ดื้อนักเดี๋ยวจับตีก้น

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ริมฝีปากไม่ได้ทำให้รินรดาถอยร่น ทว่าหญิงสาวกลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายระคนรั้น แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม พื้นที่แคบๆ ภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่มถูกบีบอัดด้วยบรรยากาศตึงเครียด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความคุ้นเคยอันตรายทำให้เดซิเบลเสียงรอบตัวเงียบสงบลง จนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของกันและกัน "บทลงโทษเหรอคะ?" รินรดาทวนคำ เสียงหวานใสติดจะเย้ยหยันเล็กน้อย "ท่านประธานจะหักเงินเดือนฉัน หรือจะไล่ฉันออกเหมือนนางร้ายในละครหลังข่าวดีล่ะคะ... เชิญตามสบายเลยนะ เพราะดูท่าทางคุณคงว่างมาก ถึงได้เอาเวลาคอยตามหึงตามหวงฉันกับเพื่อนสนิท" ค਼รินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นคมขยับเข้าใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงด้วยความไม่พอใจระคนหมั่นไส้ แม่ตัวแสบนี่ช่างต่อปากต่อคำเก่งเสียจริง คิดหรือว่าคำพูดแค่นี้จะทำให้เขาถอย "ปากดีนักนะรินรดา" คีรินเค้นเสียงลอดไรฟัน มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นเลื่อนมากุมรอบเอวคอดกิ่วรั้งเข้ามาประชิดแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง "คิดเหว่าฉันจะกลัววิธีเด็กๆ แบบนั้นรึไง... ฉันไม่ได้จะไล่เธอออก แต่ฉันจะลงโทษให้เธอจำฝังใจต่างหาก ว่าอย่าไปสนิทสนมกลมเกลียวกับไอ้ธันวานั่นต่อหน้าฉันอีก!" "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันนะคะ!" เธอดิ้นรนเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังถูกดันจนชิดกับบานประตูห้องทำงาน "ฉันกับธันวาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย จะกอด จะซบ หรือจะทำอะไรมันก็เรื่องของเรา ไม่เกี่ยวกับท่านประธานจอมเผด็จการอย่างคุณสักหน่อย!" คำว่า *'เพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน'* กระแทกเข้าโสตประสาทของคีรินเข้าอย่างจัง ประธานหนุ่มหน้าตึงขึ้นมาทันที ความหึงหวงที่พยายามกดทับไว้ระเบิดออกมาเป็นประกายตาคมดุ เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มสดใสของเธอส่งให้ผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะไอ้หมอนั่นที่มองเธอนัยน์ตาเป็นประกายเชื่อม "เพื่อนเหรอ?" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าแต่เต็มไปด้วยความกดดัน "มีเพื่อนที่ไหนเขาหอมหัวแล้วลูบแก้มกันแบบนั้น หึ... ถ้ามันเป็นแค่เพื่อน ทำไมเธอต้องทำหน้าใจหายตอนที่ฉันบอกว่าจะไล่สมองนิ่มๆ ของมันออกด้วยล่ะ" รินรดากัดริมฝีปากล่างทันที ความโกรธตีรวนขึ้นมาจนหน้าแดง ร่างบางพยายามดันอกแกร่งออกห่าง "คุณมัน... คนเผด็จการ! ใจแคบ! และหลงตัวเองที่สุด!" "จะด่าฉันว่าอะไรอีกก็เชิญ..." คีรินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย "แต่อย่าลืมว่าตอนนี้... เธออยู่ในกำมือฉัน" บรรยากาศกำลังจะก้าวข้ามเส้นความสัมพันธ์ทางกายและใจ จังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นรำไปในจังหวะเดียวกันอย่างน่าหวาดหวั่น ดวงตาคู่สวยของรินรดาก็ไหวระริก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนตัวโตชะงักกึก "ถ้าฉันอยู่ในกำมือคุณจริงๆ..." รินรดาช้อนสายตาขึ้นสบตรงกับดวงตาคมกริบของเขา นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดื้อรั้นที่ส่องประกายท้าทาย "แล้วทำไมมือของคุณถึงได้สั่นล่ะคะ... ท่านประธาน?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที คีรินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างเสียอาการ เขาไม่คิดว่าแม่ตัวแสบจะสังเกตเห็นความประหม่าที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมนั้นได้ นิ้วเรียวที่กำลังโอบเอวเธออยู่เผลอเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ คีรินลอบกลืนน้ำลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าตัวเองกำลังแพ้ทางผู้หญิงตรงหน้าเข้าอย่างจัง ปากบอกว่าเกลียดความดื้อ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงทุกครั้งที่เธอต่อปากต่อคำ "ฉันไม่ได้..." คีรินพยายามจะแก้ตัวด้วยน้ำเสียงเข้มๆ แต่ถูกขัดขึ้นเสียก่อน "โกหกไม่เนียนเลยนะคะ" รินรดายกยิ้มมุมปาก ความได้เปรียบกลับมาอยู่ในมือเธอชั่วขณะ หญิงสาวใช้มือเล็กๆ ดันแผงอกกว้างออกเบาๆ คราวนี้คีรินยอมคลายแรงกอดโดยอัตโนมัติเพราะความจำนนต่อหลักฐาน "เธอ..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย รินรดาถือโอกาสนี้มุดตัวหลุดจากวงแขนแกร่งแล้วก้าวถอยหลังไปยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ส่วนคีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ปรับสีหน้ากลับมาเป็นท่านประธานผู้เยือกเย็นและดุดันในเสี้ยววินาที "เข้ามา!" คีรินตวัดเสียงสั่งด้วยความไม่สบอารมณ์ ประตูกระจกฝ้าถูกผลเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสมส่วนของเลขานุการส่วนตัวที่ถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ทางพาร์ทเนอร์รายใหญ่จากต่างประเทศโทรมาแจ้งยกเลิกนัดกะทันหัน และตอนนี้..." เลขานุการหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "คุณธันวา... กำลังยืนรอพบคุณอยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่างครับ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ที่จะร่วมมือกับเรา!" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องทำงานของประธานหนุ่มก็ลดฮวบลงจนติดลบ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คีรินหันขวับมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงและโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดอกเดซี่ริมทาง" เสมอมานะคะ!