รินรดาถอยห่าง

รอยร้าวบนแก้วคริスタルราคาแพง ต่อให้ช่างเจียระไนฝีมือเยี่ยมแค่ไหน ก็ไม่มีทางประสานให้กลับมาใสบริสุทธิ์ได้เหมือนเดิม... เช่นเดียวกับระยะห่างที่รินรดากำลังขีดเส้นคั่นกลางระหว่างเธอกับผู้ชายปากร้ายอย่างธันวาในวินาทีนี้ "แปลนที่แก้รอบล่าสุด คุณธันวาคงตรวจทานเรียบร้อยแล้วนะคะ ถ้าไม่มีอะไรแก้ไขเพิ่มเติม รินขออนุญาตส่งมอบงานผ่านระบบส่วนกลางเลยนะคะ" น้ำเสียงของอินฟลูเอนเซอร์สาวราบเรียบจนน่าใจหาย รินรดายืนกอดอกอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในเซฟเฮาส์ ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเบจสะท้อนความมั่นใจที่เคยมีเต็มเปี่ยม ทว่าแววตาคู่สวยกลับไม่ยอมสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มผู้เป็นเจ้าของพื้นที่แม้แต่น้อย ธันวาเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ริมฝีปากหยักได้รูปที่มักจะสรรหาคำพูดมาจิกกัดให้เธอต้องอารมณ์เสียเสมอ เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างไม่สบอารมณ์ ความเงียบงันที่น่าอึดอัดโรยตัวลงปกคลุมห้องทำงานกระจกใสราวกับมีมวลอากาศหนาFทึบกดทับเอาไว้ "คุณกำลังทำอะไร รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ความเย่อหยิ่งและถือดีตามประสาคนไม่ยอมใครฉายชัดอยู่ในแววตาของธันวา เขาเกลียดความเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจากผู้หญิงตรงหน้า "จู่ๆ ก็ทำตัวเป็นมืออาชีพจนน่ารำคาญ ทั้งที่ปกติคุณเถียงผมทุกคำแท้ๆ" "รินก็เป็นมืออาชีพมานานแล้วนะคะ เพียงแต่..." รินรดาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายเล็บเรียวที่เคลือบสีเจลอย่างไร้ที่ติจิกเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก "ช่วงนี้เราคงร่วมงานกันใกล้ชิดเกินไปจนเกินขอบเขตของคำว่า 'ผู้ว่าจ้าง' กับ 'ผู้รับจ้าง' รินคิดว่าเราควรกลับไปอยู่ในจุดที่ถูกต้องจะดีที่สุดค่ะ" คำว่า *'จุดที่ถูกต้อง'* บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของธันวาอย่างจัง สถาปนิกหนุ่มผุดลุกขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีรอบตัวที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบระเบิด เขาไม่เคยต้องวิ่งไล่ตามใคร และไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าผู้หญิงที่เคยปะทะคารมกับเขาอย่างดุเดือดวันก่อน จะกลaบถอยหลังก้าวออกไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ "ขอบเขตเหรอ?" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าวอย่างคุกคาม ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟจากโคมไฟเพดานจนเงาทอดทับร่างของเธอ "ตอนที่คุณมานั่งกินกาแฟแล้วเถียงเรื่องสีผนังห้อง หรือตอนที่คุณ... เกือบจะร้องไห้เพราะกลัวโปรเจกต์พังในอ้อมแขนผม นั่นก็เกินขอบเขตด้วยงั้นสิ?" "วันนั้นกับวันนี้ไม่เหมือนกันค่ะ!" รินรดาเผลอเสียงMงขึ้นด้วยความตกใจเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือบิวต์อิน จนร่างแทบจะจมหายไปในอ้อมแขนของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและกาแฟเข้มๆ ที่เธอคุ้นเคยกำลังปั่นป่วนสติสัมปชัญญะของเธอให้กระเจิง "กรุณาถอยออกไปด้วยค่ะ รินอึดอัด" "อึดอัด หรือกำลังกลัวว่าตัวเองจะถอนตัวไม่ขึ้นกันแน่" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดันและประกายบางอย่างที่ร้อนแรงเสียจนรินรดาต้องเบือนหน้าหนี หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน หัวใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงเหล็กกล้าขึ้นมาปกป้อง กำลังจะพังทลายลงเพียงเพราะปลายนิ้วอุ่นจัดที่เอื้อมมาแตะไล้กรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ "อย่ามาทำแบบนี้นะคะ..." รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี แม้เสียงจะสั่นพร่าแต่เธอก็ยังฝืนเชิดหน้าขึ้นสู้ "เราเป็นแค่หุ้นส่วนทางธุรกิจ และรินก็มีสิทธิ์ที่จะรักษาระยะห่างเพื่อความสบายใจของตัวเอง... ปล่อยค่ะ!" ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาที่รั้นจนน่าตีของเธอ เขารู้ดีว่าความดื้อรั้นนี้คือเกราะป้องกันตัวของรินรดา แต่เขาก็เกลียดเกราะพวกนั้นยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด มือหนาที่ถูกปัดออกกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความปากจัดและอีโก้สูงลิ่วทำให้เขาไม่อาจเอ่ยคำอ้อนวอนง้องอนออกมาได้ตามใจคิด แต่ถ้าจะให้ปล่อยเธอเดินออกไปจากชีวิตแบบนี้... ฝันไปเถอะ! "คิดจะถอยหลังหนีผมเหรอ รินรดา... บอกไว้ก่อนเลยนะว่าประตูห้องนี้ไม่ได้เปิดต้อนรับให้ใครเข้ามาง่ายๆ และถ้าคิดจะก้าวเข้ามาแล้ว... คุณไม่มีสิทธิ์เดินออกไปตามอำเภอใจทั้งนั้น!" ธันวายื่นมือไปกดล็อกกลอนประตูอัตโนมัติด้วยความเร็วแสง เสียงกริFดัง 'คลิก' สะท้อนก้องในความเงียบ ก่อนที่ร่างสูงจะใช้แขนข้างหนึ่งกั้นขวางทางออกไว้ราวกับกรงขัง ปิดตายทุกเส้นทางหนีของหญิงสาวอย่างสมบูรณ์แบบ ในเสี้ยววินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากต่อว่าความเผด็จการของเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของคีย์ที่ดังทะลุเข้ามาในห้อง "ไอ้ธันวา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แขกไม่ได้รับเชิญคนสำคัญมึงมาถึงข้างล่างแล้วโว้ย... แม่มดตระกูลเก่าแก่ที่ไหนไม่รู้ กำลังจะเดินขึ้นมาพังเซฟเฮาส์มึงแน่ถ้ามึงไม่รีบลงไปเคลียร์!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งฟิน ทั้งจิกหมอน และชวนใจสั่นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!