ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรก

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนากว่าสามนิ้วถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น รินรดาผละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังไม่ได้ตั้งค่าระบบ เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งของประธานบริษัทผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสงบ ทว่าประกายไฟในดวงตาทั้งคู่กลับปะทะกันราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นผ่าน "ดูเหมือน... 'ชู้รัก' ของคุณจะรีบมาแสดงตัวรับศพเร็วกว่ากำหนดนะ!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นไม่ได้ทำให้รินรดาสั่นกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หญิงสาวกลับยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและท้าทายในแบบฉบับของยัยตัวแสบประจำแผนก "ท่านประธานคีรินคะ หูตาของคุณกว้างไกลดีนี่คะ หรือว่าแอบติดกล้องวงจรปิดไว้ส่องชีวิตส่วนตัวของพนักงานตาดำๆ กันแน่ ถึงได้รู้ดีนักว่าใครมาหาใคร... แต่ขอแก้ข่าวนะคะ นั่นเพื่อนสนิทค่ะ ไม่ใช่ชู้รักอย่างที่คุณจินตนาการไปเอง" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกคำ ท่าทีไม่สะทกสะท้านนั้นยิ่งทำให้คนตัวโตกว่าเดือดดาลจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เชิดขึ้นอย่างถือดี เขายื่นมือหนาไปค้ำโต๊ะทำงานโน้มตัวลงมาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความคุุกรุ่นของอารมณ์ตีรวนอยู่ในอากาศ "ปากดีนักนะ! วันแรกของการทำงานในฐานะเลขาฯ ส่วนตัว ฉันไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อเถียงฉันฉอดๆ แบบนี้ รินรดา!" คีรินกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโหที่พุ่งทะลุขีดจำกัด "จำไว้ว่าที่นี่คือนรก และฉันคือพญายม เตรียมตัวรับกรรมของคุณได้เลย!" พูดจบเขาก็สะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินกลับไปยังห้องทำงานส่วนตัวกระจกฝ้าแล้วกระแทกประตูปิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะเทือนทำเอาแจกันดอกไม้บนโต๊ะสั่นระริก รินรดาลอบถอนหายใจยาวเหยียด เธอไม่ได้หวาดกลัวคำขู่ไร้สาระพวกนั้นเลยสักนิด งานเลขาฯ ที่ถูกยัดเยียดให้ทำเพราะคำสั่งประชดประชันของท่านประธานตัวร้าย เธอก็แค่ต้องทำมันให้ดีที่สุดเพื่อตบหน้าเขาฉาดใหญ่ให้สมกับความหมั่นไส้ เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง ความหมายของคำว่า 'ขุมนรก' ก็เริ่มประจักษ์ชัดเจนเมื่อแฟ้มเอกสารกองโตเท่าภูเขาเลากาถูกขนมาวางบนโต๊ะของเธอโดยหัวหน้าแผนกบุคคล พร้อมกับคำสั่งเฉียบขาดว่า *'ท่านประธานต้องการสรุปยอดขายโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ย้อนหลังสามปี พร้อมบทวิเคราะห์ความเสี่ยง วางไว้บนโต๊ะเขาก่อนเที่ยงนี้!'* รินรดากัดริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวรีบพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วราวกับเล่นเปียโน สายตาคมกวาดมองตัวเลขยั้วเยี้ยบนหน้าจอ ปริมาณงานระดับนี้ต่อให้ใช้เวลาสามวันก็ยังแทบไม่เสร็จ แต่นี่เธอมีเวลาแค่สามชั่วโมง! "แกล้งกันชัดๆ ตาบ้านี่..." เธอบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย แต่ก็ไม่ยอมแพ้ มือข้างหนึ่งจับเมาส์เลื่อนหน้าจอ อีกข้างก็จดบันทึกตัวเลขลงในสมุดโน้ตอย่างบ้าคลั่ง ความกดดันถาโถมเข้ามาจนเหงื่อกาฬซึมตามไรผม แต่รินรดากลับไม่ยอมปล่อยให้เวลาเสียไปแม้แต่วินาทีเดียว ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่ร่างสูงสมส่วนของธันวาจะก้าวเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ เพื่อนสนิทหนุ่มส่งยิ้มบางๆ มาให้ด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นสภาพหัวยุ่งเหยิงและกองเอกสารท่วมหัวของเธอ "ไหวไหมเนี่ยริน หน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้วนะ" ธันวาเอ่ยทักพร้อมกับวางแก้วกาแฟลงข้างกองเอกสาร "ฉันซื้อคาปูชิโน่ร้านโปรดมาฝาก เผื่อจะช่วยให้สมองแล่นขึ้นบ้าง" "ขอบใจนะธันวา แกนี่คือพระเจ้ามาโปรดแท้ๆ" รินรดาเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มแห้งๆ ให้เพื่อนรัก ก่อนจะรีบคว้าแก้วกาแฟมาดูดอึกใหญ่เพื่อเรียกพลังงาน ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานของประธานก็เปิดผางออกอย่างไร้สัญญาณเตือน! คีรินยืนกอดอกพิงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท ดวงตาคมกราบกวาดมองภาพตรงหน้า ภาพที่เลขาฯ ส่วนตัวกำลังนั่งกินกาแฟชื่นมื่นกับผู้ชายที่เขาเกลียดขี้หน้าที่สุดในสามโลก ภาพนั้นจุดชนวนไฟริษยาและโทสะในอกของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอีกระลอก "นี่บริษัทหรือตลาดสดคะ คุณธันวา?" คีรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ชนิดที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "หมดธุระแล้วก็เชิญออกไปค่ะ ที่นี่ไม่ต้อนรับคนนอก และยิ่งไม่ใช่สถานที่ไว้ให้พนักงานมานั่งสวีทกันในเวลางาน!" ธันวาหันไปมองหน้าประธานหนุ่มด้วยแววตานิ่งสงบ ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแต่อย่างใด ชายหนุ่มเพียงแค่ยิ้มมุมปากนิดๆ ตามสไตล์คนใจเย็น "ผมแค่มแวะมาเยี่ยมเพื่อนร่วมงานครับท่านประธาน... ดูท่าทางงานคงจะหนักหนaาเอาการ งั้นผมไม่กวนแล้วดีกว่า ริน... สู้ๆ นะ" ประโยคหลังธันวาหันมาพูดกับรินรดาด้วยความอ่อนโยน พร้อมกับเอื้อมมือไปขยี้ผมนุ่มเบาๆ อย่างสนิทสนม *หมับ!* เสี้ยววินาทีนั้น คีรินพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง มือหนากระชากข้อมือของธันวาที่กำลังแตะหัวรินรดาไว้อย่างแรง แรงบีบที่มหาศาลทำให้ธันวาต้องขมวดคิ้ว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของประธานหนุ่มจนบรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด "อย่ามาแตะต้องคนของฉัน!" คีรินคำรามลอดไรฟัน เสียงตวาดนั้นก้องกังวานไปทั่วบริเวณจนพนักงานคนอื่นๆ ในแผนกต่างพากันก้มหน้าหลบตากันอลหม่าน รินรดาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอยื่นมือไปปัดแขนของคีรินให้ออกห่างจากเพื่อนสนิททันที พร้อมกับจ้องหน้าเขาเขม็งอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ "หยุดบ้าได้แล้วนะคีริน! ธันวาเป็นแค่เพื่อนฉัน เขาไม่ได้ทำอะไรผิด!" คีรินหันขวับมามองหญิงสาวที่กล้าหาญถึงขั้นกล้าขึ้นเสียงใส่เขา ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความเจ็บใจและโกรธเกรี้ยวระคนกัน เขาหัวเราะในลำคออย่างน่ากลัว ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าคางสมานของรินรดาล็อกไว้แน่น บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ "ปกป้องกันดีเหลือเกินนะ..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น "อยากจะลองดีกับฉันนักใช่ไหมรินรดา งั้นก็เตรียมตัวรับบทลงโทษที่สาสมในห้องนี้... ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมติดกับดักหัวใจของท่านประธานสายซึนคนนี้ด้วยกันนะคะ