คืนฝนตกที่ไม่มีใครยอมใคร

"คุณจะยืนบื้ออยู่ที่เดิมอีกนานไหมรินรดา? ถ้าโครงเหล็กนั่นพังลงมาทับเท้าคุณขึ้นมา ผมไม่แบกคุณออกไปส่งโรงพยาบาลให้เสียเวลาทำโปรเจกต์หรอกนะ!" เสียงทุ้มต่ำที่ตะคอกแข่งกับเสียงฟ้าร้องไม่ได้ทำให้รินรดาสะทกสะท้าน เธอยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชื้นลู่ไปกับกรอบหน้า ก่อนจะปาพิมพ์เขียวที่เปียกโชกในมือลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวด้วยความเหลืออด ดวงตาคู่สวยตวัดมองชายหนุ่มผู้ที่เป็นดั่งยาขมในชีวิตของเธอ "ถ้าปากคุณเก็บไว้ใช้ทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่จิกกัดคนอื่นได้สักนาที ชีวิตคุณคงจะดูมีความเป็นมนุษย์ขึ้นเยอะเลยนะคะคุณธันวา!" รินรดาตอกกลับ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธปนหนาวสะท้านจากพายุฝนที่โหมกระหน่ำจนมืดฟ้ามัวดิน "แล้วก็นะ...ถ้าไซต์งานนี้มีปัญหาจนพังทลายลงมาจริงๆ คนที่จะซวยหนักที่สุดก็คือคุณนั่นแหละ ไม่ใช่ฉัน!" ธันวาสาวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่เคยมีถูกทำลายลงจนเหลือเพียงช่องว่างเพียงน้อยนิด เขามองเธอด้วยสายตาคมกริบเหมือนจะทะลุเข้าไปในความคิด ในมือของเขามีไฟฉายกระบอกเล็กที่เขาส่องกราดไปตามรอยรั่วของหลังคาชั่วคราวที่กำลังถูกพายุซัดจนสั่นคลอน "หยิบอุปกรณ์นั่นมา แล้วช่วยเอาผ้าใบมาปิดช่องลมฝั่งทิศตะวันตกซะ ถ้ารักชีวิตตัวเองก็นิ่งๆ แล้วทำตามที่ผมสั่ง" "สั่ง? คุณเอาสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน!" "สิทธิ์ที่ผมเป็นสถาปนิกเจ้าของโปรเจกต์ และสิทธิ์ที่ตอนนี้คุณกำลังติดอยู่ในเซฟเฮาส์กลางพายุกับผมเพียงลำพังไง!" รินรดาชะงัก เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก กลิ่นอายของฝนผสมกับกลิ่นปูนและกลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของธันวาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด นี่มันบ้าที่สุด... เธอควรจะเกลียดเขา แต่บรรยากาศที่บีบคั้นนี่กลับทำให้ความดื้อรั้นในใจอ่อนยวบลง พวกเขาทั้งสองช่วยกันลากผ้าใบผืนใหญ่ต้านแรงลม ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันโดยไม่ได้ตั้งใจเมื่อต้องช่วยกันยึดมุมผ้าใบไว้ให้แน่น ความร้อนจากฝ่ามือของธันวาที่แตะโดนหลังมือของเธอทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต "จับแน่นๆ รินรดา!" เขาตะโกนสั่ง เสียงของเขานุ่มลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มทรงตัวไม่อยู่เพราะพื้นไม้ที่ลื่นปรื้ดจากละอองฝน "ฉันจับอยู่...อ๊ะ!" จังหวะที่ลมพัดกรรโชกแรง ร่างของรินรดาถลาไปข้างหน้าตามแรงเหวี่ยง ธันวาตัดสินใจทิ้งผ้าใบแล้วคว้าเอวบางของเธอไว้แน่น ทั้งคู่ล้มลงไปบนกองแผ่นไม้ปูพื้น ร่างของรินรดาจมลงไปในอ้อมแขนของคนตัวสูง เสียงฝนที่กระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสีกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงในหัว ขณะที่เสียงหัวใจของคนทั้งคู่กลับดังชัดเจนจนน่ากลัว ธันวายันกายขึ้นคร่อมร่างของเธอไว้ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากที่สั่นเทาเพราะความหนาว เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ความอีโก้ที่เคยมีดูเหมือนจะถูกพายุพัดพาไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง "ดื้อนักนะ..." เขาพึมพำ น้ำเสียงไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดเหลืออยู่เลย "รู้ไหมว่าการที่คุณไม่ยอมฟังใครแบบนี้ มันทำเอาผมแทบบ้า" "ปากจัด... แล้วยังจะมาโทษกันอีกเหรอคะ" รินรดาขยับตัวไม่ได้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดที่ข้างแก้ม เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาที่มักจะเย่อหยิ่ง แต่วินาทีนี้มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหา บรรยากาศที่ควรจะตึงเครียดกลับกลายเป็นความหวานล้ำที่อันตราย ธันวาค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าลงมาต่ำลงเรื่อยๆ รินรดาหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ รอกระแสสัมผัสที่จะทำให้ทุกอย่างพังทลายลง... ทว่า... เสียง ‘ปัง!’ ของบานประตูไซต์งานที่ถูกลมพัดกระแทกจนเปิดออก ตามมาด้วยแสงไฟฉายสว่างวาบที่สาดเข้ามาทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว "อ้าว! มาทำอะไรกันมืดๆ สองคนในสภาพนี้เนี่ย?" เสียงคุ้นหูของคีย์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่ดูเหมือนจะเดาเหตุการณ์ก่อนหน้าได้ทั้งหมด รินรดารีบผลักอกธันวาแล้วลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว ขณะที่ธันวาได้แต่ลุกขึ้นยืนแล้วมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าแกงได้ทุกเมื่อ "แกมาทำไมตอนนี้ คีย์!" ธันวาตวาดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด คีย์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขาก้าวเข้ามาในไซต์งานพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วยื่นให้ธันวาดูภาพบนหน้าจอ "ฉันไม่ได้อยากจะมาขัดจังหวะหรอกนะ แต่ดูนี่ก่อน...โปรเจกต์ที่คุณกำลังทุ่มเททำกันอยู่เนี่ย ตอนนี้ข่าวลือเรื่องการทุจริตวัสดุก่อสร้างในไซต์งานนี้กำลังถูกแชร์ไปทั่วโซเชียล โดยเฉพาะจากคนที่คุณรักนักรักหนานั่นแหละ... รินรดา, ข่าวนี้มันมาจากแท็บเล็ตของคุณไม่ใช่เหรอ?" รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองธันวาที่สายตาเปลี่ยนจากความคลั่งรักกลับกลายเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัวในชั่วพริบตา "อธิบายมาสิ... ว่ามันหมายความว่ายังไง?" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กำมะหยี่สีแดง" เสมอมานะคะ ❤️