อดีตที่กลับมาหลอกหลอน

เสียงกุญแจกระทบกันในอุ้งมือของธันวาดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับแขก แต่ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้สงบตามเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตากลมโตราวกับกวางสาวกำลังจับจ้องแผ่นหลังกว้างของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังวุ่นวายกับการถอดรองเท้า หล่อนยังจำสัมผัสอุ่นวาบจากเมื่อครู่ได้ดี—สัมผัสที่ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาเพราะความคาดหวังพังทลายลงทีละน้อยอย่างไม่เป็นท่า “ถ้าคุณยังมองด้วยสายตาแบบนั้นอีกทีเดียว ฉันจะคิดว่าคุณกำลังสะกดรอยตามหัวใจตัวเองนะรินรดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันกลับมามอง ธันวาวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักอย่างเบามือ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความร้ายกาจตามประสาคนปากจัด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนประกายความระอุบางอย่างที่ทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลงถนัดตา “หลงตัวเองเป็นกิจวัตรสินะคะคุณธันวา” รินรดาลอยหน้าลอยตาตอบกลับทันควัน เชิดคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความวูบไหวในอก “ฉันแค่มองว่าคุณจะทำท่าทางเก๊กขรึมได้อีกสักกี่น้ำต่างหาก ใครจะไปรู้ว่าไอ้สถาปนิกปากร้ายแถวนี้จะแอบซ่อนโหมดคลั่งรักเอาไว้ลึกขนาดนั้น” “ปากดีแบบนี้ คืนนี้คงต้องให้ทบทวนบทเรียนเรื่องความใส่ใจอีกสักรอบแล้วมั้งคะ” ธันวาไม่พูดเปล่า ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วชนิดที่หล่อนไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามืออุ่นจัดเอื้อมไปแตะที่เอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างถือวิสาสะ รินรดาสะดุ้งเฮือก ลมหายใจสะดุดกทันทีเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วเข้มพุ่งเข้าปะทะจมูกจนสติแทบกระเจิง ดวงตาสีเข้มของธันวาทอดมองเรียวปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างนึกสนุก เขารenไม่รีบร้อนที่จะฉวยโอกาส แต่กลับจงใจใช้วิธีทางสายตาในการต้อนหล่อนให้จนมุม—มันคือความเร่าร้อนที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับหัวใจของอินฟลูเอนเซอร์สาวอย่างเธอ “ปล่อยเลยนะธันวา เดี๋ยวคีย์ก็โทรมาตามหรอก...” หล่อนพยายามอ้างชื่อเพื่อนสนิทตัวแสบเพื่อหาทางรอด แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นพร่าเสียจนน่าขายหน้า “ปล่อยให้โง่สครับ... กว่าจะทำให้คุณยอมจำนนด้วยสายตาแบบนี้ได้ รู้ไหมว่าผมต้องอดทนกินพาราเซตามอลไปกี่เม็ด” กระแสเสียงกระซิบพร่าชิดริมฝีปากทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง ธันวาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะกดจุมพิตลงบนหน้าผากเนียนตามความตั้งใจที่ค้างคาจากเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่ทว่า— *กริ๊งงงง!* เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนในทันทีอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบข้างลดฮวบ “ใครมาตอนนี้วะ...” สถาปนิกหนุ่มพึมพำอย่างหัวเสีย แต่ก็ยอมผละออกจากร่างบางด้วยความจำใจ รินรดายืนหอบหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นลูบพวงแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองเพื่อตั้งสติ หล่อนนึกขอบคุณไอ้เจ้าคนกดกริ่งเมื่อครู่ในใจ ทว่าลางสังหรณ์ประหลาดกลับเริ่มก่อตัวขึ้นในอกอย่างห้ามไม่ได้ ธันวาเดินสาวเท้าไปที่ประตูหน้าด้วยสีหน้าถมึงทึง มือหนา กระชากเปิดประตูออกกว้างโดยไม่คิดจะส่องตาแมวด้วยซ้ำ ด้วยความตั้งใจจะไล่แขกไม่ได้รับเชิญกลับไปให้พ้นๆ “ถ้าไม่ใช่เรื่องงานด่วนและไม่ใช่คีย์... ผมแนะนำให้คุณไสหัวไปซะ—!” ประโยคคาดโทษถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อสายตาคมปลาบปะทะเข้ากับร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าที่ยืนยันตัวตนอยู่หน้าห้อง ใบหน้าคมคายรับกับทรงผมเซ็ตเนี้ยบ สวมเสื้อสูทแบรนด์เนมราคาแพง และรอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้ธันวา—รอยยิ้มที่ต่อให้แปลงร่างเป็นอะไร ธันวาก็จดจำมันได้แม่นยำว่าเป็นรอยยิ้มของใคร และในเสี้ยววินาทีต่อมา เสียงทุ้มทุ้มนุ่มนวลแต่แฝงความกวนประสาทก็ดังขึ้น ทะลุผ่านความตกตะลึงของเจ้าของบ้าน “ไง... ธันวา ไม่เจอกันนานเลยนะเพื่อนเก่า” ชายคนนั้นก้าวล้ำเข้ามาในเขตเซฟเฮาส์โดยไม่รอคำอนุญาต ดวงตาคมกวาดตามองรอบห้องรับแขกก่อนจะไปหยุดนิ่งที่ร่างของรินรดายืนแข็งทื่ออยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว สีหน้าของหญิงสาวซีดเผือดลงในพริบตา ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดเจน “...กรณ์?” รินรดาครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะหรี่แคบลง รังสีอันตรายแผ่พุ่งออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มยิ่งกว่าตอนเจอคู่แข่งทางธุรกิจรายใหญ่เสียอีก และในจังหวะที่หัวใจของทุกคนแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งอดีตที่หวนคืน ธันวาก็ตระหนักได้ทันทีว่า... พายุลูกใหญ่กำลังจะซัดถล่มเซฟเฮาส์แห่งนี้ให้พังพินาศในชั่วข้ามคืน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินและลุ้นไปพร้อมกับกำมะหยี่สีแดงนะคะ