ไม่รักก็อย่าร้ายแบบนี้

"ถ้าคุณคิดว่าการแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการจิกสายตาใส่คนอื่นมันคือวิธีทำคะแนน บอกไว้ตรงนี้เลยนะคีริน... ว่ามันน่าสมเพช" เสียงหวานที่กร้าวแกร่งก้องขึ้นในห้องทำงานกว้างขวางของประธานบริษัท คีรินชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร ปลายปากกามูลค่าเหยียบล้านหยุดนิ่งลงบนหน้ากระดาษ เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่สวยที่มักจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้กระแสลม บัดนี้กลับมีประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "น่าสมเพช?" คีรินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาจ้องเขม็งไปที่รินรดาที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า "ฉันแค่เตือนคนของฉัน ไม่ให้ไปหลงระเริงกับพวกไร้น้ำยาข้างนอกนั่น ผิดตรงไหน?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความขุ่นมัว "คนของคุณ? เราตกลงกันแล้วนะว่าเรื่องงานคือเรื่องงาน เรื่องส่วนตัวคือเรื่องส่วนตัว ธันวาเป็นเพื่อนฉัน เขาแค่เข้ามาทักทาย การที่คุณทำท่าเหมือนเจ้าเข้าเจ้าของแบบนั้น... มันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือการควบคุม" คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ทุกจังหวะการเดินของเขากดดันจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่ปนกับกลิ่นจางๆ ของยาสูบหอมๆ พุ่งเข้ากระทบจมูกรินรดาจนเธอต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงาน "ถ้าจะเรียกว่าการควบคุม..." เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน เสียงทุ้มต่ำพร่าปร่าเหมือนคำสั่งที่ห้ามขัดขืน "งั้นฉันก็จะบอกให้ชัดๆ ว่าฉันไม่ได้ควบคุม เพราะฉันไม่จำเป็นต้องทำกับคนที่... เป็นของฉันอยู่แล้ว" รินรดาสบตากับเขา ไม่หลบ ไม่ถอย "ถ้าคุณมองว่าฉันเป็นแค่ 'ของ' งั้นก็อย่ามาทำท่าหวงก้างแบบนี้เลยค่ะ เพราะถ้าวันไหนที่ฉันรู้สึกว่าความร้ายกาจของคุณมันเกินขีดจำกัด... ฉันก็พร้อมที่จะเดินออกมา" คีรินกรามขบกันแน่น ความหึงหวงที่ซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย็นชามันพลุ่งพล่านจนเขาเกือบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เขาคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น ไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นจนเธอขยับไม่ได้ "เธอคิดว่าเดินออกไปได้ง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ รินรดา?" "ลองดูไหมล่ะคะ?" รินรดาย้อนกลับทันควัน ดวงตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้เต็มไปด้วยประกายท้าทาย "คนที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปอย่างคุณน่ะ ถ้าวันหนึ่งไม่มีใครให้ทำตัวเป็นเจ้าของ... ความเหงาจะกัดกินคุณจนตาย เชื่อฉันสิ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศอบอวลไปด้วยเคมีที่ดึงดูดและผลักไสในคราวเดียวกัน คีรินจ้องมองคนตรงหน้า เขารู้ดีว่าเธอเป็นคนฉลาด เป็นผู้หญิงที่เขาไม่อาจจัดการได้ด้วยอำนาจเงินหรือตำแหน่งประธาน แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาคลั่งไคล้จนแทบบ้า เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งแข็ง "ฉันอาจจะร้าย... แต่รินรดา ถ้าฉันไม่รัก ฉันคงไม่เสียเวลามานั่งปวดประสาทกับเพื่อนของเธอหรอก" คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกมาสั้นๆ ทำเอารินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างให้เขาทำตัวไร้เหตุผล "ถ้ารัก... ก็ช่วยแสดงออกให้มันถูกวิธีหน่อยค่ะ" รินรดาเบนสายตาหนี "ไม่ใช่ทำเหมือนฉันเป็นสิ่งของที่คนอื่นห้ามแตะต้อง แต่กลับมองข้ามความรู้สึกจริงๆ ของฉันไป" คีรินมองท่าทางดื้อรั้นนั้นแล้วก็ได้แต่ขบกราม เขาไม่เคยต้องง้อใคร ไม่เคยต้องอธิบายความรู้สึกตัวเองให้ใครฟัง แต่กับผู้หญิงคนนี้... เขายอมทิ้งเกียรติยศทั้งหมดลงเพียงเพื่อจะรั้งเธอไว้ข้างกาย เขากำลังจะเอ่ยปากพูดบางอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิต แต่มือถือบนโต๊ะของเขากลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คีรินเหลือบมองหน้าจอด้วยแววตาวาวโรจน์ ก่อนจะหันมามองรินรดาที่ตอนนี้พยายามจะดึงข้อมือกลับ ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ปล่อยมือ เสียงประตูห้องทำงานก็เปิดผางออกโดยไม่ได้เคาะ พร้อมกับร่างของเลขาส่วนตัวที่หน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมเอกสารชุดใหญ่ "ท่านประธานคะ! คุณธันวาบุกเข้ามาถึงหน้าลิฟต์ชั้นล่างแล้วค่ะ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนจะคุยกับคุณรินรดาให้รู้เรื่อง!" คีรินชะงัก ร่างกายเขาสั่นเทาด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นมาใหม่ในพริบตา เขาหันไปจ้องหน้ารินรดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม "เรื่องด่วนงั้นเหรอ?" คีรินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่จับข้อมือเธอไว้บีบแน่นขึ้นจนรินรดานิ่วหน้า "งั้นไปดูสิว่า เพื่อนรักของเธอจะกล้าพูดอะไรต่อหน้าฉันบ้าง... เตรียมตัวไว้ให้ดีนะรินรดา เพราะถ้าวันนี้เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ได้ สิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น ฉันไม่รับประกันว่าตัวเองจะใจดีแค่ไหน" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นความมืดมนในดวงตาของคีรินที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขากำลังจะทำอะไรกันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ ดอกเดซี่ริมทางรักทุกคนค่ะ