ความพ่ายแพ้ของเหตุผล

“ยินดีต้อนรับสู่มหกรรมเจาะยางโปรเจกต์ร้อยล้านค่ะคุณสถาปนิก... หน้าตาคุณดูเหมือนคนกำลังจะกินหัวฉันเข้าไปได้เลยนะ คีย์” รินรดาตวัดสายตามองแฟ้มเอกสารในมือของชายหนุ่มผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเยาะที่เคลือบยาพิษ ในขณะที่ธันวาซึ่งยืนอยู่ใกล้กันถึงกับสันกรามกระตุก นัยน์ตาคมกริบฉายแววคุกกรุ่นอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงโปรดปรานความสมบูรณ์แบบมาตลอดชีวิต แต่ในเวลานี้ ความเงียบสงบในห้องทำงานส่วนตัวกลับพังทลายลงไม่เป็นท่าด้วยฝีมือเพื่อนสนิทตัวแสบที่มักจะโผล่มาถูกจังหวะนรกเสมอ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาพังโมเมนต์หวานชื่นอะไรหรอกนะริน... แต่พอดีว่าเอกสารปรับแก้โครงสร้างสเปซโซนห้องครัวอันนี้ มันดึงดันจะพังตั้งแต่วินาทีที่คุณดื้อรั้นไม่ยอมเซ็นอนุมัติเมื่อวานแล้วต่างหาก” คีย์ยักไหล่ด้วยท่าทีกวนประสาท ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาวางแฟ้มลงบนโต๊ะไม้สักทองเสียงดัง *ปึก* จนกระดาษข้างในแทบจะปลิว ธันวาปรายตามองแฟ้มหนาเตอะสลับกับใบหน้ายียวนของเพื่อนรัก ความหงุดหงิดพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ปากหนาที่มักจะพ่นคำวิจารณ์เผ็ดร้อนขยับยิ้มเย็นเยียบ “ถ้านายว่างมากจนไม่มีอะไรทำ คีย์ นายควรเอาเวลาไปตรวจสถาปัตยกรรมกระจกโค้งที่ไซต์งานฝั่งโน้น แทนที่จะมาทำตัวเป็นก้างขวางคอในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน” ธันวาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ความเย็นชาแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ “อุ๊ย! พื้นที่ส่วนตัวเหรอธันวา? ฉันนึกว่านี่คือห้องประชุมโปรเจกต์ร่วมซะอีกนะเนี่ย ถึงได้เห็นสถาปนิกผู้รักความสะอาดและกฎระเบียบ ยอมยืนประชิดตัวอินฟลูเอนเซอร์สาวจนหน้าผากจะชนกันอยู่แล้ว” คีย์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองคนทั้งคู่สลับไปมาอย่างจับผิด “ถ้ายังไม่อยากปากแตกออกไปจากห้องนี้ ก็กรุณาหุบปากแล้วไสหัวไปซะ คีย์” รินรดากระแทเสียงกร้าว ความอดทนของเธอขาดผึ่งลงตรงนั้น เธอเกลียดที่สุดคือการถูกมองว่าเป็นจุดอ่อน หรือถูกหยิบยกมาแซวในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ยิ่งสายตาของคีย์ที่มองมาด้วยความรู้ทัน มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเปลือยเปล่าอยู่ท่ามกลางสายตาคนอื่น “โอ้โห ดุเป็นแมวป่าเลยนะริน... สมแล้วที่เป็นคู่ปรับตัวฉกาจของไอ้ธันวา” คีย์ยังคงลอยหน้าลอยตาพูดต่อ ไม่สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงของธันวาเลยแม้แต่น้อย “เอาล่ะ ฉันแค่มารายงานเรื่องเอกสาร ส่วนเรื่องที่พวกเธอสองคนจะเคลียร์กันต่อ จะตีกันตายหรือจะรักกันปานกลืน ก็ตามสบายนะจ๊ะ” พูดจบ เจ้าตัวก็หมุนตัวเดินอารมณ์ดีออกไปจากห้อง พร้อมกับปิดประตูกระจกฝ้าลงอย่างเบามือ ทิ้งความอึดอัดและระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลังไว้เบื้องหลัง ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข มันคือความเงียบก่อนพายุใหญ่จะพัดถล่ม ธันวาหันขวับกลับมาหารินรดาที่กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นสูง ใบหน้าหวานเนียนตึงเครียด ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “เธอควรจะหัดฟังคำเตือนของฉันบ้าง รินรดา!” ธันวาเป็นฝ่ายระเบิดอารมณ์ออกมาก่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวด้วยความโมโหที่สะสมมานาน “เรื่องโครงสร้างห้องครัวนั่น ฉันอธิบายเหตุผลทางวิศวกรรมไปหมดแล้ว แต่เธอกลับเอาอารมณ์และความอยากได้ฟังก์ชันตามใจชอบมาเป็นที่ตั้ง งานมันจะพังก็เพราะความดื้อรั้นไร้เหตุผลของเธอนี่แหละ!” “นี่คุณว่าฉันดื้อรั้นไร้เหตุผลเหรอ?!” รินรดาปรอทแตกทันที เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา นิ้วเรียวชี้หน้าชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว “ฉันเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้นะธันวา! เงินก็เงินฉัน รสนิยมก็รสนิยมฉัน ทำไมฉันจะต้องมาทนให้สถาปนิกปากจัดอย่างคุณมาคอยบงการชีวิตทุกกระเบียดนิ้วด้วย ถ้าฉันอยากได้เคาน์เตอร์บาร์ทรงโค้งแบบนั้น มันก็คือความสุขของฉัน ทำไมคุณถึงต้องทำตัวเป็นเผด็จการคอยขัดขวางทุกเรื่องอยู่เรื่อย!” “เพราะฉันไม่อยากสร้างงานขยะที่มีลายเซ็นของฉันติดอยู่ยังไงล่ะ!” ธันวาตะคอกกลับเสียงดังไม่แพ้กัน ดวงตาคู่คมจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ความโกรธทำให้เขาลืมความเยือกเย็นและมาดนักออกแบบผู้ทรงภูมิไปจนหมดสิ้น “ถ้าเธออยากได้บ้านที่พังทلاได้ตามใจชอบ เธอก็ไปจ้างสถาปนิกไร้ฝีมือคนอื่นซะ! อย่ามาเสียเวลากับฉัน!” “ได้! พูดแบบนี้ใช่ไหม?!” รินรดากลั้นน้ำตาแห่งความคับแค้นใจไว้แทบไม่ไหว เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโกรธปนน้อยใจ “คิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหน เจ้าระเบียบ เย่อหยิ่ง และไม่เคยฟังเสียงของใครเลยสักนิด! คนอย่างคุณมันก็แค่นายสถาปนิกที่เห็นอีโก้ของตัวเองสำคัญกว่าความรู้สึกของคนอื่น!” คำพูดเชือดเฉือนนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของธันวา ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่อกข้างซ้าย ใบหน้าหล่อเหลาชาดิก ความโกรธพุ่งทะยานจนสติขาดผึง “ใช่! ฉมันมันก็แค่นายสถาปนิกอีโก้สูง แล้วเธอก็เป็นแค่ลูกคุณหนูเอาแต่ใจที่ไม่เคยแคร์โลกใบนี้เว้นแต่ยอดไลก์ในโซเชียล!” ธันวาพ่นคำพูดที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิตออกไป โดยไม่ทันได้ฉุกคิดเลยว่ามันจะกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของหญิงสาวมากแค่ไหน รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่หยดน้ำใสจะเอ่อคลอหน่วย แต่มันไม่ได้ร่วงหล่นลงมาเพื่อแสดงความอ่อนแอ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกเจ็บแปลบวิ่งพล่านไปทั่วร่าง จนเธอต้องแค่น้ำเสียงที่สั่นระริกออกมา “ถ้าฉันมันแย่ขนาดนั้น... คุณก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีกแล้วค่ะ” พูดจบ รินรดาก็คว้ากระเป๋าถือบนโซฟา แล้วหันหลังวิ่งหนีออกไปจากห้องทำงานนั้นทันที เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังรัวเร็ว พร้อมกับบานประตูกระจกที่ปิดกระแทกตามหลังเสียงดังสนั่น *ปัง!* ธันวายืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ลมหายใจหอบกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ ความโกรธเมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ในอก แต่ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ความว่างเปล่าและหนתเหน็บก็เข้าเกาะกุมหัวใจของเขาราวกับถูกควักอวัยวะสำคัญออกไป *“ถ้าฉันมันแย่ขนาดนั้น... คุณก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีกแล้วค่ะ”* คำพูดนั้นสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ซ้ำไปซ้ำมาจนน่าเวียนหัว มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มของตัวเองอย่างหัวเสีย เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตอนนี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่มมันกลับน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเดิม แฟ้มเอกสารบนโต๊ะยังคงวางนิ่งสนิท และโมเกลบ้านจำลองที่ตั้งอยู่มุมห้องก็ดูราวกับกำลังเยาะเย้ยความโง่เขลาของเขา ธันวาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง เขากดนวดขมับตัวเองแรงๆ เพื่อระงับความปวดร้าวที่แล่นริ้วขึ้นมา ความอีโก้ที่เขายึดมั่นมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความรู้สึกเคว้งคว้างที่ถาโถมเข้ามาจนตั้งรับไม่ทัน เขาไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำ จะสามารถทำลายทุกอย่างที่พวกเขาสร้างร่วมกันมาได้ในชั่วพริบตา ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดและความดื้อรั้นของตัวเองนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ธันวาปรายตามองหน้าจอที่แสดงสายเรียกเข้า เขากำลังจะเอื้อมมือไปกดตัดสายด้วยความหงุดหงิด แต่ชื่อและข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เมื่อข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกส่งตรงเข้ามาพร้อมพิกัดสด: *[คุณธันวาคะ... เจ้าของบ้านเกิดอุบัติเหตุรถชนที่หน้าไซต์งาน กำลังถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด่วนค่ะ!]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์พายุลูกนี้ด้วยกันนะคะ