คำสารภาพที่พูดไม่จบ

“ถอยออกไปนะคีริน... คุณจะทำอะไร” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับยังคงจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีเข้มที่บัดนี้ไร้ซึ่งความเยือกเย็นดั่งประธานหนุ่มผู้ถือตัว แต่มันกลับเต็มไปด้วย ‘บางอย่าง’ ที่ร้อนแรงและอันตรายจนเธอแทบหายใจไม่ออก คีรินไม่ตอบ เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของผนังห้องทำงานกระจก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทร์และยาสูบจางๆ ของเขาโอบล้อมเธอไว้จนดิ้นไม่หลุด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นยันผนังข้างศีรษะเธอไว้ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาเพียงลำพัง “ทำอะไร?” คีรินทวนคำ เสียงของเขาแหบต่ำลงราวกับกำลังอดกลั้นบางอย่างไว้ภายใต้ความนิ่ง “ถามตัวเองดูสิรินรดา... ว่าเธอทำให้ฉันกลายเป็นคนเสียสติได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” “พูดเพ้อเจ้ออะไรของคุณ!” เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่เขากลับเชยคางเธอให้กลับมาสบตา “คุณแค่โกรธที่วันนี้ฉันไปกินข้าวกับธันวา แค่นั้นก็แค่นั้น... อย่ามาทำเป็นตีโพยตีพายให้มันดูยิ่งใหญ่เลย” คีรินแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใจของคนมองกระตุกวูบ “ตีโพยตีพาย? เธอคิดว่าฉันโกรธเพราะแค่นั้นจริงๆ เหรอ” เขาลดใบหน้าลงมา ระยะห่างระหว่างจมูกของเขากับเธอเหลือเพียงเศษเสี้ยวความรู้สึก รินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บนผิวหน้า ความเงียบในห้องทำงานยามค่ำคืนราวกับจะบีบคั้นให้ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก ‘ท่านประธานสายโหด’ ของเขาพังทลายลง “ริน... ที่ผ่านมา ฉันอาจจะปากร้ายไปบ้าง อาจจะชอบจิกกัดเธอเพราะอยากเห็นเธอเถียงสู้... แต่รู้ไว้ด้วยว่าทุกครั้งที่เห็นเธออยู่กับไอ้หมอนั่น ฉันมันแทบคลั่ง...” นิ้วเรียวยาวของคีรินไล้ลงมาตามกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความปรารถนาที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เริ่มสั่นไหวด้วยความสับสน “คีริน... หยุดเถอะ” รินรดาพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง “คุณกำลังจะพูดอะไร... คิดให้ดีนะ ถ้าคุณพูดออกมาแล้ว ต่อไปเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วนะ” “ฉันไม่อยากเป็นเหมือนเดิมแล้ว!” เขาโพลงออกมาด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเธอ “ฉัน... ฉันหมายถึง... ตั้งแต่เจอเธอ ชีวิตที่เคยจัดระเบียบของฉันมันก็ไม่เคยเหลือชิ้นดี รินรดา... ฟังนะ สิ่งที่ฉันอยากจะบอกเธอมาตลอดนับตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้ามาในบริษัทนี้...” หัวใจของรินรดาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอมองเห็นความสับสน ความโหยหา และความรักที่อัดแน่นอยู่ในดวงตาของเขา คีรินสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่ประคองใบหน้าเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย “ฉันแค่...” เขากำลังจะพูดแล้ว คำสารภาพที่เธอเฝ้ารอ... หรือคำสารภาพที่เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดออกมาจริงๆ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศที่กำลังเดือดพล่าน “ขอโทษครับท่านประธาน! ผมมีเอกสารด่วนจากโครงการเซ็นทรัลพาร์คที่ต้องให้คุณเซ็นเดี๋ยวนี้... อ้าว” เสียงของเลขาส่วนตัวที่พรวดพราดเข้ามาทำให้คีรินผละออกจากเธอทันทีราวกับถูกไฟลวก เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับความว่างเปล่า ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นประธานผู้เย็นชาในชั่วพริบตาเดียว รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ความรู้สึกวูบโหวงตีตื้นขึ้นมาในอก คำพูดที่ค้างอยู่ในลำคอของเขามันคืออะไรกันแน่? และทำไม... ทำไมเธอถึงรู้สึกเสียดายที่มันถูกขัดจังหวะ? คีรินเดินไปที่โต๊ะทำงานด้วยท่าทีเรียบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่รินรดาสังเกตเห็น... มือข้างที่เขาจับปากกาเซ็นเอกสารนั้นกำลังกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น “ออกไปได้แล้วรินรดา” คีรินเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันมามอง “เรื่องที่คุยกันค้างไว้... ถือว่าฉันไม่เคยพูด” รินรดากำหมัดแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในใจ เธอเดินตรงไปที่ประตูด้วยความรู้สึกที่พังทลาย แต่ก่อนจะก้าวพ้นห้อง เธอหยุดชะงักแล้วหันกลับไปพูดทิ้งท้าย “ถ้าคิดจะพูดแค่นี้... วันหลังก็ไม่ต้องเริ่มแต่แรกนะคะ ท่านประธาน” คีรินหยุดมือที่เซ็นเอกสารทันที หัวใจของเขากำลังเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงเมื่อเห็นเธอเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย... โดยที่เขาเองก็ไม่รู้เลยว่า ที่หน้าประตูห้องทำงานของเขานั้น มีใครบางคนกำลังแอบฟังและบันทึกภาพเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา ความรักที่เพิ่งจะเริ่มต้นก่อตัวกำลังถูกท้าทายจากเงาดำที่มองไม่เห็น... และคีรินก็ยังไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เขา ‘เกือบ’ จะพูดไปเมื่อครู่นี้ จะกลายเป็นชนวนเหตุที่เปลี่ยนชีวิตของรินรดาไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความแสบของยัยตัวแสบและท่านประธานสายซึนของเรานะคะ!