สัมภาษณ์งานกับปีศาจ

"ถ้าคิดว่าเรซูเม่สวยหรูฉบับนี้ จะช่วยให้คุณรอดพ้นจากข้อหา 'ไม่มีสมอง' ในการบริหารเวลาได้... คุณคงประเมินมาตรฐานของคีริน กรุ๊ป ต่ำเกินไปแล้วล่ะครับ คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องประชุมใหญ่ปิดลง กลิ่นอายความกดดันระดับสิบพุ่งเข้าปะทะร่างบางที่ยืนหยัดอยู่กลางห้อง รินรดากะพริบตาช้าๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยทั้งที่ปลายนิ้วใต้โต๊ะกำลังจิกเข้าหากันแน่นจนเจ็บ เธอไม่ได้มาสาย... เธอมาถึงก่อนเวลาห้านาทีด้วยซ้ำ แต่ตารางเวลานรกแตกของประธานหนุ่มจอมเผด็จการต่างหากที่ร่นเวลาสัมภาษณ์ขึ้นมาโดยไม่บอกกล่าว หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความมั่นทั้งหมดที่มีแล้วเงยหน้าสบตากับผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็น 'ปีศาจแห่งวงการธุรกิจ' คีรินนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงไฟนีออนจากเพดานสะท้อนกับกรอบแว่นสายตาที่เขาไม่ได้ใส่เพื่อมองหนังสือ แต่ใส่มันเพื่อเพิ่มความน่าเกรงขามและกด ดันผู้คน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทตัดเย็บชั้นดีดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้หัวใจ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับเทพบุตรตกสวรรค์ แต่ริมฝีปากหยักลึกกลับเหยียดยิ้มเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ "ดิฉันมาตรงเวลาตามนัดหมายที่ท่านเลขาฯ แจ้งค่ะ ท่านประธานคีริน" รินรดาเน้นย้ำทุกพยางค์ด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแฝงไว้ด้วยความพยศที่ไม่อาจซ่อนเร้น "หรือว่านาฬิกาเรือนแพงบนข้อมือของท่าน จะเดินเร็วกว่าเวลามาตรฐานโลกไปสักสามสิบนาทีคะ?" กริNช! บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที คีรินหรี่ตาลงมองผู้หญิงตรงหน้า ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องตะครุบเหยื่อ ไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ ในแววตากลมโตคู่นั้น มีเพียงความท้าทายที่พุ่งชนเขาตรงๆ ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวขาเข้ามา นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาแบบนี้? เด็กจบใหม่ ประสบการณ์ทำงานแค่สองปี แถมยังพ่วงตำแหน่ง 'เพื่อนสนิท' ของธันวา... ผู้ชายที่เขาอยากจะกวาดล้างให้ออกไปจากรัศมีร้อยเมตรของคนตรงหน้า ช่างกล้าหาญเสียจริง "ปากเก่ง" คีรินพ่นคำนี้ออกมาเบาๆ ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ โน้มตัวลงมา ใช้มือหนาทั้งสองข้างค้ำยันขอบโต๊ะไว้ บีบพื้นที่ส่วนตัวของเธอให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก "แต่คนปากเก่งส่วนใหญ่ มักจะน้ำท่วมทุ่ง ผักบุ้งโหรงเหรง ทำงานจริงไม่เป็นสัปปะรด... คุณมั่นใจเหรอว่าเรซูเม่ที่โม้ว่าจบเกียรตินิยมมา จะช่วยกู้หน้าให้คุณได้ ถ้าคุณทำโปรเจกต์แรกพังคาเท้าผม?" รินรดาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอยืดอกเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอตอนนี้เหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก แต่มันไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหว ตรงกันข้าม... มันปลุกสัญชาตญาณนักสู้ในตัวเธอให้ลุกโชน "ถ้าท่านประธานกลัวว่าผลงานของดิฉันจะพัง..." รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษไว้ชัดเจน "ทำไมไม่ลองมอบหมายงานที่ยากที่สุดมาให้ดิฉันพิสูจน์ล่ะคะ? ดีกว่ามานั่งตัดสินคนอื่นจากอคติส่วนตัว... หรือว่าท่านประธานกลัวว่าเด็กใหม่อย่างดิฉัน จะทำผลงานออกมาดีจนกลบรัศมีท่านกันแน่คะ?" โอ ⁠— แม่โสมทรพิษ! กรามหนาของคีรินขบเข้าหากันจนนูนเด่น รังสีความโกรธแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว แต่ริมฝีปากหยักกลับกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาชอบคนอวดดี... แต่กับผู้หญิงคนนี้ มันมีความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความหมั่นไส้ตีรวนขึ้นมาในอก ความท้าทายที่อยากจะสยบความพยศนั้นให้อยู่ใต้ร่างของเขา! มือหนายื่นออกไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่รินรดาจะตั้งตัว นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่ปลายคางมน บีบเบาๆ ให้เธอเงยหน้าขึ้นรับฟังคำประกาศิตของเขาใกล้ๆ "ปากดีแบบนี้... ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ คุณรินรดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมใบหู ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เพราะผมไม่ได้ใจดีเหมือนเรซูเม่ที่คุณเขียนมาหรอกนะ อยากหาเรื่องใส่ตัวนักใช่ไหม? งั้นพรุ่งนี้เช้า..." ยังไม่ทันที่คีรินจะเอ่ยประโยคคำสั่งประหารชีวิตงานแรกจบ เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขัดจังหวะ ตามด้วยร่างของเลขาฯ สาวที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านประธานคะ! คุณธันวาจากบริษัทคู่แข่ง บุกมาที่ล็อบบี้แล้วค่ะ! เขากำลังจะขึ้นมาที่นี่ค่ะ!" ชื่อของ 'ธันวา' หลุดออกมาจากปากเลขาฯ ทำให้ดวงตาคมกริบของคีรินเปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มจัดในทันที เปลวเพลิงแห่งความหึงหวงและโทสะพวยพุ่งขึ้นจนน่ากลัว เขากลอกตากลับมามองหญิงสาวตรงหน้าที่ยังคงอยู่ในระยะประชิด นิ้วที่บีบคางเธออยู่เปลี่ยนเป็นออกแรงดันหน้าเลิกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิดที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ คีรินยิ้มเหี้ยมที่มุมปาก ก่อนจะกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโหที่พุ่งทะลุขีดจำกัด "ดูเหมือน... 'ชู้รัก' ของคุณจะรีบมาแสดงตัวรับศพเร็วกว่ากำหนดนะ!" โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและสนับสนุนผลงานของดอกเดซี่ริมทางเสมอนะคะ)