คีรินปกป้องเลขาฯ

กลิ่นอายน้ำหอมราคาแพงเคล้าคลออยู่กับเสียงซุบซิบนินทาที่ดังลอดมาจากหน้าห้องประชุมใหญ่ ราวกับฝูงผึ้งที่กำลังแตกตื่นเมื่อรังของมันถูกรบกวน รินรดายืนหลังตรง เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มพนักงานอาวุโสและผู้บริหารฝ่ายบุคคลที่กำลังยืนล้อมวงวิจารณ์เธอด้วยสายตาเหยียดหยาม เอกสารงบประมาณโครงการที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวความผิดพลาดของเธอ... แต่มันฟ้องชัดถึงความจงใจ ‘กลั่นแกล้ง’ จากฝีมือใครบางคนในบริษัทแห่งนี้ "ทำงานสะเพร่าแบบนี้ สมแล้วล่ะค่ะที่เป็นแค่เด็กเส้น ไต่เต้าขึ้นมาจากตำแหน่งเลขาฯ หน้าห้อง... ไม่รู้ว่าใช้มารยาอะไรถึงทำให้ท่านประธานหลงหัวปำ จนกลกล้าเอาโปรเจกต์สำคัญมาให้เด็กไม่มีประสบการณ์ทำ" เสียงแหลมสูงของ ‘คุณพรรณราย’ หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ หล่อนกอดอกเชิดหน้าชูตา ส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้รินรดาด้วยความสะใจที่ได้เหยียบย่ำคนอายุน้อยกว่า รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางแย้มยิ้มเย็นเยียบ เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมก้มหัวให้ใครโขกสับฟรีๆ ต่อให้สถานการณ์ตอนนี้เธอจะตกเป็นรองก็ตาม "ถ้าการตรวจสอบตัวเลขอย่างละเอียดจนเจอจุดรั่วไหลที่พวกคุณพยายามซุกซ่อนไว้ใต้พรม... เรียก2ว่าสะเพร่า งั้นสมองของคนที่นี่คงต้องส่งไปรีไซเคิลใหม่ยกแผนกแล้วล่ะค่ะ คุณพรรณราย" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมบาดลึกจนอีกฝ่ายหน้าชา "นี่เธอ! ปากดีนักนะ! เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าพวกฉัน!" พรรณรายหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ หล่อนเงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนเด็กอวดดีตรงหน้าให้หายแค้น รินรดาเห็นสัญชาตญาณอันตรายพุ่งตรงมา แต่ทว่า... ร่างบางกลับถูกกระชากถอยหลังด้วยแรงมหาศาลจากด้านหลังเสียก่อน! หมับ! ข้อมือเรียวถูกคว้าไว้ด้วยอุ้งมือหนาที่คุ้นเคย กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ลอยปะทะจมูก รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างที่ก้าวออกมายืนบังเธอไว้จากโลกทั้งใบ คีริน... ท่านประธานหนุ่มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่นั้นดุดันและเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าอุณหภูมิในห้องแช่แข็ง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนทุกคนในรัศมีสบรอบต่างพากันถอยกรูดโดยอัตโนมัติ พรรณรายที่กำลังเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น "ทะ... ท่านประธาน..." เสียงของพรรณรายสั่นเครือ คีรินไม่แม้แต่จะชายตามองหล่อนด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารที่เกลื่อนพื้น ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน "บริษัทของผม... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มีกฎให้สุนัขมาเห่าหอนไล่พนักงานในเวลาทำงาน?" คำพูดเจ็บแสบแต่ราบเรียบทำเอาทุกคนในที่นั้นหน้าซีดเผือด ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่รินรดายังต้องลอบกลืนน้ำลาย เธอมองแผ่นหลังหนาที่ยืนหยัดปกป้องเธออย่างองอาจ หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นระรัวด้วยความโกรธ กลับพลิกผันมาเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ1บอุ่นจนน่าประหลาด "ท่านประธานคะ คือว่ายัยนี่มัน..." พรรณรายพยายามแก้ตัว เสียงสั่นระริก "หุบปาก" คีรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจเด็ดขาด "คนที่ควรจะเก็บกระเป๋าไसหัวออกจากบริษัทนี้ไปไม่ใช่เลขาฯ ของผม... แต่เป็นพวกคุณที่ไร้ความสามารถจนต้องใช้วิธีสกปรกมารังแกเด็กใหม่ต่างหาก" เขาก้าวเข้าไปใกล้พรรณรายทีละก้าว บีบให้หล่อนต้องถอยร่นด้วยความหวาดกลัว "จำใส่สมองเอาไว้... รินรดาเป็นคนของผม ใครที่กล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว... เตรียมตัวหา0านใหม่ได้เลย!" ประโยคประกาศกร้าวที่ทรงพลังและเปี่ยมด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของทำเอารินรดาถึงกับชะงัก เธอมองแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย คลื่นความร้อนพุ่งขึ้นมาตีตื้นที่พวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ผู้ชายคนนี้... ปากร้าย ซึนเดระ และชอบทำทรงดุใส่เธอตลอดเวลา แต่พอถึงเวลาวิกฤต กลับเป็นคนแรกที่กางปีกปกป้องเธออย่างไม่เกรงกลัวใคร คีรินหันกลับมามองเธอ สายตาดุดันเมื่อครู่อ่อนลงชั่วพริบตาเมื่อปะทะกับใบหน้าหวานที่กำลังมองเขาอึ้งๆ มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น ออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตาม "ยืนบื้ออยู่ทำไม ตามมานี่!" เสียงทุ้มเอ็ดเบาๆ กลบเกลื่อนความห่วงใยที่ล้นปรี่ในแววตา รินรดากะพริบตาปริบๆ แม้จะโดนดุแต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ เธอปล่อยให้เขาจูงมือเดินฝ่าฝูงพนักงานที่ก้มหัวให้ด้วยความยำเกรงออกไปจากตรงนั้น บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่มเงียบสงบ ทันทีที่ประตูห้องปิดลงและล็อกกลอน คีรินก็ปล่อยมือเธอ ผลักร่างบางให้ชิดติดกับบานประตูหนาอย่างรวดเร็ว พรึบ! รินรดาหลุดอุทานเบาๆ แผ่นหลังแนบชิดกับบานไม้ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้ม "ทำไมถึงไม่สู้คนหหือ?" คีรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้น แววตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนห่วงใย "ปล่อยให้พวกมันมารุมรังแกอยู่ได้ เธอกลายเป็นแม่พระตั้งแต่เมื่อไหร่รินรดา!" "ใครว่าฉันไม่สู้เล่า..." รินรดาเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ "ฉันกำลังจะจัดการพวก1นั้นอยู่แล้วเชียว ถ้าคุณไม่โผล่มาขัดจังหวะซะก่อน..." "หึ! จัดการด้วยการยืนรอให้เขาตบเนี่ยนะ?" คีรินแค่นหัวเราะ หยิกปลายจมูกรั้นของเธอเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "เธอฉลาดทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องปกป้องตัวเองนี่แหละ รู้ตัวไหม..." ปลายนิ้วอุ่นที่สัมผัสจมูกทำเอารินรดาใจกระตุกวูบ เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิดภายใต้มาดนิ่งขรึมนั้น "ทำไม... ต้องทำขนาดนี้ด้วยล่ะคะ?" รินรดาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ความรู้สึกบางอย่างในใจมันเรียกร้องให้เธอต้องหาคำตอบ "คุณเป็นถึงประธานบริษัท จะปกป้องเลขาฯ ธรรมดาๆ คนนี้ออกนอกหน้าทำไม... คนอื่นเขาจะเอาไปนินทากันหมด" คีรินชะงัก ดวงตาสีนิลไหววูบชั่วพริบตา ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มกระซิบแผ่วพร่าข้าง1กแก้วด้วยถ้อยคำที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยแทบหยุดเต้น "ก็เพราะว่า... เธอไม่ใช่แค่เลขาฯ สำหรับฉันน่ะสิ..." รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจ แต่ทว่า... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้ง ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาอย่างไรมารยาทของบุคคลที่สามที่ทำให้คีรินต้องขบกรามแน่นด้วยความหัวเสีย "เฮ้ย คีริน! ฉันได้ข่าวว่ามีเรื่อง... อ้าว..." ธันวา เพื่อนสนิทที่พ่วงตำแหน่งคู่แข่งหัวใจ ก้าวเข้ามาหยุดชะงักกลางห้อง เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ—ประธานหนุ่มสุดเย็นชา กำลังยืนครอบครองพื้นที่ของเลขาฯ สาวคนสนิทในระยะประชิดชนิดที่ลมหายใจแทบจะรวมเป็นสายเดียวกัน! _________________________________ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของท่านประธานนะคะ ❤️ - ดอกเดซี่ริมทาง