หึงจนหน้ามืด

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องทำงานกระจกใส แต่มันกลับไม่อาจกลบความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงเพรียวของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบได้เลยสักนิด นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรساويเป็นจังหวะกระชั้นชิด สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองเอกสารในมืออย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะสมาธิทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดไปที่โซฟาหนังสีครีมฝั่งตรงข้าม—จุดที่รินรดากำลังยืนคุยอยู่กับผู้ชายอีกคนด้วยรอยยิ้มที่กว้างเกินความจำเป็นในสายตาของเขา "สรุปตามนี้นะริน เดี๋ยวเย็นนี้ฉันมารับไปกินส้มตำร้านเดิม ร้านโปรดเธอไง" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงคุ้นเคย พร้อมกับยื่นมือไปยีหัวหญิงสาวเบาๆ อย่างสนิทสนม รินรดาหัวเราะคิกคัก ปัดมือเพื่อนสนิทออกอย่างไม่ถือสา "รู้ใจที่สุด... แต่เย็นนี้ฉันอาจจะต้องดูหน้างานต่อนะธัน ไว้เคลียร์เสร็จเดี๋ยวไลน์บอก" ภาพนั้น... ในสายตาของคีริน มันช่างบาดตาบาดใจเสียจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ประธานหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์คุกกรุ่นที่กำลังตีรวนขึ้นมาจุกอก หึงเหรอ? บ้าหน่า... เขาเนี่ยนะจะหึงเลขานุการตัวแสบคนนี้ ไม่มีทาง! แต่ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนนั้น กลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลัง "หจนหน้ามืด" ของจริง ปึก! แฟ้มเอกสารหนาถูกโยลงบนโต๊ะทำงานด้วยแรงที่ไม่เบานัก จนธันวาและรินรดาสะดุ้งหันขวับมามองเป็นตาเดียว คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาประชิดร่างบางด้วยรัศมีคุกคามที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "หมดธุระของคุณแล้วใช่ไหมครับ คุณธันวา?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนิท เยียบเย็น จนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ แต่รอยยิ้มมุมปากของธันวากลับไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด "อ้าว ท่านประธาน... ผมแค่มาคุยงานกับเพื่อนสนิทครับ ไม่นึกว่าเวลาทำงานของบริษัทนี้จะอนุญาตให้คุยเรื่องส่วนตัวกันออกนอกหน้าได้ขนาดนี้" ธันวาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'เพื่อนสนิท' พร้อมกับปรายตามองมือหนาที่ตอนนี้เอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กของรินรดาเอาไว้แน่น "งานในหน้าที่ของเลขานุการ... ฉันเป็นคนมอบหมายเอง ถ้าสงสัยอะไร วันหลังทำเรื่องเบิกความกระจ่างมาทางฝ่ายบริหารสิครับ" คีรินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมดุจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้มาเยือนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แรงบีบที่ข้อมือของรินรดารlนขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "นี่! ท่านประธาน ปล่อยมี้ยฉันนะ เจ็บนะเนี่ย!" รินรดาหน้ามุ้ง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เธอสะบัดข้อมือหนีแต่ก็ไม่เป็นผล แถมไอ้ท่าทางฮึดฮัดเอาแต่ใจแบบนี้มันคืออะไรกันเล่า "เงียบไปเลยรินรดา เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน" คีรินหันมาตวัดสายตาดุใส่คนตัวเล็กข้างกาย น้ำเสียงเข้มดุจนคนฟังต้องชะงัก แต่พอมองเห็นรอยแดงจางๆ บนข้อมือที่ตัวเองเผลอบีบแรงเกินไป แววตาแข็งกร้าวคู่นั้นก็ไหววูบลงชั่วพริบตา ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยตามเดิม ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างรู้ทัน ก่อนจะหันไปตบบ่ารินรดาเบาๆ "งั้นฉันกลับก่อนดีกว่า ดูท่าทางแถวนี้อากาศจะร้อนแปลกๆ หายใจไม่ค่อยออก... ไว้เจอกันนะริน" "อื้อ ขอบใจนะธัน กลับดีๆ ล่ะ" รินรดาโบกมือลาเพื่อนสนิท ส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่ายจนคนเป็นประธานที่ยืนอยู่ข้างๆ แทบจะระเบิดร่างสลายเป็นจุล ปัง! ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับการลับร่างของธันวา คีรินก็ไม่รอช้า เขาออกแรงกระชากข้อมือเล็กให้เดินตามเข้ามาด้านในโซนห้องพักผ่อนส่วนตัวหลังห้องทำงานทันที แรงเหวี่ยงเบาๆ พาให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้าง แผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบโดยมีร่างสูงกักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง "นี่คุณ! เป็นบ้าอะไรเนี่ย ลากฉันมาทำไม!" รินรดาเงยหน้าขึ้นต่อvว่าทันที ดวงตากลมโตฉายแววพยศไม่ยอมแพ้ "ใช่... ฉันมันบ้า!" คีรินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นนิคโคตินอ่อนๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวระอุขึ้นอย่างน่าประหลาด "บ้าเพราะทนดูเธอไปยิ้มระรื่นกับไอ้หมอนั่นไม่ได้ยังไงล่ะ!" รินรดาชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบกับคำพูดตรงไปตรงมาที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็ง เธอกะพริบตาปริบๆ พยายามตั้งสติแล้วเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับ "ฉันจะยิ้มให้ใคร จะไปไหนกับใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน คุณเป็นแค่เจ้านาย... ไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตฉันหรอกนะคะ" "เจ้านายเหรอ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "อยากรู้ไหมล่ะว่านอกจากสถานะเจ้านาย... ฉันมีสิทธิ์อะไรในตัวเธออีกบ้าง" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมใบหู จนรินรดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สัมผัสอุ่นร้อนจากมือหนาที่เลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าเธอไว้เรียวนี้ ทำให้สมองที่เคยแล่นเร็วปานจรวดของเธอรวนเรไปหมด สายตาคมคายที่มองมาไม่ได้มีความดุร้ายอย่างเมื่อครู่ แต่มันเต็มไปด้วยประกายความร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผาคนตรงหน้าให้ละลายคามือ "คุณ... ถอยไปเลยนะ ฉันหายใจไม่ออก" เธอบอกเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงนี้เหลือเกิน "ไม่ออกก็ต้องออก... จนกว่าเธอจะตอบฉันมาให้ชื่นใจก่อน ว่าเมื่อกี้ไปยืนหัวรอมต่อกระซิบกระซาบอะไรกับมัน!" คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาดุดันแต่ทว่าเว้าวอนในที รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ทันอ้าปากเถียงอะไรกลับไป เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของใครบางคนที่ทำให้บรรยากาศสีชมพูละมุนปนพายุคลั่งเมื่อครู่แตกกระเจิงในพริบตา "คีริน! แย่แล้ว ตาแก่ทางบอร์ดบริหารกำลังจะ..." รินรดาและคีรินผละออกจากกันแทบไม่ทัน เมื่อร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง พร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่เห็นสภาพของทั้งคู่แนบชิดกันอยู่บนโซฟา ดอกเดซี่ริมทางขอบอกเลยว่า... บทนี้มีความฟินจนใจเจ็บและแอบเสียวสันหลังวาบไปพร้อมๆ กัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!