ใกล้เกินไปแล้วคุณประธาน

“พี่คีรินคะ รินรดาอยู่... อ๊ะ!” เสียงอุทานหลุดลอดจากริมฝีปากบางเฉียบ พร้อมๆ กับร่างบางที่เซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ แรงปะทะไม่ได้รุนแรงนัก แต่กลับทำเอาหัวใจในอกข้างซ้ายของรินรดากระตุกวูบราวกับหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องนอนใหญ่โอบล้อมเธอไว้ในเสี้ยววินาที มือหนาของคีรินไวเสียยิ่งกว่าความคิด เขาคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันก่อนที่แผ่นหลังบอบบางจะกระแทกเข้ากับขอบเตียงนอนคิงไซส์ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมในทันที มีเพียงเสียงลมหายใจที่สะดุดกึกและการเต้นของจังหวะหัวใจที่ดังแข่งกันจนน่าตื่นตระหนก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและเย่อหยิ่ง คีรินไม่ได้ขยับตัวออก เขายังคงตรึงร่างเธอไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่ง ราวกับกรงขามsnบรรยากาศที่หลอมละลายทุกข้ออ้างความมั่นใจของหญิงสาวให้ระเหยหายไปในอากาศ “ซุ่มซ่าม” น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมา แม้จะเจือแววตำหนิตามนิสัยปากจัดของเจ้าตัว ทว่านัยน์ตาคู่คมที่ก้มมองเธอกลับไม่มีความรำคาญใจเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับลุกโชนด้วยประกายบางอย่างที่รินรดาไม่อยากแปลความหมายมันให้ลึกซึ้งเกินไป “ถ้าฉันไม่รับไว้ หัวเธอคงได้ไปโขกกับโครงเตียงจนโนเป็นลูกมะนาวไปแล้วล่ะมั้ง รินรดา” “รินไม่ได้ซุ่มซ่ามค่ะ แค่คุณ... เล่นเดินเข้ามาเงียบๆ เป็นผีหรือไงคะถึงไม่ให้ซุ่มให้เสียง” รินรดาเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ศักดิ์ศรีและความปากเก่งของเธอยอมไม่ได้ที่จะตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำทางคำพูด “ฉันเป็นเจ้าของห้อง จะเดินตบเท้าเสียงดังหรือเดินย่องเข้าห้องตัวเอง มันก็สิทธิ์ของฉัน” คีรินย้อนกลับทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาอีกนิดจนปลายจมูกโด่งเกือบจะปัดผ่านแก้มเนียนใส “แต่ดูท่าทางเธอ... จะตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยนะ หืม?” คำพูดเย้าแหย่ที่แฝงความเจ้าเล่ห์ทำให้รินรดาร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า หญิงสาวพยายามใช้มือดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่า... วงแขนของคีรินกลับกระชับแน่นยิ่งกว่าเดิม ราวกับเหล็กกล้าที่หลอมรวมเธอไว้กับเขา “ปล่อยเลยค่ะ จัดห้องเสร็จแล้ว รินจะกลับห้องตัวเอง” “ใครบอกว่าเสร็จ?” คีรินกวาดสายตามองรอบห้องนอนที่ตอนนี้มีลังกระดาษบรรจุของใช้ส่วนตัวของเธอบางส่วนวางอยู่ “ข้าวของของเธอยังกระจายอยู่เต็มพื้น ห้องยังไม่เข้าที่เข้าทางดี แล้วเธอจะรีบหนีไปไหน หรือว่า...” ชายหนุ่มเว้นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาเคลียแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอารินรดาสะท้านเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่าน “กลัวอะไรฉันอยู่รึเปล่า รินรดา?” “รินไม่ได้กลัวค่ะ!” เธอสวนกลับเสียงแข็งเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง “แค่คิดว่า... เราอยู่ใกล้กันเกินไปแล้วค่ะคุณประธาน ถอยไปหน่อยสิคะ” “ใกล้ตรงไหน?” คีรินเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง แววตาซึนๆ ฉายความดื้อรั้นแต่นัยน์ตาลึกซึ้งกลับกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดีของเธอ “ฉันว่า... ระยะแค่นี้กำลังดีออก ได้เห็นชัดๆ ว่าคนปากเก่งเวลาจนมุม หน้าตาจะเป็นยังไง” “คุณคีริน!” รินรดาตวัดสายตาค้อนใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว “อย่ามาหลงตัวเองนะคะ รินไม่เคยจนมุม แค่... รำคาญสายตาคุณเฉยๆ หรอก” “ปากดีจังนะ” คีรินกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่นานๆ ทีจะปรากฏบนใบหน้านิ่งขรึมของประธานหนุ่ม และรอยยิ้มนั้นเองที่ทำเอาหัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะหยัน แต่มันคือรอยยิ้มของความคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความกวนประสาทอย่างแนบเนียน เขายังคงไม่ยอมขยับตัวถอยห่าง ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง อุณหภูมิรอบตัวราวกับสูงขึ้นจนผิดปกติ แสงไฟสีส้มวลนวลจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งสองคน สร้างบรรยากาศที่ชวนให้เคลิบเคลิ้มและอันตรายต่อหัวใจเหลือเกิน รินรดากลืนก้อนสะอื้นในลำคอ ดวงตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่มีใครยอมใคร ไดอะล็อกและจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิดทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเขาร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบเพื่อทำลายบรรยากาศชวนใจสั่นนี้ เสียงเคาะประตูดังสนั่นก็ทำลายความเงียบขึ้นเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “พี่คีรินครับ ผมเองธันวา! ผมเห็นประตูห้องเปิดอยู่ เลยถือวิสาสะเดินเข้ามานะ... เอ๊ะ!” เสียงทุ้มคุ้นหูของธันวา เพื่อนสนิทตัวดีที่คีรินเกลียดขี้หน้าเข้าไส้ ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างสูงที่ผลุนผลันก้าวเข้ามาในห้องนอนโดยไม่รอให้อนุญาต คีรินผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าหล่อเหลากลับมาตึงเครียดและถมึงทึงขึ้นในทันที ดวงตาคมตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนแทบจะแช่แข็งคนทั้งห้องได้ รินรดารีบก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง หัวใจยังคงเต้นระรัวด้วยความตกใจปนโล่งอก แต่เมื่อหันไปมองสีหน้าของคีรินที่บึ้งตึงจนน่ากลัว เธอก็รู้ทันทีว่า... พายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวขึ้นแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันนะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ!