รอยร้าวในหน้ากาก

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาลงบนโต๊ะประชุมไม้โอークขัดเงาราคาแพงระยับดังสนั่นหวั่นไหว จนทำให้ผู้บริหารระดับสูงนับสิบชีวิตในห้องประชุมใหญ่ของธันวากรุ๊ปถึงกับสะดุ้งเฮือกและกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าคมคายของธันวาบึ้งตึงจนขึ้นสันกราม ดวงตาคมกริบทอประกายความกรุ่นโกรธอย่างไม่ปิดบัง ขณะจ้องมองผู้หญิงตรงหน้า—อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและไม่มีพิษภัยคนนั้น พิมพ์มาดายืนหยัดอย่างสง่างามในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม เรือนผมยาวสลวยถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตเผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่ที่เรียบนิ่ง เย็นชา และเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ทำให้อดีตสามีรู้สึกระคายเคืองใจอย่างบอกไม่ถูก "คุณพิมพ์มาดา คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของธันวาเอ่ยลอดไรฟัน เขากวาดสายตามองเอกสารโครงการร่วมทุนมูลค่าหลายพันล้านบาทที่เพิ่งถูกปฏิเสธกลางที่ประชุม "ข้อมูลลับเกี่ยวกับผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมและสัญญาซ้อนที่ถูกซุกซ่อนไว้... มันมาอยู่ในมือคุณได้อย่างไร ในเมื่อเอกสารชุดนี้มีเพียงฉันและคณะกรรมการบริหารระดับสูงเท่านั้นที่รู้!" พิมพ์มาดาไม่ได้สะทกสะท้านต่อออร่าความกดดันที่ธันวากดทับลงมาเลยแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่สวยคู่นั้นเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นเกราะเหล็กกล้า "แปลกใจมากหรือคะ คุณธันวา?" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น "คิดว่าความลับที่ถูกกวาดซุกไว้ใต้พรมราคาแพง จะไม่มีวันถูกเปิดเผยให้ใครเห็นเลยสินะคะ... บนโลกใบนี้ ไม่มีอะไรที่เป็นความลับไปตลอดกาลหรอค่ะ โดยเฉพาะเรื่องฉ้อฉลที่คุณใช้เบื้องหลังอันสกปรกเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อความสำเร็จของตัวเอง" เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม คณะกรรมการเริ่มหันหน้าเข้าหากันด้วยความตื่นตระหนก ธันวารู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณชน เลือดในกายสูบฉีดด้วยความอับอายและโทสะ เขาค้ำมือลงกับโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว "คุณกำลังทำลายชื่อเสียงบริษัทตัวเอง พิมพ์มาดา! อย่าลืมว่าคุณก็เคย..." ธันวาชะงักคำพูดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอมิได้เป็นภรรยาที่พึ่งพาเขาอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่น่ากลัวที่สุดในเวลานี้ "เคยเป็นภรรยาที่โง่เขลาและยอมให้คุณเหยียบย่ำใช่ไหมคะ?" พิมพ์มาดาต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "น่าเสียดายนะคะที่คุณตื่นตัวช้าเกินไป... สิ่งที่คุณพยายามปกปิดมันไม่ใช่แค่เรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่มันคือหลักฐานที่ยืนยันว่านักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณ แท้จริงแล้วก็เป็นแค่พวกเห็นแก่ตัวที่พร้อมจะหักหลังแม้กระทั่งคนใกล้ตัวเพื่อความอยู่รอด" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยนั่งรอน้ำตาตกในอยู่ที่บ้านอย่างเงียบๆ จะกลับมาในคราบของเชฟขนมหวานมือฉมังผู้กุมจุดอ่อนชี้เป็นชี้ตายของอาณาจักรธุรกิจเขาไว้ในมือ แต่ทว่า... ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของธันวาพลันชะงักงัน เมื่อหางตาของเขาเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองที่พิมพ์มาดาวางทิ้งไว้ริมขอบโต๊ะ เอกสารที่หลุดออกมาจากซองนั้นเผยให้เห็นหัวกระดาษของโรงพยาบาลชื่อดัง และบรรทัดล่างสุดที่สะดุดตาจนหัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบ *สำเนาใบทะเบียนสมรสฉบับใหม่... ระบุชื่อมารดาเด็ก... กำลังจะจดทะเบียนสมรสร่วมกับชายอื่นในสัปดาห์หน้า!* ภาพความทรงจำเกี่ยวกับเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักที่เขาเคยบังเอิญพบที่ร้านเบเกอรี่เมื่อวันก่อนผุดขึ้นมาในหัว สมองของธันวาขาวโพลnขึ้นมาทันที หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับมีกลองเพลิงตีอยู่ข้างใน อากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลงจนสูดเข้าปอดไม่เต็มอิ่ม เด็กคนนั้น... ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นนั่น... ทำไมมันถึงถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวราวกับส่องกระจกเงา! พิมพ์มาดาสังเกตเห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของอดีตสามี รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มสวย เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบเอกสารฉบับนั้นขึ้นมาอย่างใจเย็น เก็บมันใส่ซองอย่างช้าๆ ราวกับจงใจทรมานจิตใจของคนที่กำลังกระวนกระวายใจอยู่ตรงหน้า "ประชุมวันนี้คงต้องจบลงเพียงเท่านี้สินะคะ" พิมพ์มาดากล่าวสรุปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอเก็บแฟ้มเอกสารทั้งหมดใส่กระเป๋าถืออย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาและดอกไม้ป่าลอยวนเวียนอยู่ในอากาศรอบตัวเธอ—กลิ่นหอมที่เคยเป็นของโปรดของธันวา แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นอายแห่งการแก้แค้นที่หอมหวานและบาดลึกจนเจ็บแปลบในอก ธันวาผุดลุกขึ้นตามโดยไม่รู้ตัว เขาก้าวเท้าเข้าไปหาเธอด้วยความรวดเร็ว มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวเล็กนั้นไว้ แต่พิมพ์มาดากลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที พร้อมกับปรายตามองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น "อย่าแตะต้องฉันค่ะ... คุณธันวา" พิมพ์มาดาเอ่ยเสียงเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "เพราะมือคู่นี้ของคุณ มันสกปรกเกินกว่าจะมาแปดเปื้อนชีวิตใหม่ของฉันและลูก..." คำว่า *'และลูก'* พุ่งเข้ากระแทกโสตประสาทของธันวาอย่างจัง ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมในวันที่ท้องฟ้าไร้เมฆฝน ร่างสูงโปร่งแข็งค้างกลางอากาศ ลมหายใจสะดุดกะทันหัน ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมาตลอดพรั่งพรูเข้ามาในสมองเป็นฉากๆ ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... เขากำลังจะสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล โดยที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยคำว่าขอร้อง ก่อนที่ธันวาจะได้ทันอ้าปากเอ่ยคำถามใดๆ ออกมาจากลำคอที่แห้งผาก พิมพ์มาดาก็หมุนตัวเดินหันหลังให้อย่างไม่ลังเล ประตูห้องประชุมบานใหญ่ถูกเปิดออกและปิดลงเบื้องหลังเธออย่างแผ่วเบา ทิ้งให้ธันวายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของอำนาจและหัวใจที่กำลังแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย... และก่อนที่ความเงียบงันจะกลืนกินทุกสิ่ง เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของเขาก็ดังขึ้น พร้อมกับภาพถ่ายใบเสร็จจองชุดเจ้าสาวและสถานที่จัดงานแต่งงาน... ที่ระบุชื่อของพิมพ์มาดาคู่กับชายหนุ่มแปลกหน้าผู้หนึ่งกำลังชูเด่นหรี่แสงอยู่บนหน้าจอ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในรสชาติแห่งการแก้แค้นนี้ด้วยกันนะคะ