เลขาฯ ต้องทำหน้าที่อะไรบ้าง

"คุณกำลังก้าวล้ำเส้น, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคีรินไม่ได้น่ากลัวเท่ากับแววตาคู่คมที่กำลังจดจ้องมองเธอราวกับสัตว์ป่ากำลังคุมเชิงเหยื่อ อุณหภูมิในห้องทำงานกว้างขวางติดแอร์เย็นฉ่ำกลับร้อนระอุขึ้นมาดื้อๆ เพียงเพราะระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ถูกย่นย่อเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว ประธานหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างคุกคาม ฝ่ามือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะทั้งสองข้าง กักตัวเลขาสาวพราวเสน่ห์ให้อยู่ในอาณัติโดยปริยาย รินรดาไม่ถอยหลัง เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะอย่างรู้ทัน "เส้นที่ท่านประธานขีดไว้ มันแคบเกินไปหรือเปล่าคะ ดิฉันถึงได้เผลอเดินข้ามมาบ่อยๆ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับกรามกระตุก คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนระอุอุ่นในอก ผู้หญิงอะไร... ปากเก่งเป็นไฟ ดื้อด้าน ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยิ่งเจอสายตาพยศแบบนั้น เขายิ่งอยากจะปราบให้พยศน้อยลงเสียหน่อย "หน้าที่ของเลขานุการที่ดี คือการจัดการงานเอกสาร ตารางนัดหมาย และการรักษาเวลา ไม่ใช่การทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของชีวิตส่วนตัวของเจ้านาย" คีรินจงใจกดเสียงต่ำ ชิดใบหน้าเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางบนตัวเขา "แล้วไอ้ผู้ชายที่ชื่อธันวาเมื่อกี้... สนิทกันมากเหรอ ถึงขนาดต้องมายืนรอรับถึงหน้าลิฟต์?" รินรดาชะงักไปนิดเมื่อถูกจี้ใจดำ แต่รอยยิ้มเยาะบนมุมปากก็กลับมาอย่างรวดเร็ว เธอเอียงคอมองเขาด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่ได้เกรงกลัวอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวประธานหนุ่มเลยสักนิด "เรื่องส่วนตัวของดิฉัน... ท่านประธานไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายนะคะ" เธอเน้นย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "หรือว่าท่านประธาน... หึงคะ?" คำพูดนั้นทำเอาคีรินนิ่งงันไปชั่ววินาที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขาผละตัวออกห่างทันทีราวกับโดนของร้อน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เต้นผิดจังหวะในอกเมื่อครู่ "หึง? เพ้อเจ้อ!" คีรินสบถเสียงลอดไรฟัน สะบัดหน้าหนีไปทางกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวง "ฉันแค่กลัวว่าภาพลักษณ์บริษัทจะเสียหายที่มีเลขาฯ ทำตัวไร้มารยาท วิ่งวุ่นไปสนิทกับคู่แข่งทางธุรกิจอย่างธันวา" "อ๋อเหรอคะ?" รินรดาแกล้งทำเสียงสูงลากยาวอย่างหมั่นไส้ "ทีตอนธันวาเอาดอกไม้มาให้เมื่อวาน ท่านประธานยังเดินมาปัดตกถังขยะหน้าตาเฉยเลยนี่คะ... แบบนั้นเขาเรียกว่ากลัวภาพลักษณ์บริษัทเสียหาย หรือกลัวอะไรกันแน่เอ่ย?" "รินรดา!" คีรินหันขวับกลับมาตวาดลั่น ดวงตาลุกโชนด้วยโทสะที่ถูกจี้จุดเต็มเปา ความลับที่เขาพยายามซ่อนไว้ถูกเธอยกมาล้อเลียนหน้าตาเฉย "อย่าล้ำเส้นให้มากนักนะ! ถ้ายังอยากทำงานอยู่ที่นี่ ก็หัดเจียมเนื้อเจียมตัวแล้วทำหน้าที่ของเธอไปซะ!" "หน้าที่เหรอคะ?" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดเข้าหาเขาบ้างด้วยความถือดี ดวงตาสองคู่ประสานกันดุจมีประกายไฟปะทะ "งั้นท่านประธานช่วยกรุณาบอกดิฉันทีค่ะว่า หน้าที่ 'เลขาฯ' ที่ท่านต้องการเนี่ย... ต้องทำอะไรบ้าง? ต้องคอยตามเช็ดตามล้างความหึงหวงไร้สาระของท่านด้วยไหมคะ?" ความใกล้ชิดที่ระัพิดระเพยทำให้ลมหายใจอุ่นๆ รดรินกันและกัน คีรินมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเถียงไม่หยุด หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนน่าหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลต่อความนิ่งสงบของเขามากเกินไปแล้ว มากเกินกว่าที่ประธานบริษัทผู้เยือกเย็นควรจะเป็น เขายื่นมือออกไปหวังจะคว้าจับข้อมือเล็กเพื่อหยุดความอวดดีนั้น แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องทำงานอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา ตามด้วยการผลักประตูเปิดเข้ามาของบุคคลที่สามที่ทำให้ทั้งคีรินและรินรดาต้องผละออกจากกันแทบไม่ทัน "คุณคีรินคะ พอดีเอกสารชุดนี้..." เสียงหวานใสของเลขาฯ หน้าห้องอีกคนดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุ ทว่าสิ่งที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างและหัวใจหล่นวูบ ไม่ใช่เพราะเสียงของเพื่อนร่วมงาน... แต่เป็นร่างสูงโปรดของใครอีกคนที่เดินตามหลังเข้ามาติดๆ ธันวา! เพื่อนสนิทของเธอ... และเป็นคนที่คีรินเกลียดขี้หน้าที่สุด กำลังยืนส่งยิ้มกวนๆ อยู่ตรงกรอบประตู พร้อมกับเอกสารในมือที่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสบายๆ "พอดีผมมีเรื่องต้อง 'เคลียร์' กับคุณเลขาฯ คนเก่งของท่านประธานหน่อยครับ... พอจะรบกวนเวลาสักสิบนาทีไหมครับ ท่านประธาน?" ดวงตาคมกริบของคีรินหันขวับไปมองธันวา รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงทันที ขณะที่รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืนเมื่อสัมผัสได้ถึงพายุลูกใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้นในห้องนี้ (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความฟินและความเดือดให้ "ดอกเดซี่ริมทาง" เสมอนะคะ