ระเบิดอารมณ์กลางออฟฟิศ

"ถ้าคุณยังก้าวขาเข้ามาเหยียบชั้นนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะให้ฝ่ายกฎหมายฟ้องคุณข้อหาบุกรุกสำนักงาน!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นลั่นห้องประชุมกระจกใส จนพนักงานหลายคนที่เดินผ่านไปมาถึงกับสะดุ้งโหยง หันมามองตาค้าง รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจไม่แพ้กัน เธอกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งประกาศิตกร้าวใส่คู่สนทนาอย่างไม่ไว้หน้า คีรินยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยสองมือ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มสะท้อนรัศมีเยียบเย็นจนน่ากลัว สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ส่วนธันวา... คู่กรณีตัวแสบที่เพิ่งถูกไล่ตะเพิด กลับยังลอยหน้าลอยตาส่งยิ้มกวนประสาทกลับมาให้ ราวกับไม่สะทกสะท้านต่อออร่ามรณะที่แผ่ออกมาจากประธานหนุ่มเลยสักนิด "ใจเย็นก่อนสิครับท่านประธาน ผมแค่มารับรินไปทานมื้อเที่ยง ไม่ได้มาปล้นธนาคารสักหน่อย อีกอย่าง... ในฐานะเพื่อนสนิท ผมมีสิทธิ์เป็นห่วงเธอนะครับ" ธันวาจงใจเน้นคำว่า 'เพื่อนสนิท' พร้อมกับปรายตามองรินรดาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เพื่อนสนิท?" คีรินทวนคำเสียงต่ำ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว เขาก้าวช้าๆ เข้าหาธันวา ทีละก้าว... ทีละก้าว ราวกับเสือดาวกำลังต้อนเหยื่อจนมุม "แต่บริษัทของผม ไม่ต้อนรับ 'เพื่อน' ที่ไร้มารยาทและไม่รู้จักรักษาระยะห่าง ออกไปซะ!" "คีริน! พอได้แล้วค่ะ คุณทำเกินไปแล้วนะ" รินรดาทนดูต่อไปไม่ไหว เธอรีบก้าวเข้าไปแทางกลางระหว่างผู้ชายสองคน ดวงตากลมโตฉายแววโกรธเคืองอย่างชัดเจน "ธันวาเขาแค่มารับฉันตามนัดที่เราคุยกันไว้เมื่อวาน คุณไม่มีสิทธิ์มาไล่เขาแบบนี้!" คำพูดของรินรดาราวกับน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ดวงตาคมกริบของคีรินหันขวับมาจ้องเธอทันที ความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความน้อยใจอัดแน่นจนอกแทบระเบิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธอโดยอัตโนมัติ ออกแรงดึงเข้ามาหาตัวจนร่างบางเซเข้าปะทะแผงอกกว้างอย่างจัง "ไม่มีสิทธิ์เหรอ รินรดา..." คีรินก้มลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่สั่นสะท้อน "จำไม่ได้เหรอว่าเมื่อคืนใครเป็นคนร้องครางใต้ร่างฉัน... แบบนี้ยังเรียกว่าไม่มีสิทธิ์อีกงั้นเหรอ!" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่น ท่ามกลางความเงียบงันของพนักงานที่แอบลอบมองอยู่ด้านนอก รินรดาหอบหายใจสะท้าน ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอายจนหยดน้ำตาแทบเอ่อคลอ เธอมองหน้าเขาด้วยสายตาตัดพ้อ "คุณมันบ้า... คีริน!" เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง หันไปคว้ากระเป๋าถือบนโต๊ะแล้วเตรียมจะเดินหนี "ริน!" ธันวาทำท่าจะก้าวตามเพื่อเข้าไปปกป้องเพื่อนสาว แต่กลับต้องชะงักฝีเท้าทันที เมื่อคีรินตวัดสายตาดุดำดิ่งราวกับหลุมดำมาที่เขา พร้อมกับเสียงคำรามลอดไรฟันที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน "ถ้าแกยังก้าวตามเธอมาอีกก้าวเดียว ฉันจะทำให้บริษัทของครอบครัวแก ล้มละลายภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้แน่!" ธันวากัดฟันกรอด กำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาเด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานีของประธานหนุ่ม เขาก็รู้ทันทีว่าคีรินไม่ได้ขู่เล่นๆ ชายหนุ่มจึงทำได้แค่หันไปส่งสายตาห่วงใยให้รินรดา ก่อนจะจำใจเดินเลี่ยงออกไปจากชั้นนั้นเงียบๆ บรรยากาศในห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงัดที่น่าอึดอัด คีรินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ฝ่ามือหนาที่เพิ่งตบโต๊ะไปเมื่อครู่สั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจเมื่อเห็นรอยแดงจางๆ บนแก้มเนียนที่เธอสะบัดหนีเมื่อครู่ แต่ทิฐิและอารมณ์ดิบเถื่อนก็ยังคงค้ำคอจนเขาเอ่ยปากไล่เธอด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง "ส่วนเธอก็เหมือนกัน... ถ้ายังไม่อยากเห็นหัวไอ้หน้าอ่อนนั่นหมดอนาคต ก็ไสหัวออกไปจากห้องฉันซะ แล้วไม่ต้องเหยียบเข้ามาที่บริษัทนี้อีก!" รินรดาชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกประตู เธอหันกลับมามองผู้ชายใจร้ายตรงหน้า รอยยิ้มสมเพชตัวเองผุดขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับหยดน้ำใสที่ร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม แต่แววตาของเธอกลับแข็งกร้าวไร้ความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น "ได้ค่ะ... ในเมื่อคุณต้องการแบบนี้ ฉันก็จะไปให้พ้นหน้าคุณเดี๋ยวนี้แหละ!" เธอสะบัดหน้าหนีแล้ววิ่งพรวดพราดออกไปจากห้องประชุมทันที ทิ้งให้คีรินยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน หัวใจดวงแกร่งกระตุกวูบราวกับมีใครเอามีดมาเฉือน เมื่อเห็นประตูห้องปิดสนิทลงพร้อมกับเงาร่างของเธอที่หายลับไปจากสายตา ความหึงหวงพัดพาความพินาศมาสู่ความสัมพันธ์จนย่อยยับ คีรินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างคนหมดแรง มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ พยายามจะสงบสติอารมณ์พายุที่เพิ่งโหมกระหน่ำเมื่อครู่ แต่ทว่า... เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานกลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เอื้อมมือไปกดรับด้วยน้ำเสียงห้วนจัด "มีอะไร!" *(ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ตอนนี้คุณรินรดากำลังเก็บของออกจากแผนก แล้วเธอก็ยื่นใบลาออก... พร้อมกับ...)* เสียงสั่นเครือของเลขาสาวดังลอดเข้ามา คีรินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "พร้อมกับอะไร! พูดให้มันเคลียร์เดี๋ยวนี้!" *(พร้อมกับจดหมายแจ้งความจำนงขอย้ายไปประจำสาขาต่างประเทศถาวร... และเครื่องบินจะออกเดินทางในอีกสามชั่วโมงนี้แล้วค่ะ!)* (ดอกเดซี่ริมทางขอบอกเลยว่า... บทนี้มีความฟินจนใจเจ็บและแอบเสียวสันหลังวาบไปพร้อมๆ กัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!)