ใครจะยอมแพ้ก่อนกัน

เสียงล็อกประตูดัง *คลิก* หนักหน่วงสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานกว้างขวาง รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยเสียงดังลั่นเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับบานไม้ทึบ ขณะที่ร่างสูงสง่าของประธานหนุ่มค่อยๆ ก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก "ออกไป... แล้วล็อกประตูให้ด้วย" คำสั่งนั้นไม่ได้หมายถึงการไล่เธอให้พ้นทางอย่างที่ใครเข้าใจ แต่กลับกลายเป็นรหัสลับที่ใช้กันแค่สองคนเพื่อปิดกั้นโลกภายนอกไม่ให้เข้ามารบกวนสงครามประสาทที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น "ท่านประธานมีอะไรจะบัญชาเป็นพิเศษอีกไหมคะ ถ้าไม่มี ดิฉันจะได้รีบไปเคลียร์งานกองโตที่โต๊ะข้างนอกต่อ" รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกด้วยการสวมหน้ากากเลขาฯ ผู้แสน The Best ออกมาสู้สายตาคมกริบที่มองตรงมา คีรินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นชาเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท ดวงตาคมปลาบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนที่พยายามทำเป็นนิ่งสงบ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างเยียบเย็น "งานกองโตเหรอ... หรือว่าเธอกำลังรีบออกไปหาไอ้ธันวาเพื่อนรักคนนั้นกันแน่ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันเอ่ยขึ้น ชื่อของธันวาถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากของเขาเหมือนก้อนกรวดที่ถูกเคี้ยวด้วยความหงุดหงิด คีรินจงใจโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สกัดกั้นทุกทางหนีเพื่อให้เธอรับรู้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่เขากำลังส่งตรงมาให้ รินรดาใจกระตุกวูบ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาตีคู่กัน เธอกัดฟันกรอด ส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษกลับไปให้เขา "เรื่องส่วนตัวของดิฉัน คงไม่จำเป็นต้องมารายงานให้ท่านประธานทราบเป็นลายลักษณ์อักษรนะคะ เว้นเสียแต่ว่า... ท่านจะว่างงานมากจนอยากมานั่งเช็คตารางชีวิตส่วนตัวของลูกน้องทุกฝีก้าว" "ปากเก่งนักนะ" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นไปทาบกับบานประตูไม้ด้านหลังร่างบาง กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ "จำไว้ว่าในเวลางาน เธอก็คือพนักงานใต้บังคับบัญชาของฉัน อย่าคิดว่าจะเอาความสนิทสนมบ้าบออะไรมาใช้ข้ามหน้าข้ามตา" "ความสนิทสนม?" รินรดาทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเธอดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม "ท่านประธานกรุณาใช้สมองส่วนไหนคิดคะเนี่ย เราสองคนเป็นแค่นายจ้างกับลูกจ้าง และดิฉันก็เกลียดขี้หน้าคุณพอๆ กับที่คุณรังเกียจฉันนั่นแหละค่ะ!" "เกลียดเหรอ..." คีรินทวนคำ เสียงของเขาเบาหวิวแต่กลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างประหลาด สายตาคมกราบกรานไล่ระดับจากดวงตากลมโตลงมาที่ริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด "แต่คนที่เกลียดกัน... เขาไม่ยืนตัวสั่นแล้วหลบตาฉันเวลาอยู่ใกล้กันหรอกนะ รินรดา" "ฉันไม่ได้สั่นเพราะกลัวคุณค่ะ แต่ฉันสั่นเพราะความรำคาญต่างหาก!" เธอสวนกลับทันควัน มือเรียวเล็กพยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่าร่างกายของเขากลับมั่นคงราวกับกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย "งั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้นเรามาพิสูจน์กันหน่อยไหม ว่าความรำคาญกับความจริงในใจเธอ อันไหนมันจะมีน้ำหนักมากกว่ากัน" คีรินไม่พูดเปล่า เขาก้มหน้าลงมาหาช้าๆ ทว่าเด็ดเดี่ยว รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินรดกัน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายท้าทายที่ทำให้เธอแทบคลั่ง ใครจะยอมแพ้ก่อนกันล่ะ ในเมื่อเธอไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ผู้ชายเผด็จการคนนี้อยู่แล้ว! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างริมฝีปากที่กำลังจะเฉียดเข้าหากันพพอดี "ท่านประธานครับ! เอกสารงบประมาณด่วนที่สุดจากฝ่ายการตลาดมาถึงแล้วครับ ให้ผมวางไว้บนโต๊ะเลยไหมครับ!" เสียงของธันวาตะโกนทะลุบานประตูเข้ามาดังลั่น ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดของสงครามประสาทเมื่อครู่ให้พังทลายลงในพริบตา คีรินชะงักกึก ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงทันทีด้วยความหงุดหงิดสุดขีด นัยน์ตาคมกริบฉายแววฆ่าฟันพุ่งทะลุบานประตูไปหาไอ้ตัวมารที่บังอาจมาขัดจังหวะเวลาสำคัญอย่างไม่ให้อภัย ส่วนรินรดาอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้น มุดลอดแขนแกร่งที่กักตัวเธอไว้ออกมาได้สำเร็จ เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ยืนหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรวนกันมั่วไปหมด ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปบิดกลอนประตูเปิดออกเผชิญหน้ากับธันวา รินรดาเหลือบสายตากลับมามองประธานหนุ่มที่ยืนหน้าถมึงทึงอยู่ด้านหลัง แล้วกระซิบด้วยเสียงที่เบาแต่เชือดเฉือนที่สุด "ยกนี้... ฉันรอดตัวไปนะคะท่านประธาน... แต่รอบหน้า อย่าหวังว่าจะรอด!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้ "ดอกเดซี่ริมทาง" คนนี้เสมอนะคะ