เบเกอรี่มื้อสั่งลา

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานราคาแพงลิบลิ่วสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของห้องประชุมที่ไร้ผู้คน แสงสีฟ้าเย็นเยียบสาดกระทบใบหน้าคมสันที่ตอนนี้ไร้ซึ่งสีเลือดของธันวา ภาพถ่ายใบเสร็จการจองชุดเจ้าสาวชั้นสูงและสถานที่จัดงานแต่งงานริมทะเลอิตาลี ระบุชื่อของ 'พิมพ์มาดา' เคียงคู่กับนามสกุลของชายหนุ่มนักธุรกิจลูกครึ่งผู้ทรงอิทธิพล กำลังกรีดแทะหัวใจของเขาให้แหลกสลายทีละนิดราวกับถูกฝูงมดพิเศษนับพันรุมกัดกิน "พิมพ์... คุณทำแบบนี้กับผมจริงๆ หรือ" เสียงทุ้มต่ำพึมพำลอดไรฟันด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับ ในอดีต... วันเวลาที่เธอยังเป็นเพียงภรรยาผู้เงียบขรึมและคอยปรนนิบัติพัดวีเขาอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ธันวาไม่เคยชายตาแลแม้แต่เศษเสี้ยวความรู้สึกของเธอ เขาคิดว่าเงินทองและสถานทางสังคมคือสิ่งสูงสุดที่ผู้หญิงคนไหนก็ไขว่คว้า แต่ในวันนี้ เมื่อเธอกลายเป็นเชฟเบเกอรี่ชื่อดังผู้กุมชะตากรรมทางธุรกิจของเขาไว้ในมือ พิมพ์มาดาคนเดิมกลับหายลับไป เหลือเพียง 'พิมพ์มาดา' ผู้เยือกเย็น ไร้หัวใจ และพร้อมจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาให้จมดินด้วยรอยยิ้ม ก๊อกๆ... เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สחความเงียบงัน ธันวาสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าคมคายเงยขึ้นจากหน้าจอด้วยความคาดหวัง—หรือบางที อาจเป็นเธอ... อาจจะเป็นพิมพ์มาดาที่เปลี่ยนใจกลับมาอธิบายเรื่องงานแต่งงานบ้าๆ นั่น "เข้ามา" เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า ทว่า ประตูไม่ได้เปิดออกเพื่อต้อนรับอดีตภรรยาอย่างที่ใจปรารถนา ร่างสูงโปรดของเลขานุการส่วนตัวต่างหากที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ในมือของหล่อนถือกล่องของ ขวัญทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าห่อด้วยกระดาษสีดำสนิท ผูกโบด้วยริบบิ้นสีแดงเข้มราวกับหยดเลือด มันดูหรูหรา ทว่าแฝงกลิ่นอายความน่ากลัวบางอย่างที่ชวนให้สันหลังวาบ "คุณธันวาคะ... มีพัสดุมาส่งถึงคุณค่ะ ผู้ส่งระบุชื่อมาจากร้าน 'Pastry of Revenge' ค่ะ" แค่ชื่อร้าน หัวใจของธันวาก็กระตุกวูบ เขารีบก้าวเข้าไปรับกล่องของขวัญนั้นด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกจากตัวกล่องแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือเข้ามาจนถึงขั้วหัวใจ ธันวาไม่รอช้า เขาฉีกกระดาษห่อสีดำออกอย่างไม่ไยดี ฝากล่องถูกเปิดออกเผยให้เห็นสิ่งของที่อยู่ภายใน... และนั่นเองที่ทำให้ลมหายใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถึงกับสะดุดกัก ภายในกล่องบุด้วยกำมะหยี่สีดำสนิท วางเด่นเป็นสง่าด้วย 'เค้กช็อกโกแลตทรงกลม' ขนาดพอดีคำ หน้าเค้กถูกตกแต่งอย่างประณีตบรรจงด้วยแผ่นดาร์กช็อกโกแลตสลักลวดลายรูปนาฬิกาทรายที่ทรายเม็ดสุดท้ายกำลังร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่าง แต่สิ่งที่ทำให้ธันวาถึงกับหน้าถอดสีและมือไม้สั่นเทาจนเกือบทำกล่องหลุดมือ คือการ์ดอวยพรสีขาวสะอาดที่เสียบอยู่ตรงกลาง เขาหยิบการ์ดใบนั้นขึ้นมาอ่านด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง *“รสชาติของความพินาศ... หวังว่าคุณจะลิ้มลองมันอย่างช้าๆ และคุ้มค่ากับสิ่งที่เคยพรากไปจากฉันนะคะ ธันวา... เวลาของคุณหมดลงแล้ว”* *— พิมพ์มาดา —* มือหนากำการ์ดในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาตีรวนกับความหวาดกลัวในอก ชายหนุ่มกวาดตามองตัวเค้กอย่างละเอียดอีกครั้ง ก่อนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานเค้ก มันคือ 'เอกสารทางกฎหมาย' ชุดหนึ่งที่ถูกพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ธันวารีบหยิบเอกสารฉบับนั้นขึ้นมาพลิกอ่าน ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรทีละบรรทัดอย่างรวดเร็ว และวินาทีต่อมา โลกทั้งใบของเขาก็คล้ายจะถล่มทลายลงมาตรงหน้า นั่นไม่ใช่แค่สัญญาซื้อขายหุ้นหรือเอกสารทางธุรกิจธรรมดา... แต่มันคือ 'ประกาศนกุลธน' และคำฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายระดับล้มละลาย ที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของเขากำลังจะถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมดเนื่องจากการทุจริตในโครงการใหญ่ ซึ่งมีลายเซ็นอนุมัติย้อนหลังของเขาเองเป็นหลักฐานมัดตัวอย่างแน่นหนา! และผู้อยู่เบื้องหลังการกว้านซื้อหนี้สินทั้งหมดมารวมไว้ในมือ... ก็คือบริษัทโฮลดิ้งลับๆ ของพิมพ์มาดานั่นเอง! "ไม่... เป็นไปไม่ได้ พิมพ์มาดาไม่มีทางทำแบบนี้กับผม!" ธันวาคำรามออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง เขวี้ยงกล่องเค้กและเอกสารทั้งหมดลงบนพื้นพรมอย่างไม่เป็นท่า เศษช็อกโกแลตกระ็นกระเด็นเปรอะเปื้อนรองเท้าหนังราคาแพง แต่เขาหาได้สนใจไม่ ความจริงที่กระแทกเข้าตาทำให้เขารู้ซึ้งแล้วว่า อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและโง่เขลาคนนั้น ได้เติบโตขึ้นเป็นปีศาจสาวผู้แสนงดงามและพร้อมจะกลืนกินเขาจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก ในขณะที่ธันวากำลังยืนหอบหายใจด้วยความเคียดแค้นและสิ้นหวัง เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย ชายหนุ่มลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะกดรับด้วยความหงุดหงิด "ฮัลโหล!" "คุณธันวาใช่ไหมคะ?" เสียงปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงหวานใส แต่กลับเยือกเย็นจนน่าขนลุก "ฉันโทรมาจากโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งค่ะ... พอดีมีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งพลัดหลงมาที่แผนกฉุกเฉิน เด็กบอกว่ากำลังตามหาคุณพ่อชื่อ 'ธันวา' และบอกว่าคุณพ่อใจร้ายมาก... เอ่อ หน้าตาของแกละม้ายคล้ายคุณมากจนทางเราต้องรีบโทรแจ้งค่ะ คุณสะดวกมารับตัวไหมคะ?" ธันวาชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา สมองที่ปั่นป่วนหยุดทำงานไปดื้อๆ เด็กผู้ชายงั้นหรือ? หน้าตาคล้ายเขางั้นหรือ?! ภาพรอยยิ้มอันลึกลับของพิมพ์มาดาก่อนหน้าที่เธอจะเดินจากไป ผุดขึ้นมาในหัวราวกับสายฟ้าแลบ... ชายหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อตระหนักได้ว่า พandหมากตานี้... ช่างใหญ่หลวงและเจ็บปวดเกินกว่าที่เขาจะรับไหว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสะใจในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ