คำทักทายที่ไม่ต้องการ

“คุณลุงขา... เสื้อของหนูเลอะไอศกรีมหมดแล้วค่ะ ช่วยเช็ดให้หน่อยได้ไหมคะ” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบเศษดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลาในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรู ธันวาหันขวับไปมองตามต้นเสียงนั้นทันที หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยเกรงกลัวใครหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายของเขานิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในทันที ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองคู่แข่งทางธุรกิจอย่างเหี้ยมเกียรติบัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อสายตาได้สบเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยที่มีดวงตาโตเป็นประกายใสซื่อและสันจมูกโด่งรั้น... ถอดแบบมาจากใบหน้าของเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยน! ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง ทว่าสำหรับธันวาแล้ว มันยาวนานราวกับชั่วกัลปพฤกษ์ เสียงหัวใจของเขาเต้นโครมครามจนดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท เลือดในกายสูบฉีดอย่างรุนแรงจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ ความคิดนับร้อยพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองจนแทบระเบิด เด็กคนนี้... เป็นใคร ทำไมถึงหน้าตาคล้ายคลึงกับเขาขนาดนี้ หรือว่า... “น้องนะโม ลูก! อย่านำไปรบกวนแขกผู้ใหญ่สิคะ” เสียงหวานทุ้มที่คุ้นเคยจนฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำดังแทรกขึ้นมา พิมพ์มาดาในชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีเทาเข้มสะดุดตารองเท้าส้นสูงคัทชูสีดำสนิท ก้าวย่างอย่างมั่นคงเข้ามาในรัศมีสายตา รัศมีรอบตัวของหญิงสาวเปลี่ยนไปจากเมื่อสามปีก่อนอย่างสิ้นเชิง ไร้ซึ่งเงาของภรรยาผู้เจียมเนื้อเจียมตัวและเอาแต่ก้มหน้ารับความชอกช้ำ บัดนี้เธอคือเชฟเบเกอรี่มือหนึ่งและนักธุรกิจหญิงผู้เปี่ยมด้วยความมั่นใจและเยือกเย็นเกินกว่าจะคาดเดา พิมพ์มาดาย่อกายลงอุ้มเด็กชายขึ้นแนบอก สายตาเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลกไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อยเมื่อต้องปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีที่ยืนแข็งค้างอยู่ตรงหน้า “ขอโทษด้วยนะคะคุณธันวา ลูกชายดิฉันยังเด็กนัก คงจะซุ่มซ่ามไปรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณเข้า” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เยชา และเต็มไปด้วยมารยาททางสังคมที่เว้นระยะห่างไว้อย่างชัดเจนจนน่าใจหาย ธันวากลืนก้อนความจุกแน่นลงคอ ร่างสูงขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกเหมือนถูกค้อนมหึมาทุบลงกลางศีรษะทำให้คำพูดทุกคำติดอยู่แค่ลำคอ เขามองเด็กชายในอ้อมแขนของเธอสลับกับใบหน้าของพิมพ์มาดาที่นิ่งสงบราวกระจกเงา สามปีก่อน... วันที่เธอยื่นใบหย่าให้เขาพร้อมกับแววตาที่ตายด้าน ธันวาจำได้ดีว่าเขาเป็นฝ่ายไล่เธอออกไปจากชีวิตอย่างไม่ไยดี พร้อมกับคำพูดเย้ยหยันว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงไร้ค่าที่เกาะเขากิน และไม่มีวันก้าวขึ้นมาทัดเทียมเขาได้ แต่วันนี้ ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำกลับยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชสีห์สาว และที่สำคัญที่สุด... เด็กผู้ชายคนนั้น หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะ “พิมพ์...” ธันวาเปล่งเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว ลำคอแห้งผากราวกับถูกไฟแผดเผา “เด็กคนนี้... หมายความว่ายังไง” พิมพ์มาดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่สวยคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย มันเป็นรอยยิ้มที่เชือดเฉือนและเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน “ลูกชายของดิฉันค่ะ ชื่อนะโม” เธอกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับกำลังแนะนำพนักงานใหม่ในบริษัท “ส่วนเรื่องที่ว่าเขาเป็นใคร... ดิฉันคิดว่ามันคงไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คุณธันวาฟังหรอกนะคะ เพราะสถานะของเราสองคนในตอนนี้ เป็นเพียงแค่ ‘คนแปลกหน้า’ ที่บังเอิญมาประชุมธุรกิจร่วมกันเท่านั้นค่ะ” คำว่า ‘คนแปลกหน้า’ กระแทกเข้ากลางใจของนักธุรกิจหนุ่มจนเจ็บแปลบ ราวกับมีเข็มนับพันเล่มพุ่งเข้าทิ่มแทง ธันวารู้สึกเหมือนสูญเสียการควบคุมตัวเองไปชั่วขณะ มือหนาเผลอยื่นออกไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการไขว่คว้าความจริงบางอย่างที่กำลังหลุดลอย “เขา... เขาเป็นลูกของฉันใช่ไหม พิมพ์ บอกความจริงฉันมานะ!” น้ำเสียงของธันวาเริ่มสั่นพร่า ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกทำลายลงทีละน้อยต่อหน้าเด็กชายตัวเล็กๆ คนนี้ พิมพ์มาดาเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเขาอย่างรังเกียจ ดวงตาสีนิลคู่นั้นฉายแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง “คุณเอาสิทธิ์อะไรมาถามหาความเป็นพ่อคะคุณธันวา? ในเมื่อสามปีก่อน คุณเป็นคนเซ็นชื่อลงในใบหย่าด้วยความเต็มใจ และบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าเด็กในท้องของฉันในตอนนั้น... มันเป็นแค่ภาระและเครื่องมือเรียกร้องความสนใจ?” ประโยคเตือนความจำนั้นบาดลึกราวกับคมมีด ธันวาหน้าซีดเผือดลงทันที ภาพในอดีตย้อนกลับมาหลอกหลอน วันที่เขาหูเบาเชื่อคำนินทา วันที่เขาผลักไสภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ให้เดินตากฝนออกจากคฤหาสน์โดยไม่แยแสเสียงร้องไห้อ้อนวอน วันนั้น... เขาเป็นคนผลักไสเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองออกไปจากชีวิตด้วยมือคู่นี้เอง “วันนั้น... ฉัน... ฉันไม่รู้...” ธันวาพยายามแก้ตัว เสียงของเขาขาดห้วงและไร้ซึ่งความน่าเชื่อถือ “ค่ะ คุณไม่รู้ เพราะคุณไม่เคยใส่ใจไงคะ” พิมพ์มาดาตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เธอจัดเสื้อผ้าให้ลูกชายเรียบร้อยก่อนจะอุ้มเด็กน้อยแนบอก “และตอนนี้ ดิฉันก็ไม่ได้ต้องการให้คุณมารับรู้อะไรทั้งสิ้น เชิญคุณธันวาไปจัดการประชุมธุรกิจที่รออยู่เถอะค่ะ อย่าปล่อยให้เวลามีค่าของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ต้องมาเสียเวลากับผู้หญิงไร้ค่าอย่างดิฉันเลย” พูดจบ พิมพ์มาดาก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ธันวายืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องรับรอง สายตาของบรรดาแขกเหรื่อและนักธุรกิจคนอื่นเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ แต่ธันวาไม่หลงเหลือจิตใจจะสนใจสายตาใครอีกแล้ว ภาพแผ่นหลังที่ตั้งตรงและเย่อหยิ่งของพิมพ์มาดากลืนหายไปกับประตูห้องประชุมใหญ่ ความแค้น ความรู้สึกผิด และความโหยหาตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก ธันวา กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เลือดสีสดซึมออกมาเล็กน้อยแต่เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเธอกลับมาพร้อมกับพยานรักที่เขาเพิ่งล่วงรู้ ความตั้งใจที่จะปล่อยวางอดีตจึงมลายหายไปสิ้น เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า... เขาจะไม่มีทางยอมปล่อยให้เธอนำเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาหนีหายไปเป็นครั้งที่สองแน่ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินเพื่อทวงเธอกับลูกคืนมา เขาก็จะทำ! ทว่า ในขณะที่ธันวากำลังจะก้าวเท้าตามออกไปเพื่อเคลียร์ความจริงให้กระจ่าง ประตูห้องทำงานส่วนตัวของฝ่ายจัดการประชุมที่อยู่ติดกันก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ทศวรรษ... คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญ และ... อดีตคู่หมั้นของพิมพ์มาดาที่บินตรงกลับมาจากต่างประเทศเพื่อร่วมทุนโปรเจกต์ใหญ่ครั้งนี้ ทศวรรษเดินตรงเข้ามาหาธันวาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลทึบแผ่นหนึ่งให้ตรงหน้า “ยินดีด้วยนะครับคุณธันวา สำหรับการเริ่มต้นโปรเจกต์ใหม่... อ้อ แล้วก็ยินดีต้อนรับสู่ ‘ความจริง’ ที่คุณสมควรจะได้รับรู้มาตั้งนานแล้วด้วย” ทศวรรษกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ธันวารับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาค่อยๆ ดึงกระดาษแผ่นสุดท้ายข้างในออกมาอ่านด้วยสายตาที่พร่ามัว และเมื่อกวาดสายตาผ่านตัวอักษรบรรทัดสุดท้าย หัวใจของเขาก็หยุดเต้นสนิท... *ผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่าง เด็กชายนะโม และ นายธันวา... ตรงกัน 99.99%* และข้างใต้ผลตรวจนั้น ยังมีสำเนาใบทะเบียนสมรสฉบับใหม่ ที่ระบุชื่อของมารดาเด็ก... กำลังจะจดทะเบียนสมรสร่วมกับชายอื่นในสัปดาห์หน้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ