ทางเลือกสุดท้าย

กลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลามาดากัสการ์และช็อกโกแลตแท้ 70 เปอร์เซ็นต์ ลอยอวลอยู่ในห้องครัวสเตนเลสสตีลที่เงียบสงบ แต่บรรยากาศรอบกายพิมพ์มาดากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ทว่าในหัวใจของเธอกลับร้อนรุ่มดั่งมีกองเพลิงสุมอยู่ เธอใช้ปลายมีดปาดกานาชสีดำสนิทลงบนเค้กช็อกโกแลตเนื้อเนียนด้วยความนิ่งสนิท ทุกลีลาท่าทางเปี่ยมไปด้วยความมั่นคงและเด็ดเดี่ยว ต่างจากผู้ชายที่กำลังยืนพิงกรอบประตูมองเธอด้วยสายตาที่ร่วงโรยและสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง ธันวาในยามนี้ ไม่เหลือคราบนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและเย่อหยิ่งผยองคนเดิมที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอลงกับพื้นดิน สูทราคาแพงยับยับ ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการถูกพันธนาการด้วยหนี้สินมหาศาลและการหักหลังของพันธมิตรทางธุรกิจที่เขาเคยไว้ใจ ทุกอย่างพังทลายลงในชั่วข้ามคืน ราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดสาดจนไม่เหลือชิ้นดี "คุณพอใจแล้วใช่ไหมพิมพ์..." เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างเขากับเธอ ธันวากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ร่างกายสูงใหญ่สั่นเทาเล็กน้อย "ทุกสิ่งที่ผมสร้างมา ถูกทำลายลงด้วยมือคนที่ผมเคยรัก... และคนที่ผมเคยผลักไส คุณได้แก้แค้นผมสมใจแล้ว" พิมพ์มาดาวางสเปตูลาร์ลงบนเคาน์เตอร์อย่างแผ่วเบา เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสามี ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยືือกเย็นและว่างเปล่าจนน่ากลัว ไม่มีหยดน้ำตาแห่งความอาลัยอาวรณ์ และไม่มีรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่สะใจ มีเพียงความนิ่งงันที่เฉือนลึกยิ่งกว่าคมมีด "คุณกำลังเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าคะคุณธันวา" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นชาเอ่ยลอดริมฝีปากอิ่ม "การแก้แค้นที่สาสม มันคือการที่ฉันยืนมองคุณตกระกำลำบากโดยที่ฉันไม่ต้องลงมือทำอะไรเลยต่างหาก สิ่งที่คุณเผชิญอยู่ตอนนี้ มันคือผลกรรมจากความโลภและความเย่อหยิ่งที่คุณเป็นคนปลูกมันขึ้นมาเองทั้งสิ้น" ถ้อยคำนั้นเชือดเฉือนหัวใจของคนฟังจนแหลกสละ ธันวาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง เขาเคยคิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง รวมถึงความภักดีและความรัก แต่ในวันที่เขาไร้สิ้นซึ่งทุกสิ่ง เขากลับพบว่ามีเพียงผู้หญิงคนนี้... คนที่เขาเคยดูถูกและเหยียบย่ำอย่างไร้เยื่อใย ที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้อย่างสง่างามบนลำแข้งของตัวเอง แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความหายนะ เอกสารแผ่นหนึ่งในมือของเขากลับสั่นเทา มันคือทางเลือกสุดท้าย... ทางเดียวที่จะทำให้เขาหลุดพ้นจากการล้มละลายและติดคุก แต่มันต้องแลกมาด้วยการยอมก้มหัวให้ผู้หญิงที่เขาเคยทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี "ถ้าคุณเซ็นเอกสารฉบับนี้..." ธันวายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เธอด้วยมือที่สั่นเทา "หุ้นทั้งหมดของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่เหลืออยู่... จะตกเป็นของคุณพิมพ์มาดาแต่เพียงผู้เดียว คุณจะกลายเป็นเจ้าของอาณาจักรที่ผมเคยรักนักหนา... แต่แลกกับการที่ผมขอร้องให้คุณยื่นมือเข้าช่วยค้ำประกันหนี้ก้อนสุดท้ายนี้ เพื่อไม่ให้บริษัทต้องล้มละลาย" พิมพ์มาดาก้มมองซองเอกสารนั้น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด นี่คือความพ่ายแพ้ที่สมบูรณ์แบบที่สุดของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง ชายผู้เคยประกาศกร้าวว่าเธอไม่มีวันคู่ควรกับเขา วันนี้เขากำลังคุกเข่าทางพฤติกรรมเพื่อขอความเมตตาจากเธอ หากเธอยื่นมือเข้าช่วย... เธอจะกลายเป็นผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการธุรกิจทันที อาณาจักรที่เขาเคยใช้เหยียบย่ำเธอ จะตกอยู่ในกำมือของเธออย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด แต่มันก็หมายความว่าเธอจะต้องผูกติดอยู่กับความวุ่นวายและต้องแบกรับภาระหนี้สินมหาศาลของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง แต่ถ้าเธอปฏิเสธ... และผลักเขาลงสู่เหวแห่งการล้มละลายอย่างถาวร ธันวาจะสูญสิ้นทุกอย่าง ทั้งเงินทอง เกียรติยศ และอิสรภาพ เขาจะต้องชดใช้กรรมในคุกทัณฑสถาน และนั่นคือการทำลายเขาให้สิ้นซากสมดังเจตนารมณ์ของการเปิดร้าน 'Pastry of Revenge' แห่งนี้ บรรยากาศในห้องครัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกของคนทั้งคู่ พิมพ์มาดาหรี่ตามองชายหนุ่มผู้กำลังรอคอยคำพิพากษาจากเธอด้วยความหวาดหวั่น ความลังเลชั่วขณะหนึ่งฉายผ่านแววตาคู่สวย ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้เขา ช้าๆ... ทว่ามั่นคง "คุณคิดจริงๆ หรือคะธันวา..." พิมพ์มาดากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยียบเย็น บีบคั้นหัวใจคนฟังจนแทบหยุดหายใจ "ว่าเศษซากอาณาจักรที่ใกล้พังทลายของคุณ จะมีค่าพอให้ฉันเอาอนาคตของตัวเองไปเสี่ยงด้วย?" ธันวานิ่งอึ้ง ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในลำคอ ความหวังริบหรี่ในแววตาดับวูบลงทันที เขาหลับตาลงรับความจริงอันแสนเจ็บปวด พยักหน้ารับชะตากรรมที่ตนเองเป็นผู้ก่อขึ้นอย่างจำนน "เข้าใจแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเลื่อนลอย "ถ้าเช่นนั้น... เชิญคุณทำลายผมให้สิ้นซากได้เลยครับพิมพ์ ผมยอมรับทุกอย่าง..." ในจังหวะที่พิมพ์มาดากำลังจะเอ่ยปากพิพากษาขั้นเด็ดขาดเพื่อปิดฉากความแค้นอันยาวนาน เสียงเคาะประตูห้องกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ท่ามกลางความเงียบสงบยามวิกาล ประตูร้านถูกผลักเปิดออกแผ่วเบา พร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบในชุดนอนลายการ์ตูน ที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาพร้อมกับตุ๊กตาหมีในมือ และเอמהเสียงใสแจ๋วที่ทำเอาหัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ "คุณแม่ขา... น้องปาล์มตื่นแล้วครับ ทำไมคุณแม่ยังไม่เข้าไปนอนอีกเล่าครับ?" ธันวาที่กำลังจะหันหลังเดินจากไป ชะงักกึกทันที ร่างกายแข็งทื่อราวนับเป็นหิน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อได้ยินสรรพนามนั้น และเมื่อเด็กน้อยหันมาสบตากับเขา ใบหน้ารูปไข่และดวงตากลมโตคู่นั้น... ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา! ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปพร้อมกับเมฆหมอกสีชมพُนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ