เงาจากอดีต

กลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลามาดากัสการ์และเนยแท้จากฝรั่งเศสที่ลอยอวนอยู่ในห้องครัวของ ‘Pastry of Revenge’ ไม่ได้ช่วยเจือจางความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศแม้แต่น้อย "พิมพ์..." ธันวาเค้นเสียงถาม ร่างกายสูงใหญ่สั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ขั้วหัวใจ ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ระคนความหวาดหวั่นที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัส "เด็กคนนี้... ลูกใคร?" คำถามนั้นแขวนเคว้งอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัว พิมพ์มาดายืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์หินอ่อน มือเรียวบางที่เพิ่งบรรจงแต่งหน้าเค้กด้วยผลราสเบอร์รี่สีแดงสด หยุดชะงักลงช้าๆ เธอยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้อย่างแนบเนียน แม้ว่าข้างในอกด้านซ้ายจะไหววูบด้วยคลื่นอารมณ์ที่ซัดสาด หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่ความหวาดกลัว... มันคือความเย็นชาที่บาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ "คุณมีสิทธิ์อะไรมาถามฉันคะ, คุณธันวา?" เสียงหวานใสแต่ราบเรียบเอ่ยขึ้นอย่างเชือดเฉือน "ในเมื่อเด็กคนนี้... ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณเลยแม้แต่น้อย" ธันวาก้าวเท้าเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์ด้วยความร้อนรน ดวงตาของเขาเหลือบมองไปยังเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังยืนหลบอยู่หลังชายกระโปรงของพิมพ์มาดา ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก... มันคือพิมพ์เขียวของเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ความจริงข้อนี้กระแทกเข้าหน้าอกเขาอย่างจังจนจุกแน่นไปหมด "โกหก! เด็กหน้าตาเหมือนผมขนาดนี้ คุณจะบอกว่าไม่ใช่ลูกผมได้ยังไง!" ธันวาขึ้นเสียงอย่างลืมตัว ความเย่อหยิ่งพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเผชิญหน้ากับหลักฐานความเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่ปิดบังไว้ "ทำไม... ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้พิมพ์ ซ่อนลูกจากผมได้ตั้งหลายปี!" "ใจร้ายเหรอคะ?" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยาดหยันและความเจ็บปวดที่สะสมมาเนิ่นนาน เธอก้าวออกมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตัว ความสูงของเธอที่แตกต่างไม่ได้ทำให้เธอดูด้อยกว่าแรงกดดันของเขาแม้แต่น้อย "คนที่ใจร้ายและเห็นแก่ตัวที่สุดในห้องนี้ คือคุณต่างหากล่ะคะ!" หญิงสาวจำได้แม่นยำ... วันที่เธอตั้งครรภ์อ่อนๆ วันที่เธอยืนถือใบตรวจครรภ์ด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวังว่าจะได้สร้างครอบครัวกับผู้ชายคนนี้ แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือกระดาษใบหย่า และคำพูดเยียบเย็นที่คอยย้ำเตือนว่าเธอมันก็แค่ "ผู้หญิงไร้ค่า" ที่เขาแต่งงานด้วยเพื่อขัดคำสั่งมารดา ธันวาละล่ำละลักจะเอ่ยคำแก้ตัว มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าแขนเรียวของเธอไว้ แต่พิมพ์มาดาเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจที่จะให้สัมผัส "พิมพ์ ฟังผมก่อน... ตอนนั้นผม..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นค่ะ!" พิมพ์มาดาตัดบท น้ำเสียงของเธอเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล "คุณไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรจากฉันและลูกทั้งสิ้น ลูกของฉันมีแค่แม่คนเดียว และเขาไม่จำเป็นต้องมีพ่อที่เคยคิดจะเขี่ยเราทิ้งเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง!" เด็กชายตัวน้อยเงยหน้ามองมารดาด้วยความหวาดกลัวเล็กๆ พิมพ์มาดารีบย่อตัวลงโอบกอดลูกชายเข้าสู่อก สัมผัสอุ่นๆ ของเด็กน้อยคือเกราะคุ้มกันเดียวที่ทำให้เธอยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ท่าทีปกป้องนั้นกรีดแทะหัวใจของธันวาจนแหลกสละ เขาอยากจะคุกเข่าขอร้อง อยากจะพูดคำว่าขอโทษเป็นร้อยเป็นพันครั้ง แต่ลำคอตีบตันจนเปล่งเสียงไม่ออก ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ กรุ๊งกริ๊ง! ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาในร้านอย่างมั่นใจ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นขนมหวาน รองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นไม้อย่างเป็นจังหวะ ท่าทางที่ดูคุ้นเคยและรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ทำให้ธันวาและพิมพ์มาดาต้องหันไปมองพร้อมกัน ดวงตาของพิมพ์มาดาหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ผู้หญิงคนที่เคยทำลายชีวิตแต่งงานของเธอ ผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุของรอยร้าวทั้งหมด... เธอกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในเวลาที่ไม่อาจคาดเดาที่สุด "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะครอบครัวสุขสันต์หรือเปล่าคะเนี่ย?" เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยทักทาย รอยยิ้มพราวเสน่ห์ฉาบบนใบหน้าสวยเฉี่ยว แต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยความริษยาและเล่ห์กลแพรวพราว ธันวาชะביกิ่งหน้าด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้คือใคร "แพร... เธอมาทำอะไรที่นี่?" พิมพ์มาดายืดตัวขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยฉายแววเจ็บปวดเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและคมกลาตัน เธอเหยียดยิ้มบางๆ ให้กับผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า เกมการแก้แค้นที่เธอวางแผนไว้เป็นอย่างดี กำลังจะสนุกยิ่งขึ้น... เมื่อตัวละครลับจากอดีต ดันเดินเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเอง ขอขอบคุณคุณรีดที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและติดตามการเดินทางอันแสนหวานปนขมนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!