จุดแตกหัก

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังราคาแพงที่กระแทกพื้นหินอ่อนในห้องโถงกว้างของบริษัทธันวากรุ๊ป ดูจะสั่นคลอนขวัญกำลังใจของพนักงานทั้งออฟฟิศ แต่สำหรับธันวาที่เพิ่งก้าวผ่านประตูกระจกบานใหญ่เข้ามา มันกลับเป็นเพียงเสียงรบกวนในหัวที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้น "ท่านประธานครับ... เอกสารหมายศาลชุดนี้... มันเพิ่งมาส่งที่ฝ่ายกฎหมายเมื่อครู่ครับ" เลขาส่วนตัวของเขาละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือจนน่ารำคาญ ธันวากระชากเอกสารหนาสีขาวนวลปนซองสีน้ำตาลนั่นมาเปิดอ่าน สายตาคมกริบกวาดมองตัวหนังสือในกระดาษ เนื้อหาในนั้นไม่ได้ทำให้เขาตกใจจนตัวสั่น แต่มันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกฝ่ามือที่มองไม่เห็นฟาดลงบนใบหน้าอย่างแรง 'คดีฉ้อโกงและเลี่ยงภาษีผ่านโครงการก่อสร้างเมื่อห้าปีก่อน' ชื่อบริษัทคู่สัญญาที่ฟ้องร้องไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'นิรันดร์ดีเวลลอปเม้นท์' บริษัทที่พิมพ์มาดาเพิ่งเข้าไปนั่งแท่นบริหารในฐานะตัวแทนผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่เพิ่งเข้าซื้อกิจการต่อจากกลุ่มทุนต่างชาติ "ไร้สาระ! โครงการนั้นจบไปนานแล้ว ใครเป็นคนอนุมัติให้รับหมายศาลนี่!" ธันวาตวาดลั่น แรงกระแทกของกระดาษที่ลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงทำเอาแจกันดอกไม้สั่นไหว เขารู้ดีว่าใครอยู่เบื้องหลัง ความแค้นที่ถูกสั่งสมมานานนับปีของพิมพ์มาดาไม่ได้มีไว้เพื่อแค่ให้เขารู้สึกผิด แต่มันมีไว้เพื่อพังทลายอาณาจักรที่เขาใช้เวลาสร้างมาทั้งชีวิต ภาพของขนมเค้กกลิ่นหอมหวานที่พิมพ์มาดามักจะทำให้อดีตสามีทานในยามที่เขากลับบ้านดึกดื่นผุดขึ้นมาในความทรงจำ แต่วันนี้ กลิ่นหอมเหล่านั้นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมของความพินาศ พิมพ์มาดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่นั่งรอเขากลับบ้าน แต่เป็นนักล่าที่วางกับดักไว้รอนานแล้ว ขณะที่ธันวากำลังหมุนวนอยู่ในวังวนของความโกรธ ประตูห้องทำงานของเขาก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาต พิมพ์มาดาก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทสีขาวสะอาดตา เธอดูสง่างาม เย็นชา และมีออร่าของชัยชนะที่เด่นชัดกว่าใครที่เขาเคยพบเจอ "สวัสดีค่ะ คุณธันวา... หวังว่าหมายศาลฉบับนั้นจะอ่านเข้าใจง่ายพอสำหรับคนระดับคุณนะคะ" เสียงของเธอราบเรียบ เย็นเยียบ เหมือนน้ำแข็งที่แช่อยู่ในไวน์ชั้นเลิศ ธันวากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือ "เธอกำลังทำลายทุกอย่าง พิมพ์มาดา เธอต้องการอะไรกันแน่ เงินงั้นเหรอ? หรือแค่ต้องการเห็นฉันล่มจม!" พิมพ์มาดาเดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา เธอหยิบรูปถ่ายที่วางอยู่ข้างแจกันขึ้นมาดู เป็นรูปของเขาและเธอในวันแต่งงาน ก่อนจะปล่อยมันลงบนพื้นจนกระจกครอบแตกกระจาย "เงินเหรอคะ? ฉันมีมากกว่าคุณตั้งนานแล้วนับตั้งแต่ที่คุณทรยศฉัน" เธอก้าวเข้าใกล้จนกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ธันวาคุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก "สิ่งที่ฉันต้องการคือความยุติธรรมค่ะ สิ่งที่คุณเคยยัดเยียดให้ฉันในวันที่คุณเขี่ยฉันทิ้งเหมือนของไร้ค่า... วันนี้ฉันแค่กำลังจะมอบมันคืนให้คุณ... ทีละหยด ทีละหยด จนกว่าคุณจะลิ้มรสความขมขื่นนั้นจนหมดสิ้น" "พิมพ์... เรื่องเมื่อก่อนฉันขอโทษ แต่มันเป็นความจำเป็นทางธุรกิจ!" "ความจำเป็นของคนเห็นแก่ตัวค่ะ" พิมพ์มาดาสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นทางใจ "คุณเคยบอกว่าชีวิตคู่ของเรามันไม่มีรสชาติพอสำหรับคุณ งั้นวันนี้ ลองชิมรสชาติของความล่มจมดูบ้างนะคะ มันจะหอมหวานและติดตรึงใจคุณไปจนตายเลยล่ะ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศถูกสูบออกไปจนหมด ธันวาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งโกรธ ทั้งรัก และความสำนึกผิดที่เริ่มกัดกินใจ แต่ทว่า... วินาทีที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง เลขาส่วนตัววิ่งหน้าตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! มีภาพหลุดออกสู่สาธารณะ... เป็นหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับของคุณในตอนที่ทำโครงการนั้น และ... มีภาพถ่ายอีกชุดที่กำลังเป็นไวรัลในโซเชียลตอนนี้ครับ!" ธันวาแย่งแท็บเล็ตมาดู มือของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ บนหน้าจอคือภาพของเขาที่กำลังยืนคุยกับเด็กน้อยคนหนึ่งที่สนามเด็กเล่นเมื่อสัปดาห์ก่อน และภาพถ่ายอีกชุดคือผลตรวจ DNA ที่พิมพ์มาดาเคยซ่อนไว้... แต่ตอนนี้มันกลับถูกส่งต่อไปยังสื่อสำนักใหญ่พร้อมแคปชั่นที่อ่านแล้วต้องใจสลาย: 'ลูกนอกสมรสหรือหมากตัวใหม่ในเกมล้างแค้น?' พิมพ์มาดายิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่เป็นยิ้มของการปิดเกมอย่างสมบูรณ์แบบ เธอหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องไปทิ้งให้ธันวายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับความจริงที่เขาไม่เคยล่วงรู้ "เดี๋ยว! นั่นลูกฉันเหรอ พิมพ์มาดา... ตอบมาว่านั่นลูกของฉันใช่ไหม!" พิมพ์มาดาหยุดก้าวเท้า เธอไม่หันกลับมามอง แต่ถ้อยคำที่เอ่ยออกมากลับทำให้หัวใจของธันวาดิ่งลงเหวลึกยิ่งกว่าการถูกฟ้องร้องเสียอีก "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อเด็กคนนั้นหรอกค่ะ เพราะสิ่งที่เขามีร่วมกับคุณ... มีเพียงแค่นามสกุลที่ฉันกำลังจะเปลี่ยนมันในเร็ววันนี้... ลาก่อนค่ะ อดีตสามี" ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปพร้อมกับเมฆหมอกสีชมพูนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ