ยังไม่ใช่ตอนนี้

เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสามครั้งดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่ม ไม่ได้ทำให้บรรยากาศที่คุกรุ่นอยู่ก่อนหน้านี้เบาบางลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนกอดอก แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตูที่เธอเพิ่งก้าวถอยหลังหนี รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนเรียวปากอิ่มสีระเรื่อ สายตาคู่สวยจับจ้องร่างสูงใหญ่ของคีรินที่ยังคงยืนค้ำฟ้าอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้ขยับหนีออกไปไหน แม้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นจะเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "คุณคีรินคะ ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ดิฉันขอตัวไปเคลียร์งานเอกสารของโปรเจกต์ธันวาต่อดีกว่าค่ะ" ชื่อของเพื่อนสนิทที่ถูกหยิบยกมาใช้ทำหน้าที่ราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง มันกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของคนฟังจนคีรินต้องขบกรามแน่น สันจاوโด่งคมสันขยับไหวเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม "ธันวา ธันวา... คุณพูดถึงไอ้หมอนี่บ่อยเกินไปแล้วนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "มันเป็นเพื่อนสนิท หรือมันกำลังเลื่อนขั้นเป็นอย่างอื่นในใจคุณกันแน่" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างที่ชอบทำเวลาต้องการยั่วโมโหเขา "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะคะ? ในเมื่อสถานะของเราในบริษัทนี้ มันเป็นแค่ 'ท่านประธาน' กับ 'พนักงานใต้บังคับบัญชา' เท่านั้น" คำว่าสถานะถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน มันเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มตำหัวใจของคนฟัง คีรินอยากจะตะโกนใส่หน้าเธอเหลือเกินว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร อยากจะกระชากเธอเข้ามาจูบให้หายดื้อ อยากจะประกาศให้คนทั้งบริษัทได้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขากำลังคลั่งรักจนแทบคลั่ง แต่ติดอยู่สิ่งเดียว... มันยังไม่ใช่ตอนนี้ ปมปัญหาเรื่องการเมืองภายในบริษัท และสายตาจ้องจับผิดของบอร์ดบริหารรุ่นเก่า ทำให้เขาไม่สามารถเปิดเผยความสัมพันธ์เบื้องหลังระหว่างเขากับเธอให้ใครล่วงรู้ได้ ความปลอดภัยของรินรดาคือสิ่งที่เขาต้องคำนึงถึงเป็นอันดับแรก แต่ความหวงแหนและความซึนส่วนตัวกลับทำให้เขาเลือกที่จะใช้วิธีปากร้ายกลบเกลื่อนความรู้สึก "หึ สถานะงั้นเหรอ?" คีรินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้ง มือหนายกขึ้นทาบกับบานประตูกระจก กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย "อยากรู้ไหมล่ะว่าถ้าไม่ใช่แค่ลูกน้อง ฉันจะจัดการกับคนปากเก่งอย่างเธอթย่างไร" ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มทำให้รินรดาต้องเบือนหน้าหนี หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เคมีร้อนแรงระหว่างเขากับเธอมันทำงานรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะควบคุมได้เสมอ แม้ปากจะบอกว่าเกลียดความเผด็จการของเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าร่างกายกลับตอบสนองต่อสัมผัสใกล้ชิดนี้อย่างน่าหงุดหงิด "ถอยไปนะคะคุณคีริน ฉันหายใจไม่ออก" เธอพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่เขากลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "หายใจไม่ออก หรือว่ากำลังใจเต้นแรงกันแน่" เขากระซิบเสียงพร่า ชิดริมใบหูจนเธอรู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง รินรดาเม้มปากแน่น นัยน์ตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักอกเขาเต็มแรงจนคีรินต้องยอมผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เปิดโอกาสให้เธอหมุนตัวบิดลูกบิดประตูเตรียมจะหนีออกไปให้พ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะสัมผัสกับลูกบิด ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาจากด้านนอกเสียก่อน! ร่างสูงโปรดของธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าร้อนรน พร้อมกับเอกสารกองโตในมือ แต่แล้วฝีเท้าของเขาก็ต้องชะงักกึก เมื่อดวงตาคู่คมกวาดมองเห็นภาพตรงหน้า—รินรดากำลังยืนตัวติดกับประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม และสายตาของคีรินที่มองมายังธันวานั้น... มันเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกร่างคนตรงหน้าเป็นชิ้นๆ "ริน... ฉันมาตามเอกสาร... เอ่อ ฉันขัดจังหวะอะไรพวกคุณหรือเปล่า?" ธันวาชะงักค้างไปชั่วขณะ บรรยากาศในห้องมาคุเสียจนเขาหายใจแทบไม่ออก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอ เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คีรินค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท ดวงตาสีิลลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นมาอีกระลอก ทว่าในวินาทีที่ทุกคนกำลังอึ้งและไร้คำพูด เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของประธานหนุ่มก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ... หน้าจอเรืองแสงสว่างวาบ เผยให้เห็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ส่งตรงเข้ามา พร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่ทำให้เลือดในกายของคีรินเย็นเฉียบลงในพริบตา—มันคือภาพโคลสอัพของรินรดากำลังเดินออกจากคอนโดของเขาเมื่อเช้าตรู่! คีรินชะงักกะทันหัน ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความนั้นด้วยความตื่นตระหนก ความลับที่เขาพยายามปกป้องอย่างสุดชีวิตกำลังจะถูกกระชากออกมากลางแสงแดด และเป้าหมายของคนร้ายรายนี้... ก็คือการทำลายผู้หญิงที่เขารักที่สุด ดอกเดซี่ริมทางรักรี้ดทุกคนนะคะ ❤️