ยัยตัวแสบเริ่มเอาคืน

“ถ้าท่านประธานยังมองฉันด้วยสายตาแบบเมื่อกี้อีกรอบ ฉันจะถือว่าคุณกำลังจีบนะคะ” น้ำเสียงหวานใสที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่ม รินรดาไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย เธอกลับเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีตัวใหญ่ ขยับเข้าใกล้เขตปลอดภัยของคีรินทีละนิดอย่างจงใจ คีรินชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร ปากกาหมึกซึมราคาแพงค้างเติ่งอยู่บนกระดาษ ชายหนุ่มวัยสามสิบผู้ทรงอิทธิพลและขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่มาดนิ่งขรึมจะถูกงัดขึ้นมาสวมทับอย่างรวดเร็ว “เพ้อเจ้ออะไรของเธอ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ปากร้ายตามสไตล์คนซึนที่มักจะซ่อนความคลั่งรักไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชา “เอกสารงบประมาณไตรมาสนี้ยังตรวจไม่ผ่าน อย่ามาทำเป็นเปลี่ยนเรื่องแล้วเดินเข้ามาล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของฉัน” “ล้ำเส้นเหรอคะ?” รินรดาเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากของเธอร้ายกาจเสียจนคนมองถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “แปลกจัง... เมื่อคืนก่อน ตอนที่ใครบางคนบอกว่า *‘ห้ามไปไหนเด็ดขาด’* ด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจแบบนั้น เส้นมันอยู่ตรงไหนเหรอคะ ฉันจะได้ก้าวข้ามไปถูก” เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกในอกของคีริน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะคุมเกมได้เสมอเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ที่ใบหู แม้เขาจะพยายามตีสีหน้านิ่งเรียบแค่ไหน แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นก็ฟ้องชัดเจนว่ากำลังจนมุม ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นอย่างขัดใจที่โดนย้อนเกล็ดเข้าให้แล้ว ยัยตัวแสบคนนี้... นับวันยิ่งพยศหนักข้อขึ้นทุกที! จากเดิมที่เป็นลูกน้องผู้มีความรับผิดชอบสูงและเถียงคำไม่ตกฟาก วันนี้รินรดากลับกลายเป็นผู้ล่าที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่างสมบูรณ์แบบ ตั้งแต่เหตุการณ์ที่เธอแอบไปได้ยินเขาพูดพึมพำแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของตอนที่เขาคิดว่าเธอหลับ เธอก็ขยันเอาคำพูดพวกนั้นมาหยิกแกมหยอกให้เขาเสียศูนย์อยู่เรื่อย “เธอชักจะปากเก่งเกินไปแล้วนะรินรดา” คีรินวางปากกาลงเสียงดังลั่น โอนตัวเอนพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง กอดอกมองหญิงสาวด้วยสายตาคาดโทษ “อยากลองดีกับฉันนักใช่ไหม?” “เปล่าสักหน่อยค่ะ ฉันแค่... ทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง” รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอแกล้งโน้มตัวลงใช้มือเรียวแตะที่ขอบโต๊ะทำงาน โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เขามากขึ้น ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอโชยเข้าจมูกของประธานหนุ่มจนสติกระเจิง “ในเมื่อท่านประธานชอบสั่งโน่นสั่งนี่ แกล้งตึงใส่ฉันตลอดเวลา ถึงตาฉันเอาคืนบ้าง... ไม่ได้หรือไงคะ” ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม คีรินแทบหยุดหายใจ ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับพูดเจื้อยแจ้วด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนไปหมด หัวใจในอกข้างซ้ายเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแววตาท้าทายคู่นั้นอย่างราบคาบ “เธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะกลัวเหรอ?” คีรินเค้นเสียงลอดไรฟัน ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อกดดันเธอกลับ แต่ทว่า... รินรดากลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนี เธอกลับเงີบหน้าสบตากับเขาตรงๆ โดยไม่กะพริบตา “ไม่ได้กลัวค่ะ แต่... กำลังเขินอยู่ใช่ไหมล่ะคะ?” รินรดาเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ดวงตาระยิบระยับไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ “ดูหูคุณสิคะแดงแจ๋เลย ท่านประธานสายโหดกลายร่างเป็นแมวขี้อายตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย” “รินรดา!” คีรินเผลอขึ้นเสียงด้วยความจำนนต่อหลักฐาน มือหนาเอื้อมไปหมายจะคว้าจับแขนเรียวเพื่อหยุดความปากเก่งของเธอ แต่รินรดากลับไวLกว่า เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวพร้อมกับหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี “โอ๊ะ! หมดเวลาพักเบรกแล้วค่ะ เอกสารกองนั้นเดี๋ยวฉันจัดการต่อเองนะคะ ท่านประธาน *‘คนซึน’*” เธอจงใจเน้นเสียงคำสุดท้ายด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินนارتออกจากห้องทำงาน บรรยากาศความตึงเครียดที่เจือความหวานล้ำกำลังจะคลี่คลายลง แต่ทว่า... ก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปแตะลูกบิดประตู เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก๊อก ก๊อก ก๊อก! “คุณคีรินครับ ผมธันวาเองนะ พอดีมีเอกสารด่วนจากโปรเจกต์ร่วมทุนที่ต้องให้คุณเซ็นอนุมัติทันทีครับ” เสียงทุ้มคุ้นหูของธันวา คู่แข่งหัวใจที่คีรินเกลียดขี้หน้าเข้าไส้ดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดที่ไม่ได้รอให้อนุญาต รินรดาชะงักมือค้าง ส่วนคีรินที่ยังยืนค้างอยู่หลังโต๊ะทำงานถึงกับใบหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ประตูกลอนถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงของธันวาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร แต่รอยยิ้มนั้นต้องสะดุดลงเมื่อเขาเห็นรินรดายืนอยู่ใกล้กับโต๊ะทำงานของประธานหนุ่มในระยะประชิด และสภาพของคีรินที่กำลังยืนจ้องมองเขาด้วยแววตาดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ! “อ้าว... รินรดา อยู่ในนี้ด้วยเหรอ” ธันวาชะงักไปนิด กวาดสายตามองคนทั้งคู่ด้วยความสงสัย “ฉันไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญใช่ไหม?” ดวงตาทั้งสามคู่สบประสานกันในความเงียบที่น่าอึดอัด คีรินขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อไอมารหัวขนอย่างธันวาเข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร รินรดาก็สังเกตเห็นประกายตาบางอย่างจากแฟ้มเอกสารในมือของธันวา... เอกสารที่เป็นความลับระดับท็อปของบริษัท ซึ่งธันวาไม่มีสิทธิ์ล่วงรู้ด้วยซ้ำถ้าไม่ได้รับการอนุญาตเป็นพิเศษจากกรรมการบริหารชุดใหญ่! ดอกเดซี่ริมทางขอบอกเลยว่า... บทนี้มีความฟินจนใจเจ็บและแอบเสียวสันหลังวาบไปพร้อมๆ กัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!