กลิ่นอายที่หวนคืน

ปลายมีดสเตนเลสสตีลคมกริบกรีดลงบนเนื้อเค้กช็อกโกแลตฟัดจ์สีเข้มข้นอย่างมั่นคง ทุกสัมผัสที่กดลงไปบนเนื้อขนมสะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยวในจิตใจของหญิงสาวผู้ลงมือทำ พิมพ์มาดามองชิ้นเค้กที่ถูกตัดแบ่งอย่างสมบูรณ์แบบผ่านเลนส์แว่นตากรอบบาง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุขสันต์ หากแต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่ผ่านพ้นนรกอเวจีมาได้ด้วยลำแข้งของตนเอง กลิ่นอายของเนยแท้จากฝรั่งเศส คละเคล้าไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของโกโก้ชั้นดี ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวขนาดใหญ่ของร้าน 'Pastry of Revenge' ชื่อร้านที่เธอบรรจงตั้งมันขึ้นมาเพื่อเตือนใจตนเองทุกวินาทีว่า สิ่งใดก็ตามที่เคยถูกพรากไปอย่างไม่เป็นธรรม จะต้องถูกทวงคืนด้วยรสชาติอันขมขื่นและสาสมที่สุด "เชฟคะ ขนมปังบริยอชล็อตแรกอบเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ จะให้จัดเรียงใส่ตู้โชว์หน้าร้านเลยไหมคะ" เสียงของพนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มสีเทาเข้มเอ่ยถามด้วยความนอบน้อม พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นจากเค้กตรงหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยที่ผ่านเรื่องราวเจ็บปวดมามากมายฉายแววราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว เธอกวาดสายตามองความเรียบร้อยรอบตัว ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "จัดเรียงได้เลยค่ะ เน้นความสะอาดและจัดวางให้โดดเด่นสะดุดตาที่สุด วันนี้เป็นวันเปิดสาขาแรกของเราที่นี่... ฉันอยากให้ลูกค้าทุกคนได้จดจำรสชาติที่แท้จริงของร้านเรา ตั้งแต่คำแรกที่ได้สัมผัส" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าทรงพลังและเฉียบคมจนคนฟังต้องรีบพยักหน้ารับคำสั่งอย่างเคร่งครัด นี่คือย่านธุรกิจใจกลางเมือง... พื้นที่ที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า และเป็นอาณาจักรทางธุรกิจของกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ที่ซึ่งครั้งหนึ่ง พิมพ์มาดาเคยเป็นเพียง "ภรรยาในเงา" ผู้ถูกซุกซ่อนไว้เบื้องหลังความสำเร็จของสามีผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา เธอเคยเป็นผู้หญิงที่ร้องไห้ฟูมฟายอ้อนวอนขอความรักจากผู้ชายที่เห็นเงินทองและชื่อเสียงสำคัญกว่าหัวใจมนุษย์ แต่วันนี้... ผู้หญิงคนนั้นได้ตายไปพร้อมกับกองเพลิงแห่งความทรงจำอันเจ็บปวด เหลือไว้เพียง "เชฟพิมพ์มาดา" เจ้าของธุรกิจเบเกอรี่ชื่อดังผู้กุมชะตาชีวิตของตนเองไว้ในกำมือ และที่สำคัญ ร้านใหม่ของเธอกstตั้งอยู่ห่างจากสำนักงานใหญ่ของ 'ธน S&P กรุ๊ป' เพียงแค่ข้ามถนนกั้นเท่านั้น! พิมพ์มาดาก้าวเดินออกจากห้องครัวมายังหน้าร้าน กระจกใสบานใหญ่สะท้อนภาพตึกระฟ้าฝั่งตรงข้ามที่มีป้ายชื่อบริษัทโลโก้คุ้นตาติดอยู่เด่นเป็นสง่า หัวใจของเธอยังคงไหววูบไปชั่วขณะเมื่อยามนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาแต่ไร้หัวใจของผู้ชายคนนั้น—ธันวา อดีตสามีผู้ซึ่งมั่นใจนักหนาว่าโลกใบนี้หมุนรอบตัวเขา และไม่มีวันมีวันที่ผู้หญิงไร้ค่าอย่างเธอจะลุกขึ้นมาทวงคืนศักดิ์ศรีได้ "คุณธันวาคะ ดิฉันกลับมาแล้วค่ะ... กลับมาเพื่อทวงทุกอย่างที่คุณเคยเหยียบยละมันลง" พิมพ์มาดากล่าวพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในใจ สายตาคมกราบมองออกไปเบื้องนอกผ่านกระจกใส เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตาของตนเองอย่างสง่างาม ความเจ็บปวดในอดีตไม่เคยจางหาย แต่มันถูกหล่อหลอมให้กลายเป็นเกราะเหล็กที่ไม่มีวันแหลกสลายได้อีกต่อไป ในช่วงสายของวันเดียวกัน บรรยากาศภายในร้านเบเกอรี่เริ่มคึกคักไปด้วยลูกค้ากลุ่มแรกที่ดึงดูดด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนใจ พิมพ์มาดายืนควบคุมดูแลความเรียบร้อยอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสงبเยือกเย็น ขณะที่เธอกำลังจะยื่นกล่องของ2ขวัญชิมฟรีให้กับลูกค้ารายหนึ่ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงลิบลิ่วที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีองอาจและเย่อหยิ่งตามวิสัยของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล ลมหายใจของพิมพ์มาดาชะงักไปชั่ววินาที มือที่ถือกล่องขนมกระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ธันวา... เขาปรากฏตัวที่นี่ เร็วกว่าที่เธอคาดคิดเอาไว้เสียอีก ชายหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองสำรวจภายในร้านด้วยความประเมิน ก่อนที่ดวงตาคู่คมนั้นจะสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ร่างสูงชะงักฝีเท้าลงทันที ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอเมื่อภาพเบื้องหน้าไม่ใช่พนักงานร้านธรรมดา แต่เป็นใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใด—ใบหน้าที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งและตราหน้าว่าไม่มีวันมีวันยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตนเอง ธันวาจ้องมองพิมพ์มาดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อสายตา ผู้หญิงที่เคยอ่อนแอและร้องไห้ฟูมฟายในวันนั้น บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องหน้าเขาด้วยท่าทีสง่างาม เยือกเย็น และเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนเขารู้สึกแสบตา ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะระหว่างคนทั้งคู่ ราวกับกาลเวลาในอดีตและปัจจุบันถูกดึงให้มาบรรจบกัน ณ วินาทีนี้ ทว่าก่อนที่ธันวาจะได้เอื้อนเอยคำใดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยฝีมือของเด็กชายตัวน้อยวัยราวสี่ขวบที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาหาพิมพ์มาดาพร้อมกับถุงกระดาษลายการ์ตูนในมือ "ม้ามี๊ฮะ! น้องไปป์ซื้อน้ำส้มมาฝากม้ามี๊ตามที่สัญญาแล้วนะฮะ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ธันวาหันขวับไปมองตามเสียงนั้นทันที และเมื่อสายตาคมกริบของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งได้สบเข้ากับใบหน้าจิမ်းลิ้มของเด็กน้อยที่มีดวงตาโตเป็นประกายและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน... หัวใจของธันวาก็หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายของเขานิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความแค้นอันหอมหวานนี้ด้วยกันนะคะ