คำสั่งห้ามเข้าใกล้ไอ้ธันวา

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงระยับเจือจางความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในห้องโดยสาร ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมระหว่างคนสองคนเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่หางตายังคงเหลือบมองร่างสูงโปร่งของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งตอนนี้กำลังบดกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองตรงไปยังร่างของธันวา เพื่อนสนิทของเธอที่ยังคงยืนพิงตัวอยู่กับรถคันหรูฝั่งตรงข้ามอย่างไม่สะทกสะทะ "เพื่อนสนิท... เหรอคะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบเสียจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที คีรินไม่ได้หันมามองเธอด้วยซ้ำ แต่รัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับชัดเจนเสียจนคนนั่งข้างต้องขยับตัวหนีโดยอัตโนมัติ "ค่ะ ธันวาเป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัย แล้วก็..." รินรดาจงใจลากเสียงยาวเพื่อทดลองความอดทนของคนข้างกาย "บังเอิญว่าช่วงนี้เรามีโปรเจกต์ต้องทำร่วมกันบ่อยๆ ซะด้วยสิคะ" เอี๊ยด! เสียงเบรกกะทันหันทำให้ร่างของรินรดาพุ่งไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อย หากไม่มีเข็มขัดนิรภัยรั้งไว้ ป่านนี้หน้าผากเธอคงได้โขกกับคอนโซลหน้ารถไปแล้ว หญิงสาวหันขวับไปมองคนขับด้วยความตกใจ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือใบหน้าหล่อเหลาที่หันขวับมามองด้วยดวงตาวาวโรจน์ คีรินปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของเธอ "รินรดา คุณกำลังลองดีกับฉันใช่ไหม" สุ้มเสียงของเขาแหบพร่าและอันตรายเป็นที่สุด ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้ดุร้ายอย่างเดียว แต่มันกำลังฉายแววบางอย่างที่ร้อนรนจนน่าประหลาดใจ "สนิทกันมากเหรอ ถึงขนาดต้องยืนส่งยิ้มหวานให้กันผ่านกระจกรถแบบนั้น หืม?" หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะสัมผัสใกล้ชิดที่จู่โจมเข้ามาอย่างไร้การป้องกันต่างหาก กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ของคีรินกำลังทำให้สติปัญญาที่มักจะเฉียบคมของเธอพังทลายลงทีละน้อย "ท่านประธานคะ กรุณาถอยออกไปก่อนค่ะ เรากำลังคุยกันเรื่องงาน..." เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่แทนที่เขาจะถอยหลัง กลับกลายเป็นว่าคีรินยิ่งขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอแนบติดกับเบาะรถ "เรื่องงานเหรอนิยามของพวกคุณเนี่ย..." คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาดุดันอย่างสิ้นเชิง "จำเอาไว้... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันมีคำสั่งเด็ดขาด" รินรดาชะงักไปนิด "คำสั่งอะไรของคุณอีกคะ?" "คำสั่งห้ามเข้าใกล้ไอ้ธันวา" เขาประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงจริงจังชนิดที่ไม่มีคำว่าล้อเล่นเจือปน "ไม่อยากนั้น... ฉันไม่รับประกันว่าพรุ่งนี้บริษัทของเพื่อนคุณจะยังมีงบสนับสนุนเหลืออยู่ไหม" "คุณคีริน! นั่นมันใช้วิธีแก้ปัญหาของคนมีเหตุผลเลยนะคะ!" รินรดาตาโตด้วยความโกรธ เธอดันอกเขาเต็มแรงจนร่างสูงผงถอยห่าง "คุณจะใช้อำนาจเผด็จการมาบงการชีวิตส่วนตัวของฉันไม่ได้นะ ฉันมีสิทธิที่จะคบหาเพื่อน..." "ฉันไม่ได้บงการชีวิตส่วนตัว แต่ฉันกำลังหวง 'ของ' ของฉันต่างหาก!" คำพูดนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากหยได้รูปอย่างไม่ทันตั้งตัว คีรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นนิดหนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งตามเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่ แต่สำหรับรินรดาแล้ว คำพูดสั้นๆ ประโยคเดียวกลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า ของของฉัน... ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอก้มหน้าหลบสายตาคมคลาวที่กำลังมองมาอย่างทำอะไรไม่ถูก ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ในรถอยู่หลายวินาที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกัน ก๊อกๆ! เสียงเคาะกระจกรถจากภายนอกดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบอันน่าอึดอัด รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบหันไปมองผ่านกระจกด้านข้างและพบใบหน้ากวนประสาทของธันวากำลังส่งยิ้มพร้อมกับเลิกคิ้วมองเข้ามาด้วยความสงสัย คีรินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ใบหน้าหล่อเหลากลับมาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม เขากวาดสายตามองธันวาด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ก่อนจะหันมามองรินรดาที่กำลังทำท่าจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ "ถ้าคุณก้าวขาลงไปหาไอ้หมอนั่นแม้แต่ก้าวเดียว..." คีรินเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี "คืนนี้... คุณจะได้รู้ซึ้งแน่ว่าการขัดคำสั่งประธานมันมีบทลงโทษยังไง รินรดา" หญิงสาวชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปจับที่เปิดประตู เธอหันขวับกลับมามองคนตัวโตที่นั่งตีหน้ายักษ์อยู่ข้างๆ อย่างเหลืออด ปากบอกว่าหำอำนาจขู่ แต่แววตาไหวระริกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ นั้นกลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังกลัว... กลัวที่จะเสียเธอให้คนอื่น รินรดาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วระหว่างความดื้อรั้นของตัวเองกับความอันตรายในแววตาของประธานหนุ่มสายซึน ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตัดสินใจทำอะไรลงไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคีรินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด คีรินก้มมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะกดรับสายด้วยมือเดียว ขณะที่สายตาอีกข้างยังคงจดจ้องอยู่ที่รินรดาไม่ยอมละสายตา "ว่าไง... อืม อยู่ที่นี่... อะไรนะ?" เสียงทุ้มเอ่ยรับคำปลายสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ รินรดาลอบสังเกตปฏิกิริยาของเขาอย่างเงียบๆ ก่อนที่คีรินจะดึงโทรศัพท์ออกจากหูแล้วหันมามองเธ้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ "มีอะไรเหรอคะ?" เธอดำเนินบทสนทนาด้วยความสงสัย คีรินวางสายโทรศัพท์ลงช้าๆ เขาไม่ได้ตอบคำถามของเธอทันที แต่กลับยื่นมือมาคว้าข้อมือเรียวของเธอเอาไว้หลวมๆ แรงบีบไม่ได้คุกคามเหมือนก่อนหน้า แต่มันแฝงไปด้วยความกังวลบางอย่างที่คนอย่าง 'คีริน' ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นง่ายๆ "เปลี่ยนแผน..." ประธานหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับจริงจังจนน่ากลัว "เราไม่ได้จะกลับคอนโดกันแล้ว... เพราะตอนนี้ คนที่ไม่อยากให้คุณเข้าใกล้ที่สุด กำลังเดินมาที่รถคันนี้แล้ว" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่ายังไงคะ ใคร..." แอ๊ด... เสียงเปิดประตูด้านหลังรถดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามานั่งเบาะหลังอย่างถือวิสาสะ โดยที่รินรดาและคีรินยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมเต็มความฟินในตอนนี้นะคะ