ไซต์งานนรก

กลิ่นฝุ่นปูนฉาบและละอองสีทาบ้านคละคลุ้งจนน่าอึดอัด แต่สิ่งที่บาดจมูกยิ่งกว่าคือบรรยากาศคุกกรุ่นระหว่างคนสองคนที่ยืนประจันหน้ากันอยู่กลางโถงรับแขกของบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ที่กำลังรีโนเวท ธันวาปรายตามองรองเท้าผ้าใบแบรนด์เนมเลอะคราบปูนขาวของหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะขยับกรอบแว่นสายตาอย่างเยือกเย็น "ผมเตือนคุณแล้วว่าให้ใส่รองเท้าบู๊ตยางสำหรับหน้างาน ไม่ใช่รองเท้าเหยียบพรมแดงจากปارีส" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระอาเจือความหงุดหงิดชัดเจน "หรือว่าสมองส่วนการประมวลผลของคุณมันถูกบล็อกด้วยฝุ่นควันไปหมดแล้วคะ คุณอินฟลูเอนเซอร์" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตตวัดมองสถาปนิกหนุ่มผู้เย่อหยิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอยกเท้าข้างที่เปื้อนปูนขึ้นมาเคาะกับพื้นคอนกรีตเสียงดังอย่างจงใจเพื่อแสดงความกร่าง "ขอโทษนะคะคุณธันวา พอดีสมองฉันไม่ได้ถูกออกแบบมาให้จำกฎระเบียบบ้าๆ ของคนเรื่องมากหรอกค่ะ แล้วก็กรุณาเลิกทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาสักที มันบั่นทอนสุนทรียภาพในการทำงานของฉันหมด" "สุนทรียภาพ?" ธันวาแค่นยิ้มหยัน ขยับเข้าไปใกล้ร่างบางจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว "การยืนขวางทางเดินและทำตัวเป็นภาระให้ทีมช่าง มันไม่ใช่สุนทรียภาพครับ มันคือความน่ารำคาญ" "ปากจัด!" รินรดาพึมพำลอดไรฟัน ฝ่ามือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือด เหตุการณ์เมื่อคืนที่ริมหูของเธอยังคงร้อนผ่าวด้วยคำกระซิบเตือนสติ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้โดยที่ยังไม่ได้เริ่มรบด้วยซ้ำ "ได้ยินชัดเจนดีนี่ครับ" ธันวาตอบกลับหน้าตาย เขายื่นแท็บเล็ตในมือมาตรงหน้าเธอ "นี่คือแบบแปลนใหม่ที่ฉันปรับแก้ตาม ‘ความต้องการอันไร้สาระ’ ของคุณเมื่อวาน อ่านซะ แล้วก็เลิกทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาที่เอาแต่ใจตัวเองสักที" รินรดาคว้าแท็บเล็ตมาจากมือเขาอย่างแรง หน้าจอแทบจะกระแทกเข้ากับหน้าอกของเธอ หากแต่สายตาคมกริบของเธอกลับกวาดมองรายละเอียดบนหน้าจออย่างรวดเร็ว สมองอันฉดเฉียวของเธอบวกกับประสบการณ์ด้านการออกแบบภายในทำให้อ่านโครงสร้างออกในพริบตา "ไร้สาระเหรอคะ?" เธอยิ้มเยาะ ยกแท็บเล็ตชูขึ้น "โครงสร้างผนังเบานี่ต่างหากที่ไร้รสนิยม! คุณกะจะกั้นห้องแบบนี้เพื่อให้มันดูแคบลงแล้วเอาใจรสนิยมเชยๆ ของคุณใช่ไหมคะ? ฉันบอกแล้วไงว่ามุมนี้ต้องเปิดโล่งรับแสงธรรมชาติ! ถ้าคุณออกแบบบ้านแล้วมองไม่เห็นหัวใจของคนอยู่อาศัย ก็ลาออกจากการเป็นสถาปนิกแล้วไปนอนกอดประกาศVิณียบัตรที่บ้านเถอะค่ะ!" ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบหรี่ลงเมื่อถูกจี้ใจดำ การปะทะคารมครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเถียงกันเรื่องงาน แต่มันคือการท้าทายอีโก้ที่ต่างฝ่ายต่างถือครองไว้อย่างเหนียวแน่น เขารู้ดีว่าข้อเสนอของเธอมันใช้งานได้จริง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่า—เขากำลังยอมรับผู้หญิงคนนี้ทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว "คุณพูดมากเกินไปแล้วนะรินรดา" เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดขึ้น ธันวาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังปูนที่ยังไม่ได้ทาสี แขนแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นท้าวกับผนังกักขังเธอไว้ในวงแขนทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝุ่นจางๆ โอบล้อมเธอไว้จนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัว รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตกลับทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัวอย่างน่าประหลาด "ถอยไปนะ..." เธอพยายามกดเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "จะมาไม้ไหนอีกคะ คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะยอมจำนนหรือไง" "เปล่าเลย..." ธันวาโน้มใบลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจของเขารดรินอยู่เหนือกลีบปากเธอจนสติกระเจิดกระเจิง "ผมแค่จะเตือนว่า... เพดานตรงนี้ช่างยังไม่ได้เก็บงาน ระวังเศษปูนจะหล่นใส่หัว... หรือไม่อย่างนั้น..." เขาทิ้งช่วงเสียงเว้นจังหวะไว้อย่างจงใจ สายตากรุ้มกริบก้มมองริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตา "...คุณอาจจะตกลงมาอยู่ในอ้อมแขนผมอีกรอบ ซึ่งบอกตามตรงว่าผมเริ่มจะเหนื่อยกับการรับน้ำหนักคุณแล้วล่ะครับ" "คุณมัน..." รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุดเท่าที่จะสรรหาได้ แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน "เฮ้ย! ธันวา! แกอยู่ข้างในไหมวะ พอดีมีแขกไม่ได้รับเชิญมาหาแกที่ออฟฟิศไซต์งานว่ะ... บอกว่ามาจากบริษัทคู่แข่งตัวฉกาจซะด้วย!" เสียงตะโกนของคีย์ดังสะท้อนก้องเข้ามาในตัวบ้าน ทำให้ธันวาจำต้องผละร่างออกจากรินรดาอย่างเสียดายเล็กน้อย เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปมองทางประตูทางเข้าที่ร่างสูงของเพื่อนสนิทกำลังเดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกับใครอีกคน รินรดายกมือขึ้นทาบอกเพื่อสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อซ่อนพิรุธความสั่นไหวในใจ แต่ทว่า เมื่อเธอมองข้ามไหล่ของธันวาไปยังแขกผู้มาใหม่ที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในไซต์งาน ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่คาดฝัน ผู้ชายในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังก้าวตรงมาทางนี้... อดีตคู่หมั้นที่ทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อปีก่อนกำลังยืนอยู่ตรงหน้า "สวัสดีครับคุณรินรดา... ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่ ยินดีด้วยนะครับที่ยัง... ทำงานร่วมกับคนอื่นไหว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ