คืนที่ฝนตกหนัก

เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมากลางย่านธุรกิจ พร้อมกับสายฝนห่าใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้าถล่ม ประตูห้องทำงานกระจกนิรภัยชั้นบนสุดของตึกระฟ้าปิดสนิท ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงแสงไฟนีออนสลัวจากตึกฝั่งตรงข้ามที่สาดส่องเข้ามา รินรดากัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ดวงตากลมโตจ้องมองเอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ในมือสลับกับร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนกอดอกพิงขอบกระจกอยู่ห่างออกไปไม่ถึงก้าว "ตรวจเสร็จหรือยัง หรือว่าสมองคุณมันประมวลผลช้ากว่าฝนข้างนอก?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันตามแบบฉบับของ 'คีริน' ดังขึ้น ทว่าแววตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายนั้นกลับไม่ได้ละไปจากใบหน้าเนียนใสของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว ประธานหนุ่มผู้เพียบพร้อมและปากจัดที่สุดในสามโลกกำลังยืนค้ำหัวเธอทางพฤติกรรมอย่างจงใจ "ถ้าฉันประมวลผลช้า คุณก็คงยืนรอจนรากงอกไปนานแล้วล่ะค่ะท่านประธาน" รินรดาลอยหน้าลอยตาตอบ เสียงหวานใสสวนกลับทันควันโดยไม่คิดจะยอมก้มหัวให้แม้แต่น้อย เธอกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น "ข้อมูลถูกต้องครบถ้วนทุกบรรทัด เลิกจับผิดแล้วเซ็นชื่อซะทีเถอะค่ะ ดึกมากแล้ว ฉันมีธุระต้องรีบกลับ" "ธุระ? ไปกับไอ้ธันวาน่ะเหรอ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวรวดเร็วจนรินรดายกมือขึ้นยันแผงอกแกร่งไว้แทบไม่ทัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส ทำให้หัวใจดวงน้อยที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงฟ้าด้านนอก "นี่คุณ! อย่ามาพาลใส่ธันวานะคะ เขาเป็นแค่เพื่อนสนิท..." "เพื่อนสนิทที่ไหนมันโทรตามยิกๆ ตอนเที่ยงคืน แถมยังส่งข้อความมาบอกว่าจะมารับถึงใต้ตึก!" คีรินสวนกลับเสียงกร้าว ดวงตาคมปลาบฉายแววหึงหวงอย่างไม่คิดจะปิดบัง ซ่อนความคลั่งรักไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิทที่พยายามสร้างขึ้นมากลบเกลื่อน "ผมเป็นเจ้านายคุณนะรินรดา ผมมีสิทธิ์สั่งว่าคุณห้ามไปไหนทั้งนั้นจนกว่าผมจะอนุญาต!" "คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตส่วนตัวของฉันค่ะ!" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา เขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ความสูงไล่เลี่ยกัน ปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างท้าทาย "เราเป็นแค่นายจ้างกับลูกจ้าง..." "แค่นั้นเหรอ?" คีรินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากเธอจนรินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คนที่จูบกันเมื่อสัปดาห์ก่อน เขาเรียกเป็นแค่นายจ้างลูกจ้างด้วยงั้นเหรอ หืม?" ใบหน้านวลร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ภาพเหตุการณ์คืนนั้นย้อนกลับเข้ามาในหัว ปากเก่งๆ ของเธอเม้มแน่นขึ้นไปอีกเมื่อถูกเขายกเรื่องนี้มาต้อนจนมุม สถานการณ์ในห้องทำงานแคบๆ ยามที่ฝนตกหนักด้านนอก บีบคั้นให้อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ระยะห่างระหว่างกันถูกย่นจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ แววตาของคีรินเวลานี้ไม่ได้ดุดันเหมือนคำพูด แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาและแรงปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความซึนเดەมานาน "วันนั้น... ฉันเมาค่ะ!" เธอหาข้ออ้างเสียงแข็ง ทั้งที่ใบแดงก่ำฟ้องชัดเจนว่าโกหกคำโต "เมาเหรอ?" คีรินยกยิ้มมุมปาก มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งรับ ร่างของรินรดาเซปะทะเข้ากับอกแกร่งอย่างจัง ไออุ่นจากตัวเขารlซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอต้องกำเสื้อสูทของเขาแน่น "งั้นคืนนี้... ผมคงต้องทำให้คุณหายเมาโดยถาวรแล้วล่ะมั้ง รินรดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ รินรดารับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากอกของเขา หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวแข่งกับเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดอย่างไร้ความปรานี คีรินโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้เรียวปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก สายตาของเขาคู่นั้นตรึงเธอไว้ราวกับถูกสะกดจิต ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าลึกๆ แล้ว เธอก็โหยหาสัมผัสนี้ไม่แพ้กัน ระยะห่างลดลงเหลือเพียงลมหายใจกั้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่สามก้าวพรวดพราเข้ามาในห้อง "ริน! เธออยู่ข้างในใช่ไหม ทำไมโทรไม่รับ... เฮ้ย!" ดอกเดซี่ริมทางรักรี้ดทุกคนนะคะ ❤️