เต้นรำท่ามกลางสายตาคน

"ปล่อยมือคุณเดี๋ยวนี้ ธันวา! นี่มันไม่ใช่เวลามาเล่นขายของนะ" เสียงกระซิบของรินรดาแทบจะจมหายไปกับเสียงดนตรีบรรเลงที่เริ่มแผ่วจางลง เธอพยายามขืนข้อมือออกจากอุ้งมือหนาที่ร้อนผ่าวราวกับเตารีด แต่ฝ่ายชายกลับไม่มีทีท่าจะยอมปล่อย มิหนำซ้ำ เขายังกระชับวงแขนที่โอบรอบเอวคอดแน่นขึ้น จนความรู้สึกร้อนวูบวาบแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้า ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปรายตาคมกริบมองเธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบทว่าแฝงไปด้วยความหมายที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักได้รูปกระตุกยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกหลุมพรางที่เขาขุดไว้กลืนกินเข้าไป "คนทั้งงานกำลังมองเราอยู่ รินรดา" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงกระแสบังคับ "อยากจะให้พวกเขาเห็นภาพคู่รักที่กำลังทะเลาะกันกลางฟลอร์ หรืออยากจะให้เขาเห็นคู่เต้นที่สมบูรณ์แบบที่สุด... คุณเลือกเอาเอง" "คุณมันบ้า!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน แต่ก็ยอมหยุดดิ้นโดยปริยาย เพราะสปอตไลท์ที่สาดส่องลงมานั้นทำให้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอและเขาถูกบันทึกไว้ในสายตาทุกคู่ที่อยู่รอบบริเวณ จังหวะดนตรีเปลี่ยนเป็นทำนองวอลซ์ที่เนิบนาบแต่ทรงพลัง ธันวาเริ่มก้าวเท้าอย่างแม่นยำและมั่นคง รินรดาถูกบังคับให้ก้าวตามโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นมัสก์จางๆ ของเขาที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ปะทะเข้ากับจมูกจนเธอต้องกลั้นหายใจ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโมโห เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นที่อันตรายกว่าเดิม "ขยับตัวตามผม... อย่าเกร็ง" เสียงของเขาชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินทำเอาเธอขนลุกชัน "ถ้าคุณพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ผมจะถือว่านั่นคือคำเชิญให้ผมทำอะไรที่มากกว่าแค่การเต้นรำนะ" "คุณมันสถาปนิกปากจัดที่ไร้ยางอายที่สุดที่ฉันเคยเจอมาเลย" เธอตอกกลับพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาเขา สายตาที่ดุดันของเธอพยายามจะท้าทาย แต่เมื่อได้สบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ลึกดั่งมหาสมุทรของเขา รินรดากลับรู้สึกเหมือนแรงดึงดูดบางอย่างกำลังดูดกลืนสติสัมปชัญญะของเธอไปทีละนิด ธันวาหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอตั้งแต่ดวงตา จมูก ลงมาถึงริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น "ด่าผมไปเถอะ... เพราะหลังจากคืนนี้ คุณจะไม่มีวันด่าใครได้นอกจากผม" เขาสะบัดตัวเธอหมุนหนึ่งรอบ กระโปรงผ้าไหมพริ้วไหวไปตามแรงเหวี่ยง รินรดาเซไปปะทะกับแผ่นอกกว้างของเขาอย่างจัง ทันใดนั้น ความเงียบงันก็เข้าครอบคลุมบริเวณโดยรอบ เพราะไม่มีใครกล้าส่งเสียงขัดจังหวะภาพที่สวยงามราวกับฉากในภาพยนตร์ฮอลลีวูดตรงหน้า ท่ามกลางแสงไฟที่สาดส่องเพียงดวงเดียว ธันวากดร่างเธอให้แนบชิดมากขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง มือหนาลูบไล้แผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างถือสิทธิ์ ในขณะที่อีกมือยังคงกุมมือเธอไว้มั่น ราวกับต้องการยืนยันว่า ต่อให้ไฟในฮอลล์จะดับลงอีกกี่ครั้ง เขาก็จะไม่มีวันปล่อยเธอไปในความมืดอย่างแน่นอน "คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ธันวา?" เธอถามเสียงสั่น รสชาติของความปรารถนาที่แฝงมากับความหวาดหวั่นทำให้น้ำเสียงของเธอขาดห้วง "ความต้องการของผมน่ะเหรอ?" เขาก้มลงมาจนจมูกโด่งแทบจะแตะกับปลายจมูกของเธอ "ผมต้องการให้คุณเลิกทำเป็นเก่ง แล้วยอมรับเสียทีว่า... คุณเองก็ไม่ได้อยากถอยห่างจากผมไปไหน" เขาไม่ได้รอคำตอบ แต่กลับโน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบจะเป็นศูนย์ ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบที่กดดันจนแทบขาดใจ ในวินาทีที่เขากำลังจะปิดช่องว่างระหว่างริมฝีปาก เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังขึ้นจากฝั่งประตูทางเข้าที่เปิดกว้างออก! คีย์ก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกที่แสร้งทำขึ้น มือถือในมือสั่นไหวราวกับมีเรื่องด่วนระดับหายนะ "ธันวา! รินรดา! หยุดก่อน... เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานโปรเจกต์เรือนกระจกแล้ว มันพังลงมาเพราะแรงลมพายุที่กำลังจะเข้า!" ธันวาชะงักกึก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความคลั่งรักเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันที เขาผละตัวออกจากรินรดาอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก ก่อนจะหันไปมองคีย์ด้วยแววตาที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "พังงั้นเหรอ?" เสียงของธันวาเหี้ยมเกรียมจนน่าขนลุก "ไซต์งานที่ผมคุมเองกับมือเนี่ยนะ?" เขาสบตารินรดาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังประตูโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้เธอยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางสปอตไลท์ที่เริ่มกะพริบถี่ๆ ราวกับจะเตือนว่า... เกมที่กำลังสนุก กำลังจะพังทลายลงพร้อมกับความจริงบางอย่างที่เธอยังไม่ได้รับรู้! ขอให้ทุกท่านดื่มด่ำไปกับจังหวะชีวิตที่ไม่มีคำว่าคาดเดาได้ในนิยายของ "กำมะหยี่สีแดง" นะคะ!