กับดักความทรงจำ

กลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลามาดากัสการ์และเนยแท้จากฝรั่งเศสที่ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มันกลับทำให้อุณหภูมิในห้องเย็นยะเยือกราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งขั้วโลก ธันวานั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง สายตาคมกริบจับจ้องไปยังกล่องของขวัญทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำสนิท ผูกด้วยริบบิ้นผ้าซาตินสีเงิน ซึ่งวางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ กล่องของขวัญที่พิมพ์มาดาทิ้งไว้ให้... ก่อนที่เธอจะเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ทิ้งปริศนาบาดลึกไว้ในใจเขา ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกกระวนกระวายใจที่แปลกประหลาดตีรวนขึ้นมาจนหน้าอกข้างซ้ายไหววูบ มือหนาที่มักจะใช้เซ็นสัญญาธุรกิจมูลค่ามหาศาลด้วยความมั่นใจ กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปแตะกล่องใบนั้น ความทรงจำสีเทาในอดีต ภาพของหญิงสาวร่างบางที่เคยยืนยันเสียงสั่นเครือในห้องรับแขกเมื่อหลายปีก่อน ผุดพรายขึ้นมาในสมองราวกับภาพยนตร์ที่ถูกกดปุ่มย้อนกลับ *“ธันคะ... เค้กชิ้นนี้ดาตั้งใจทำให้อุดหนุนบริษัทใหม่ของคุณนะคะ ดาเชื่อว่าคุณต้องชอบมัน...”* เสียงหวานแผ่วเบาในวันวานสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ในยามนั้น เขากลับปัดป้องมันอย่างไร้เยื่อใย คำพูดดูถูกเหยียดหยามที่พ่นออกจากริมฝีปากของตนเองพรั่งพรูย้อนกลับมาทุบตีหัวใจอย่างสาสม เขามองว่ามันเป็นแค่เศษขนมไร้ราคาจากผู้หญิงที่เขาหมดรัก มองว่าความพยายามของเธอเป็นเพียงความน่ารำคาญที่ถ่วงแข้งถ่วงขาเขาในเส้นทางธุรกิจ แต่ในวันนี้... เมื่อรสชาติของเค้กชิ้นนั้นถูกส่งผ่านความตั้งใจของเชฟมือหนึ่งแห่ง 'Pastry of Revenge' มันกลับไม่ใช่แค่เรื่องของรสชาติขนมหวานธรรมดาอีกต่อไป ธันวาตัดสินใจเปิดฝากล่องออก ช้าๆ ราวกับกลัวว่าจะมีสิ่งมีชีวิตกระโจนออกมาทำร้าย กลิ่นหอมอันคุ้นเคยเตะเข้าจมูกทันที ด้านในคือเค้กชิ้นเล็กที่ถูกตกแต่งอย่างประณีตบรรจงด้วยงานแฮนด์เมด แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของนักธุรกิจหนุ่มสะดุดกัก ไม่ใช่ความสวยงามของตัวเค้ก... หากแต่เป็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ซ่อนอยู่บนเนื้อครีม สตรอว์เบอร์รี่สดลูกโตถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งที่จำเพาะเจาะจง และแผ่นดาร์กช็อกโกแลตบางเฉียบที่สลักตัวอักษรย่อ 'T & P' ซึ่งขอบของมันถูกแต่งแต้มด้วยผงทองคำบริสุทธิ์... รูปแบบการแต่งหน้าเค้กแบบนี้ สูตรลับเฉพาะที่ใช้ส่วนผสมของเกลือทะเลหิมาลายันตัดกับความหวานของไวท์ช็อกโกแลตแบบนี้ มันคือสูตรเดียวกันกับที่พิมพ์มาดาเคยทำให้เขาในวันครบรอบแต่งงานปีแรก ไม่มีผิดเพี้ยน! ความจริงที่กระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจังทำให้ธันวาถึงกับเซถอยหลัง แม้ตัวจะนั่งอยู่บนเก้าอี้ แต่วิญญาณกลับหลุดลอยไปไกล หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก มือหนาสั่นเทาจนเกือบทำช้อนเงินชิ้นเล็กที่วางอยู่ข้างกล่องหลุดมือ *เธอจำได้... เธอจงใจทำมันขึ้นมาเพื่อตอกย้ำให้เขาระลึกถึงความใจร้ายในอดีต!* รสชาติของเค้กชิ้นนั้นที่เขาเพิ่งชิมไปก่อนหน้านี้ รสหวานซ่อนเปรี้ยวและมีความเค็มปะแล่มที่ปลายลิ้น มันคือรสชาติเดียวกับน้ำตาของพิมพ์มาดาในวันที่เขาผลักไสไล่ส่งเธอออกจากชีวิตอย่างไร้ความปรานี ทุกๆ คำที่ตักเข้าปาก เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกผิดที่เขาพยายามกลบฝังมันไว้ใต้กองเงินกองทองมานานหลายปี "พิมพ์..." เสียงทุ้มต่ำครางแผ่วออกมาจากลำคอแห้งผาก ดวงตาคมเข้มแดงก่ำด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด และที่สำคัญที่สุดคือความสำนึกผิดที่เริ่มกัดกินวิญญาณทีละน้อย ภาพในอดีตย้อนกลับมาฉายซ้ำ ภาพที่เขาก้มหน้าก้มตาเซ็นใบหย่าโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองหยาดน้ำตาหยดสุดท้ายของภรรยา ภาพที่เขาพูดจาทำร้ายจิตใจเธอด้วยถ้อยคำเฉือดเฉือนว่าเธอเป็นได้แค่ภรรยาที่ไม่มีวันเทียบชั้นกับเขาได้ ภาพที่เธอเก็บกระเป๋าเดินออกไปจากบ้านหลังนั้นด้วยตัวคนเดียว... ไร้ซึ่งทรัพย์สินเงินทอง ไร้ซึ่งความช่วยเหลือใดๆ จากสามีผู้เย่อหยิ่ง ในตอนนั้น เขาคิดว่าตนเองเป็นผู้ชนะ เขาคิดว่าการสลัดผู้หญิงที่น่าเบื่อคนนี้ทิ้งไปคือการปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระเพื่อก้าวไปสู่จุดสูงสุดของความสำเร็จ แต่ในตอนนี้... เมื่อเขายืนอยู่บนจุดสูงสุดทางธุรกิจ เขากลับพบว่าความสำเร็จทั้งหมดไม่มีความหมายเลย เมื่อแลกมากับการสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไปอย่างไร้ค่า และผู้หญิงคนที่เขาเคยเหยียบย่ำในวันนั้น บัดนี้เธอกลับมายืนหยัดอยู่เบื้องหน้าในฐานะ 'เชฟระดับท็อป' ที่พร้อมจะพิพากษาเขาด้วยรสชาติแห่งความแค้น "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ พิมพ์มาดา..." ธันวากัดฟันกรอด สันกรามคมขึ้นสันนูนด้วยความเครียดขึง เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะเพื่อต่อสายหาเลขาคนสนิท ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันส่งข้อความก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ติ๊ง!* ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาในความสลัวของห้องทำงาน ปรากฏว่าเป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่ระบุชื่อตัวตน แต่สิ่งที่แนบมากับข้อความนั้น กลับทำให้หัวใจของธันวาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างในเสี้ยววินาที มันคือภาพถ่ายความคมชัดสูง... ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสี่ขวบเศษ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ผิวขาวละเอียดและดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากใครบางคนคนนั้น... คนที่กำลังนั่งกินไอศกรีมอย่างมีความสุขอยู่ภายในร้านเบเกอรี่ชื่อดัง โดยมีร่างระหงของพิมพ์มาดาก้มลงใช้ผ้าเช็ดปากให้อย่างอ่อนโยนด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข และที่มุมภาพด้านขวา มีเอกสารแผ่นหนึ่งถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ใกล้กับจานขนม... หัวกระดาษของเอกสารแผ่นนั้นปรากฏชื่อโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง และตัวอักษรตัวโตที่พิมพ์ด้วยหมึกสีดำสนิท ซึ่งสะท้อนเข้าตาธันวาจนแทบหยุดหายใจ **'ใบรับรองสูติบัตร' และ 'ผลตรวจความสัมพันธ์ทางพันธุกรรม (DNA Test)'** มือหนาที่ถือโทรศัพท์สั่นเทารุนแรงจนเกือบทำเครื่องหล่นกระแทกพื้น สมองของเขาขาวโพลน เสียงอื้ออึงดังขึ้นในหูราวกับมีพายุเฮอร์ริเคนพัดถล่ม เด็กคนนั้น... เด็กผู้ชายที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขาในวัยเด็กราวกับพิมพ์เดียวกัน... คือใครกันแน่? ความจริงที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกเปิดเผยออก ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการทวงคืนศักดิ์ศรีครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู -