ทริปธุรกิจที่วุ่นวาย

"คุณแม่คะ! นี่มันหมายความว่ายังไงคะเนี่ย!" เสียงอุทานของรินรดาแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบสงบหรูหราของห้องรับแขกชั้นล่างทันทีที่เธอเดินดุ่มๆ เข้ามา สายตาคมกริบกวาดมองร่างของมารดาตัวเองที่กำลังนั่งยิ้มระรื่นอยู่บนโซฟาบุหนังแท้เคียงข้างกับ... ยัยคุณนายศจี มารดาบังเกิดเกล้าของท่านประธานหนุ่มปากจัดอย่างคีริน และที่น่าหมั่นไส้ที่สุดคือ เจ้าตัวต้นเรื่องอย่างคีรินกำลังนั่งไขว่ห้างทำหน้าตายสนิทอยู่ฝั่งตรงข้าม โดยมีธันวาเพื่อนสนิทตัวดีของเธอยืนยิ้มแห้งๆ ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลืออยู่มุมห้อง ดอกเดซี่ริมทางขอบอกเลยนะคะว่า งานนี้บอกได้คำเดียวว่า 'แผนสูง' ชัดๆ! "อ้าว รินรดา มาพอดีเลยลูก นั่งลงก่อนส ิคะ" คุณแม่ส่งเสียงหวานหยดมาให้ พร้อมกับตบเบาะโซฟาข้างๆ เป็นเชิงบังคับกลายๆ "พอดีคุณแม่กับคุณป้าศจีท่านคุยกันเรื่องทริปดูงานที่จังหวัดเชียงรายปลายสัปดาห์นี้... และเราก็ได้ข้อสรุปกันเรียบร้อยแล้วค่ะ" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันที สัญชาตญาณความแสบในตัวร้องเตือนภัยดังลั่น "ข้อสรุปอะไรคะแม่? รินมีกำหนดการต้องไปกับทีมการตลาดแล้วนี่คะ แล้วทำไม..." "เพราะทีมการตลาดมีงานล้นมือไงล่ะครับ คุณถึงต้องย้ายไปอยู่ในความดูแลของ... 'ท่านประธาน' แทน" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยือกเย็นนิดๆ ดังแทรกขึ้นมา คีรินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนัยน์ตาคมกริมคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดนิ่งสนิท ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากนิดๆ แบบที่เห็นแล้วอยากจะเอารองเท้าฟาดหน้าสักทีสองที ปากจัดไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ ให้ตายสิ! "ฉันไม่ได้ขอร้องให้อำนาจของท่านประธานมาดูแลเป็นพิเศษสักหน่อยนี่คะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน ไม่มีความเกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ทั้งสิ้น "อีกอย่าง ธันวาก็ต้องไปกับฉันด้วยไม่ใช่เหรอคะ ทำไมจู่ๆ ถึง..." "ธันวาเขาติดภารกิจด่วนที่สาขาอื่นครับ" คีรินชิงตัดบทหน้าตาเฉย น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดจนธันวาที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับสะดุ้งรีบพยักหน้ารับสมออ้างทันทีแบบจำใจ "ใช่ๆ ริน... พอดีฉันเคลียร์คิวไม่ทันจริงๆ นายท่านประธาน... เอ้ย คุณคีรินเขาเลยกรุณาอาสามาดูแลเธอ 'แทน' ให้ไงล่ะ" ธันวาเอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ส่งสายตาประมาณว่า *'แกยอมๆ ไปเถอะ ฉันไม่รอดแน่ถ้าขัดคำสั่งเจ้าพ่อคนนี้'* มาให้อย่างน่าสมเพช รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ ยัยตัวแสบอย่างเธอมีหรือจะดูไม่ออกว่านี่มันคือ 'เกมการเมือง' ภายในครอบครัวที่ร่วมมือกับท่านประธานสายโหดเพื่อต้อนเธอให้จนมุมชัดๆ! สามวันต่อมา... บรรยากาศภายในรถยนต์ SUV หรูคันงามเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพฯ มุ่งสู่ภาคเหนือด้วยความเร็วคงที่ ภายในห้องโดยสารเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ รินรดานั่งกอดอกมองวิวข้างทางด้วยใบหน้าบึ้งตึง ตลอดทางสามชั่วโมงที่ผ่านมา คีรินเอาแต่เงียบและตั้งหน้าตั้งตาขับรถโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ จนเธอเริ่มจะหายใจไม่ออกกับความอึดอัดนี้ "ถ้าจะเงียบขนาดนี้ พาฉันมาทรมานด้วยทำไมคะเนี่ย" สุดท้ายรินรดาก็เป็นฝ่ายทนไม่ไหว โพล่งทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน คีรินเหลือบสายตามองเธอนิดหนึ่งผ่านกระจกมองหลัง มุมปากหยักกระตุกยิ้มบางๆ "ผมไม่ได้พาคุณมาทรมาน... ผมแค่พามา 'อบรม' มารยาทในการทำงานนอกสถานที่ต่างหาก คุณรินรดา" "มารยาทอะไรล่ะคะ? ฉันทำงานเก่งกว่าที่คุณคิดตั้งเยอะ หรือที่ยอมลงทุนขับรถพามาเองแบบนี้... กลัวฉันหนีกลับกรุงเทพฯ ล่ะสิคะ ท่านประธาน" เธอหันไปยักคิ้วกวนประสาทใส่เขาเต็มแรง คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ หวังว่าถึงรีสอร์ทแล้ว คุณจะยังปากดีแบบนี้อยู่" และคำพูดของเขาก็เริ่มเป็นลางสังหรณ์ที่แม่นยำเสียยิ่งกว่าหมอดู... เมื่อรถหรูเลี้ยวเข้ามาจอดสนิท ณ รีสอร์ทสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ท่ามกลางขุนเขาและสายหมอกจางๆ ของอำเภอแม่สาย ความอลังการและความเงียบสงบควรจะทำให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่ทว่า... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายของคีรินตอนที่รับกุญแจห้องพักมาจากพนักงานต้อนรับ กลับทำให้รินรดารู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที "นี่ค่ะกุญแจห้องพักของคุณคีริน... เอ่อ คือ ทางรีสอร์ทต้องขออภัยด้วยนะคะ พอดีระบบจองห้องพักขัดข้อง ห้องพักแบบ Deluxe ที่คุณคีรินรีเควสไว้เต็มหมดแล้วค่ะ เหลือเพียงห้องสุดท้าย... เป็นห้อง Suite แบบเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่พิเศษค่ะ" พนักงานสาวหน้าตาตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อเอ่ยประโยคหลังออกไป รินรดารีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนพนักงานคนนั้นทันที "เดี๋ยวนะคะ! งั้นฉันขอแยกไปจองอีกโรงแรมเองก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการค่าใช้จ่าย..." "ไม่ได้ครับ" คีรินเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ปิดไม่มิด "เงินบริษัทเป็นคนจ่าย และผมในฐานะประธาน ไม่อนุญาตให้พนักงานไปนอนเร่ร่อนข้างนอก เสียชื่อบริษัทหมด" "แต่ห้องมันมีเตียงเดี่ยวแค่เตียงเดียวนะคะคุณคีริน!" รินรดาแหวใส่หน้าเขาเสียงดังลั่นล็อบบี้ "คุณตั้งใจใช่ไหมคะ! วางแผนไว้หมดแล้วใช่ไหม!" "ผมจะไปรู้เรื่องระบบโรงแรมได้ยังไงล่ะครับ" คีรินลอยหน้าลอยตาตอบอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบการ์ดห้องพักมาจากมือพนักงาน แล้วหันมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้หมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ไปครับ... ไปเคลียร์เรื่อง 'เตียงนอน' ของเรากันดีกว่า" บรรยากาศภายในห้องพักสวีทหรูหรากว้างขวาง แต่ทว่าหัวใจของรินรดากลับเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะทันทีที่ประตูห้องปิดลง เสียงล็อกกลอนดัง 'คลิก' สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ รินรดาก้าวถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ เมื่อร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอายความเย็นของอากาศภายนอกโชยปะทะจมูกจนเธอต้องกลั้นหายใจ "จะ... จะทำอะไรคะ ถอยไปเลยนะ!" รินรดายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่ร่างหนากลับไม่สะท้านเลยสักนิด มิหนำซ้ำเขายังโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้ว "ไม่ได้จะทำอะไรครับ..." คีรินกระซิบเสียงพร่าทุ้มต่ำริมใบหูของเธอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนและอันตรายจนคนฟังเข่าแทบทรุด "แค่อยากจะพิสูจน์ให้เห็นว่า... ปากเก่งๆ ของคุณเนี่ย มันจะยังเก่งอยู่ไหม... เวลาที่อยู่ใกล้ผมแบบนี้" รินรดากัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบตามสไตล์ยัยตัวแสบ แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความสิเน่หาอย่างกะทันหัน คีรินชะงัก เลิกคิ้วขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อยที่ถูกมารผจญมาขัดเวลาสำคัญ ส่วนรินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ดันอกเขาออกแล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูทันทีด้วยความโล่งอก แต่ทว่า... เมื่อเธอบิดลูกบิดเปิดประตูออกไป รอยยิ้มโล่งใจก็ต้องแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ร่างบางยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อพบว่าบุคคลที่ยืนยิ้มแป้นแล้นถือกระเป๋าเดินทางอยู่หน้าห้องพักของเธอกับคีรินในเวลานี้... คือใคร! "อ้าว ริน! เซอร์ไพรส์ไหม? พอดีฉันเคลียร์งานเสร็จเร็วกว่ากำหนด ก็เลยนั่งเครื่องตามมาสมทบ... เอ๊ะ! ทำไมพวกแกทำหน้าแบบนั้นล่ะ หรือว่าฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า?" เสียงใสๆ ของธันวาเอ่ยทักทายขึ้นอย่างร่าเริง โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้บรรยากาศข้างหลังรินรดากำลังคุกรุ่นไปด้วยไอสังหารที่น่ากลัวขนาดไหน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไป1กรุบด้วยกันนะคะ ขอให้หัวใจพองโตในตอนต่อไปค่ะ