บปวดที่สุดคือ... เขากลับเป็นคนโง่ที่ช่วยมันถือมีดมาแทงพิมพ์มาดาด้วยมือของตัวเอง พิมพ์มาดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มีแต่ความขื่นขมที่สะสมมานานนับปี เธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าจางๆ ลอยแตะจมูก กลิ่นเดียวกับในคืนวันที่เธอต้องเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลธนกุลด้วยตัวเปล่าและหยาดน้ำตา "เพิ่งฉลาดขึ้นมาเหรอคะ? น่าเสียดายจังนะ... ที่มันสายเกินไป" นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวแตะลงบนปกแฟ้มเอกสารในมือเขาออกแรงดันเบาๆ "คุณคิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง ธันวา คุณคิดว่าอำนาจและความเย่อหยิ่งจะทำให้คุณยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้ได้ตลอดไปโดยไม่ต้องรับผิดชอบต่อความเลวร้ายที่คุณทำกับใครไว้บ้างเลยอย่างนั้นเหรอ?" "ฉันถูกหลอก..." ธันวาครางเสียงเครือ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แต่พิมพ์มาดาไม่มีทีท่าสะดุ้งสะเทือน เธอเพียงแค่ก้มลงมองมือคู่นั้นด้วยสายตารังเกียจจนเขาต้องรีบปล่อยราวกับโดนไฟลวก "ฉันไม่รู้เรื่อง... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไล่คุณออกไปในคืนที่ฝนตกหนักคืนนั้น พิมพ์... เชื่อฉันสิ ฉันกำลังจะแก้ไขทุกอย่าง!" "แก้ไข?" พิมพ์มาดาเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏเด่นชัดขึ้น "ความตายของลูกเรา... คุณจะแก้ไขด้วยการเอาอะไรมาแลกคะ? ศักดิ์ศรีจอมปลอมของคุณเหรอ? หรือบริษัทที่กำลังจะล้มละลายเพราะฝีมือของคนที่คุณเรียกว่า 'เพื่อนสนิท' คนนั้น?" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่หัวใจของธันวากลับเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมานอกอก ความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ด้วยเงินตราและอำนาจกำลังขุดคุ้ยตัวเองขึ้นมาหลอกหลอนเขาในรูปแบบของความพินาศที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทว่า... ในจังหวะที่ธันวากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำขอร้องอ้อนวอนที่น่าสมเพชที่สุดในชีวิต เสียงฝีเท้าเล็กๆ กวาดเสียงหัวเราะใสแจ๋วก็ดังขึ้นจากประตูด้านหลังห้องอบขนม *“มัมมี่ฮะ! ปั้นแป้งเสร็จแล้วครับ ดูนี่สิ รูปดาวของน้องธี!”* เด็กชายตัวน้อยวัยราวสามขวบเศษ ในชุดกันเปื้อนสีฟ้าลายหมีน้อยวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาพิมพ์มาดา ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้น... และริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังแย้มยิ้ม... มันคือพิมพ์เดียวกับธันวาเมื่อครั้งยังเป็นเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ธันวาราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางกระบาลร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ลมหายใจสะดุดกึก ดวงเบิกโพลงมองเด็กชายสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของอดีตภรรยาที่กำลังย่อตัวลงโอบกอดร่างเล็กนั้นไว้แนบกาย พิมพ์มาดาลูบศีรษะเด็กชายแผ่วเบา ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบตากับอดีตสามีที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เธอยิ้มให้เขา... รอยยิ้มที่เป็นการประกาศสงครามครั้งสุดท้ายอย่างแท้จริง "รู้จัก 'น้องธี' หรือยังคะ ธันวา... ลูกชายคนโตที่คุณไม่มีวันได้เป็นพ่อ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านรสชาติอันขมปร่าและหอมหวานนี้ไปด้วยกันนะคะ เมฆหมอกสีชมพู