อย่าทำตัวน่ารักให้มากนัก

ก๊อกๆ... เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าบานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ทำให้คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทองเงยหน้าขึ้นเลยแม้แต่น้อย คีรินยังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ข้อมูลตัวเลขโปรเจกต์รีสอร์ตริมทะเลถูกเลื่อนผ่านด้วยนิ้วเรียวยาวที่ส่อเค้าความหงุดหงิดทีละนิด ทีละนิด... จนกระทั่งเสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกนั่นแหละ ที่ทำให้เขายอมละสายตาขึ้นมา "เอกสารงบประมาณรอบสุดท้ายค่ะท่านประธาน ฉันตรวจทานรอบที่สามแล้ว ไม่มีตัวเลขไหนตกหล่นแบบรอบก่อนแน่นอน" รินรดาเดินนвามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน รอยยิ้มมุมปากของเธอมีความเย้าแหย่เจืออยู่จางๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับยามที่เห็นคิ้วเข้มๆ ของผู้บริหารหนุ่มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกกันเป็นปม คีรินวางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง *ปัง* จนรินรดาแอบสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังตีสีหน้านิ่งเฉยไว้ได้ "ช้าไปสามนาทีสี่สิบวินาที รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยโทนเรียบสนิท แต่มันกลับแฝงกระแสความคุกรุ่นบางอย่างที่ยากจะอธิบาย "เวลาของฉันมีค่ามากกว่าจะมานั่งรอคุณเดินทอดน่องเข้ามาในห้องนี้" "โอ้โห ท่านประธานคะ ฉันไม่ได้เดินทอดน่องนะคะ ฉันเดินผ่านห้องประชุมใหญ่ที่พวกคุณใช้ประชุมกันเมื่อเช้า แล้วบังเอิญเจอคุณธันวากำลังยืนคุยกับเลขาฝ่ายการตลาดอยู่พอดี ก็เลยแวะทักทายกันตามประสาเพื่อนร่วมงานที่ดีค่ะ ผิดตรงไหนเหรอคะ" รินรดาจงใจลากเสียงยาวตรงชื่อ 'คุณธันวา' ดวงตาคู่สวยมองลอดแพขนตางอนงามเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของคนตรงหน้า และเธอก็ไม่ผิดหวัง... เมื่อกรามแกร่งของคีรินขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยววาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะถูกกลบด้วยมาดนิ่งสนิท "เพื่อนร่วมงาน?" คีรินทวนคำเสียงลอดไรฟัน เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวในระยะประชิด ชนิดที่รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมองถึงจะสบตากับเขาได้ "สนิทกันมากสินะ ถึงขนาดต้องยืนคุยหัวร่อต่อกระซิบกันกลางบริษัทแบบนั้น... ว่าไงล่ะ หรือช่วงนี้งานในหน้าที่มันน้อยไป คุณถึงมีเวลาว่างไปเดินทอดน่องให้ผู้ชายคนอื่นแทะโลมด้วยสายตา" "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ" รินรดาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปประชิดอีกหนึ่งก้าว ร่างกายแทบจะแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของเขา กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุรุษเฉพาะตัวของคีรินโชยเข้าจมูกจนเธอต้องแอบสูดหายใจลึก "แล้วอีกอย่าง... สายตาของธันวาเขาใช้มองเพื่อนด้วยความจริงใจค่ะ ไม่ได้ใช้มองแบบจ้องจะกินหัวใครเหมือนใครบางคนแถวนี้หรอกนะ" คำพูดที่ย้อนกลับไปแบบไม่มียอมแพ้ทำให้คีรินนิ่งงันไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันอยู่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของประธานหนุ่มเริ่มรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด เขาก้มมองคนตัวเล็กที่ยืนเชิดหน้าท้าทาย ความถือดีและดื้อรั้นในตัวเธอมันช่าง... น่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียให้เข็ด! แต่ให้ตายเถอะ... เขากลับทำได้แค่จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก "รินรดา..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันแหบพร่าลงและทุ้มต่ำจนน่าขนลุก "คะ?" เธอยังคงเลิกคิ้วถามอย่างกวนประสาท "อย่าทำตัวน่ารักให้มากนัก..." รินรดาชะงัก รอยยิ้มเย้าแหย่บนใบหน้าแข็งค้างไปเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่คาดคิดจากปากผู้ชายปากจัดคนนี้ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไหวอย่างแรงจนเธอต้องรีบหลบสายตาคมกริบคู่นั้นที่กำลังมองลงมาด้วยประกายแสงบางอย่างที่ร้อนแรงเสียจนผิวแก้วร้อนผ่าว "คะ... คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย ใครน่ารักกัน!" เธอกลบเกลื่อนด้วยการผลักอกกว้างของเขาเบาๆ แต่คีรินกลับไม่มีทีท่าจะถอยหนี หนَำซ้ำเขายยังเอื้อมมือหนาขึ้นมาคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ รวบมันรวบเดียวแล้วดึงร่างบางเข้าไปชิดแนบกายจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ความใกล้ชิดนี้ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด คีรินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มเนียนนุ่ม กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอกำลังมึนเมาประสาทสัมผัสของเขาจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ สามสิบปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยเสียศูนย์ให้กับผู้หญิงคนไหน ไม่เคยมีใครทำให้สติที่เคยควบคุมได้ดีเยี่ยมต้องพังทลายลงเพียงแค่รอยยิ้มหรือคำพูดกวนประสาทเพียงไม่กี่คำ... ยกเว้นเธอกลุ่มนี้ ยัยตัวแสบที่ชอบเข้ามาปั่นป่วนหัวใจเขาอยู่เรื่อย "ก็คุณ..." คีรินกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "เวลาที่คุณเถียงผม... เวลาที่คุณทำหน้าดื้อรั้นใส่ผม... รู้ตัวไหมว่ามันน่าจับฟัดให้เข็ดสติเสียจริงๆ" "นี่คุณ!... อื้อ..." คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีเมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า มันไม่ใช่แค่การสัมผัสผิวเผิน แต่เป็นการรุกล้ำที่เต็มไปด้วยความโหยหาและความอัดอั้นที่เขาเก็บซ่อนไว้มานาน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด แรงต้านทานที่มีมลายหายไปในพริบตาเมื่อรสจูบนั้นทั้งหวานล้ำ ร้อนแรง และดึงดูดใจจนเธอแทบยืนไม่อยู่ มือหนาข้างหนึ่งของคีรินโอบกระชับเอวบางไว้แน่นตรึงร่างเธอให้แนบชิด ขณะที่อีกข้างสอดเข้าไปที่ท้ายทอย ลูบไล้เส้นผมสลวยเพื่อบังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสจากเขาให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ห้องทำงานกว้างใหญ่เงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายคามือของประธานหนุ่มสายโหดคนนี้ สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดและปากที่เคยเก่งกาจกลับพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้อย่างราบคาบ เนิ่นนานกว่าคีรินจะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์ ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาอย่างชัดเจนจนรินรดาไม่กล้าสบตา เธอหอบหายใจถี่รัว ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เม้มริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยด้วยความเขินอายผสมความโกรธ "คน... คนบ้า!" เธอยกมือขึ้นผลักอกเขาเต็มแรงแล้วกระถعدถอยหลังออกไปสองก้าว ยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองป้อยๆ "คุณทำบ้าอะไรเนี่ย! นี่มันห้องทำงานนะ!" คีรินยืนมองคนตัวเล็กที่หน้าแดงแจ๋ด้วยแววตาพึงพอใจ ความหงุดหงิดเรื่องธันวาเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงรอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์ขึ้นมาแทนที่ "ก็บอกแล้ว... ว่าอย่าทำตัวน่ารักให้มากนัก..." เขาเอ่ยเสียงพร่า ก้าวเท้าเข้าหาเธออีกครั้งด้วยท่าทีคุกคามแต่นุ่มนวลขึ้น "ถ้าไม่อยากให้ผมจูบคุณจนกว่าปากจะเปื่อยมากกว่านี้" "คุณคีริน! ประธานบริษัทเสียสติไปแล้วหรือไงคะ ฉันจะฟ้อง..." *ก๊อกๆๆ แกร๊ก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงครั้งเดียวตามด้วยเสียงบิดลูกบิดเปิดเข้ามาทันที โดยไม่รอให้คนข้างในอนุญาต ร่างโปร่งบางของหญิงสาวสวยในชุดสูททำงานแฟชั่นทันสมัยก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณคีรินคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่แผนกการตลาด..." เสียงของเลขาฯ สาวสะดุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—ท่านประธานหนุ่มยืนประชิดตัวอยู่กับรินรดาในระยะประชิดชนิดที่เกือบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว แถมริมฝีปากของรินรดายังแดงเจ่อผิดปรกติ ส่วนรินรดาก็รีบกระโดดถอยหลังกรูดหน้าตาตื่น คีรินหันขวับไปมองผู้บุกรุกด้วยสายตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะสองครั้ง..." น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยลอดไรฟัน "เอ่อ... คือว่า... คุณธันวากับ... กับคุณแม่ของคุณคีริน กำลังยืนรออยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่างค่ะ!"