ความเงียบที่น่ากลัว

"มึงจะมายืนสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่ตรงนี้อีกนานไหมไอ้ธันวา! แขกเขารอจนรากงอกแล้ว หรือจะให้เขาขึ้นมาถล่มเซฟเฮาส์ราคาเก้าหลักของมึงถึงข้างบน!" คีย์ตะโกนก้องผ่านบานประตูไม้โอ๊คหนาเตอะที่ปิดสนิท ธันวาไม่ได้ตอบโต้อะไร มือหนาที่มักจะใช้จับปากกาเขียนแบบด้วยความมั่นคงกลับสั่นเทาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกำแน่นจนขึ้นข้อขาว เขามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน... หน้าจอที่เงียบสนิทมานานกว่าสามชั่วโมง ไม่มีข้อความตอบกลับจากรินรดา ปกติแล้วแม่คุณจะต้องส่งสติกเกอร์หน้ายักษ์หรือข้อความประชดประชันกลับมาภายในไม่กี่นาทีหากเขาเผลอทำตัวเย็นชาใส่ แต่นี่... ความเงียบเชียบของเธอเปรียบเสมือนสุญญากาศที่กำลังสูบเอาลมหายใจของเขาออกไปจนหมดปอด ธันวาไม่ได้กังวลเรื่อง 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่คีย์พูดถึงหรอก เขาแค่กำลังกังวลว่าความเงียบของรินรดาคือจุดเริ่มต้นของ 'การจากลา' ที่เขาไม่เคยเตรียมใจรับมือ *ปัง!* ธันวากระชากประตูเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนคีย์ที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง "ใจเย็นไอ้คุณสถาปนิก ผู้หญิงคนนั้นน่ะ..." "หุบปากซะคีย์" ธันวาตวาดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบฉายแววคุกรุ่น "มึงมั่นใจนักไม่ใช่เหรอว่าจัดการได้ บอกคนข้างล่างไปว่ากูไม่ว่าง" "ไม่ว่างเหรอ? มึงดูสารรูปตัวเองในกระจกก่อนไหม" คีย์พยักพเยิดไปทางบานกระจกเงาบานใหญ่ในโถงทางเดิน ธันวาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่หลุดลุ่ย เนคไทไม่ได้ถูกผูกเรียบร้อยเหมือนทุกที สภาพที่ดูเหมือนคนกำลังสติหลุดนี่น่ะหรือคือชายที่เพอร์เฟกต์ที่สุดในวงการสถาปัตยกรรม "รินรดาเขาอ่านข้อความมึงแล้ว แต่เขาไม่ตอบใช่ไหมล่ะ? ถึงได้ทำตัวเหมือนคนกำลังจะลงแดงแบบนี้" ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่ได้ปฏิเสธ มันคือความจริงที่น่าสมเพชที่สุดในชีวิต "เขาแค่งอนเรื่องเมื่อวาน" ธันวาพึมพำเหมือนบอกตัวเองมากกว่าบอกเพื่อน "เขาก็แค่... ต้องการเวลา" "เวลาเหรอ? ในขณะที่ตระกูลวรโชติเมธีมาเคาะประตูบ้านมึงเนี่ยนะ?" คีย์เลิกคิ้วมองเพื่อนรักด้วยสายตาสมเพชแกมเอ็นดู "ถ้ามึงยังมัวแต่ห่วงเรื่องผู้หญิงจนเสียงานเสียการแบบนี้ ต่อให้มึงเก่งกาจแค่ไหน อนาคตมึงก็พังอยู่ดี ลงไปเคลียร์ข้างล่างเดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะโทรบอกให้รินรดามาดูสภาพมึงตอนนี้ด้วยตัวเอง!" คำขู่ของคีย์ได้ผล ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึก เขาสะกดกลั้นความรู้สึกปั่นป่วนในอก รวบรวมสมาธิเพื่อเปลี่ยนตัวเองให้กลับมาเป็นสถาปนิกมาดนิ่งอีกครั้ง เขาเดินลงบันไดวนด้วยท่วงท่าสง่างาม แม้ภายในใจจะยังคงวนเวียนอยู่กับความเงียบของรินรดาที่เหมือนเข็มแหลมคมทิ่มแทงหัวใจอยู่ทุกขณะ เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนในโถงรับรองดังขึ้นเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงความไม่พอใจของผู้มาเยือน ธันวาก้าวลงมาถึงขั้นสุดท้าย ก่อนจะหยุดชะงัก ไม่ใช่รินรดา... แต่เป็นหญิงวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดที่ดูสูงส่งและเย็นชาจนน่าขนลุก "คุณธันวา... การให้แขกผู้ใหญ่รอเกือบครึ่งชั่วโมง ไม่ใช่มารยาทที่สถาปนิกที่มีชื่อเสียงเขาทำกันนะคะ" หญิงคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ทรงพลังจนทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลง ธันวากระชับปกเสื้อให้เข้าที่ "ผมขออภัยครับ แต่ผมไม่มีนัดกับใครทั้งนั้นในวันนี้" "คุณไม่มีนัด... แต่คุณมี 'ความลับ' ที่ต้องสะสาง" เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาและเลื่อนหน้าจอมาตรงหน้าเขา มันคือภาพถ่ายในมุมมืดของเซฟเฮาส์... ภาพที่รินรดากำลังยืนอยู่ในครัวของเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ธันวาตัวชาไปทั้งร่าง มือขวาของเขากำหมัดแน่นจนสั่น เขาสามารถทนต่อคำขู่เรื่องธุรกิจได้ แต่เมื่อมีใครสักคนแตะต้องถึงคนสำคัญที่สุดในหัวใจ สติของเขาก็แทบจะขาดผึง "อย่ามายุ่งกับเธอ" ธันวาเค้นเสียงรอดไรฟัน "หึ... ปากแข็งได้อีกนะคะ" หญิงวัยกลางคนหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกดโทรศัพท์และยื่นสายมาให้เขา "คุยกับเธอสิคะ... ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจทำลายอนาคตที่เหลือของเธอทิ้ง" ธันวารับโทรศัพท์มาด้วยมือที่สั่นเทา เสียงหวานใสที่คุ้นเคยจากปลายสายไม่ได้ทำให้เขาสบายใจขึ้น แต่มันกลับทำให้หัวใจเขาหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม "ธันวาคะ... รินกำลังจะบอกคุณว่า... เราเลิกติดต่อกันเถอะค่ะ" น้ำเสียงของรินรดาเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ประชดประชันใดๆ แต่นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด... ความเงียบที่เขาหวาดกลัวมาตลอดทั้งวัน ได้กลายเป็นคำพิพากษาที่เย็นชาที่สุดในชีวิตของเขาแล้ว ธันวากำโทรศัพท์แน่นจนเกือบจะแตกคามือ เขามองไปที่หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำทุกคนที่บังอาจพรากสิ่งที่เขารักไป "คุณเลือกเองนะ..." ธันวาพูดเสียงเรียบเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน "ที่ทำให้ผมต้องกลายเป็นคนไม่มีหัวใจแบบนี้" เขากดวางสาย ทิ้งโทรศัพท์ลงบนพื้นจนแตกกระจาย ก่อนจะก้าวเข้าไปหาผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ... และในจังหวะนั้นเอง ประตูหน้าเซฟเฮาส์ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิด รินรดาก้าวเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย มือเรียวบางถือกล่องเครื่องมือช่างที่เขาเคยให้เธอยืมไป เธอกวาดสายตามองธันวาและหญิงวัยกลางคนสลับกัน ก่อนจะวางกล่องนั้นลงบนโต๊ะด้วยเสียงดังสนั่น "ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะคะ" รินรดาเอ่ยเสียงใส ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ไปด้วยความเดือดดาล "แต่ถ้าจะประกาศสงครามกับใคร... รบกวนอย่าใช้ชื่อฉันเป็นเครื่องต่อรอง เพราะฉันไม่ใช่หมากในเกมเน่าๆ ของพวกคุณ" เธอหันมาสบตาธันวา... แววตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน—แววตาที่กำลังจะตัดเขาทิ้งไปจากชีวิตจริงๆ แล้ว "เราจบกันตั้งแต่วินาทีนี้ค่ะธันวา... และไม่ต้องพยายามตามหา เพราะฉันจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับความเงียบในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากกำมะหยี่สีแดงค่ะ