เกมไล่ล่าในเมืองหลวง

*ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านสามครั้งดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล รินและอาจารย์อิงค์สบตากันโดยอัตโนมัติ ความหนาวยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังราวกับมีใครเอาเศษน้ำแข็งมาโปรยปรายลงบนผิวเนื้อ ไรผมของเด็กสาวลุกชันด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด ไม่มีเงาคนทาบอยู่หลังกระจกใสฝ้า "อย่าขยับค่ะ ริน" อาจารย์อิงค์เอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เฉียบขาด นัยน์ตาคู่คมกริบกวาดมองไปทั่วร้านคาถาเล็กๆ ที่บัดนี้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อากาศภายในห้องเริ่มหนาแน่นขึ้นจนคล้ายกับว่าออกซิเจนถูกสูบหายไปไหนหมด กลิ่นธูปโบราณและกลิ่นอายความชื้นของดินหลังฝนตกโชยคละคลุ้งเข้ามาแทนที่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาคาโมมายล์เมื่อครู่ รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็ยังเอื้อมไปหยิบสำรับไพ่ทาโรต์ประจำตัวขึ้นมาถือไว้มั่น ความรู้สึกอุ่นวาบที่คุ้นเคยแผ่ซ่านจากสำรับไพ่เข้าสู่ฝ่ามือ ช่วยดึงสติของเธอให้กลับมาจดจ่ออยู่กับปัจจุบัน ญาณสัมผัสที่ไวต่อพลังงานล่ะเมิดกฎเกณฑ์กำลังกรีดร้องเตือนภัย ไพ่ทุกใบในสำรับสั่นระริกราวกับมีชีวิตและกำลังตื่นตัวรอคำสั่ง "ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ ค่ะอาจารย์ พลังงานแบบนี้... มันคืออาคมพรางตาขั้นสูงที่บิดเบือนทั้งมิติและเสียง" รินกระซิบตอบ น้ำเสียงพยายามบังคับไม่ให้สั่นเครือ เธอกวาดสายตามองผ่านกระจกหน้าร้านออกไปสู่ถนนยามค่ำคืนของเมืองหลวงที่ควรจะพลุกพล่านไปด้วยแสงสี แต่บัดนี้กลับว่าง The Void มืดมิดสนิท ไร้ซึ่งเงาของผู้คนหรือแม้แต่แสงไฟจากรถรา ราวกับร้านของพวกเธอถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ *เปรี๊ยะ!* เสียงกระจกหน้าร้านร้าวเป็นทางยาว รอยแตกกระจายตัวออกเป็นรูปใยแมงมุมอย่างรวดเร็วโดยไม่มีแรงกระแทกจากภายนอก อาจารย์อิงค์ไม่รอช้า สตรีสาวสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว ไพ่ทาโรต์สามใบพุ่งแหวกอากาศออกไปปักลงบนกรอบประตูกระจกทันที เกิดเป็นประกายแสงสีทองเรืองรองต้านทานแรงกดดันมหาศาลที่กำลังพยายามพังทลายเข้ามา "พวกมันต้องการไพ่สำรับนั้น... และต้องการตัวเธอด้วย ริน เตรียมตัวให้พร้อม เราต้องออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้ค่ะ!" อาจารย์อิงค์กล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แม้ใบหน้าจะเริ่มมีเหงื่อกาฬผุดซึมออกมาให้เห็นเนื่องจากการใช้พลังจิตตานุภาพต้านทานอาคม รินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ไหวพริบและสัญชาตญาณของอดีตไอดอลผู้ผ่านเวทีการแข่งขันอันดุเดือดถูกนำมาใช้ในสถานการณ์จริงที่เดิมพันด้วยชีวิต ทั้งคู่ตัดสินใจพังประตูกระจกด้านหลังร้านที่เชื่อมต่อไปยังตรอกซอกซอยแคบๆ ของย่านเมืองหลวง ทันทีที่เท้าแตะพื้นดินเบื้องนอก ความหนทึบของความมืดก็โถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ พวกเธอวิ่งฝ่าความมืดไปตามตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย แต่ทว่า... บรรยากาศรอบตัวกลับบิดเบี้ยวไปหมด ตึกรามบ้านช่องที่ควรจะตั้งอยู่ทางซ้ายกลับสลับมาอยู่ทางขวา ถนนเส้นตรงทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุดราวกับเขาวงกตที่ถูกสร้างขึ้นด้วยมนต์คาถา ไสยเวทบังตากำลังเล่นงานประสาทสัมผัสของพวกเธอทีละน้อย ทำให้ทิศทางพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง "อย่าหลงกลภาพลวงตาค่ะริน! หลับตาลงแล้วใช้หัวใจนำทาง อย่าใช้สายตา!" อาจารย์อิงค์ตะโกนบอกท่ามกลางเสียงลมหวีดหิวที่ดังลั่นราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณ รินหลับตาลงทันที เธอยอมจำนนต่อความมืดรอบกายแล้วเปิดประสาทสัมผัสแห่งญาณทิพย์ให้ทำงานเต็มรูปแบบ ภาพเบื้องหน้าในมโนสำนึกเปลี่ยนเป็นเส้นสายพลังงานสีเทาหมุนวน รินสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่พุ่งตรงมาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว—มันกำลังไล่ล่าพวกเธอราวกับสุนัขป่าที่ได้กลิ่นเลือด "ทางนั้นค่ะอาจารย์!" รินลากแขนอาจารย์อิงค์ให้เลี้ยวหักศอกเข้าสู่ซอกตึกแคบๆ ที่กว้างเพียงแค่คนเดินผ่าน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้ไล่ล่าดังไล่หลังมาติดๆ *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงนั้นก้องกังวานอยู่ในหัว สะท้อนถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นทุกวินาที กลุ่มคนที่ตามล่าพวกเธอไม่ใช่คนธรรมดา พวกมันแต่งกายด้วยชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกอำพรางด้วยหน้ากากกระดาษสาไร้ลวดลาย มือของพวกมันถืออาคมไสยเวทรูปร่างประหลาดที่สามารถปล่อยคลื่นพลังงานทำลายล้างสิ่งกีดขวางได้ ทุกครั้งที่พวกมันวาดมือ สิ่งก่อสร้างรอบข้างจะพังทลายลงหรือบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปไปอย่างน่ากลัว "เด็กสาวคนนั้นมีความสามารถในการเชื่อมต่อมิติ จับตัวเป็นๆ ซะ อย่าให้รอดไปได้!" เสียงแหบพร่าราวกับถูกกรัดด้วยสนิมดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า ขวางทางหนีของพวกเธอไว้จนหมดสิ้น เงาร่างในชุดคลุมสีดำสามคนก้าวออกมาจากหมอกควันสีเทาที่จู่ๆ ก็พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ดวงตาสใต้หน้ากากกระดาษสาส่องประกายแสงสีแดงก่ำด้วยความกระหายเลือด พวกมันยกมือขึ้นพร้อมกัน อาคมไสยเวทถูกรวบรวมไว้ที่ปลายนิ้วเตรียมปล่อยออกมารecord การโจมตีครั้งใหญ่ที่จะไม่เปิดโอกาสให้พวกเธอได้ตั้งตัว อาจารย์อิงค์ก้าวออกมาบังหน้าของรินไว้ สตรีสาวหยิบไพ่ทาโรต์ใบใหญ่ออกมาจากอกเสื้อ ไพ่ใบนั้นส่องแสงสีฟ้าเจิดจ้าขับไล่ความมืดรอบตัว "คิดจะแตะต้องลูกศิษย์ฉัน... ต้องผ่านศพฉันไปก่อนค่ะ!" ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่การปะทะกำลังจะเริ่มต้นขึ้น รินกลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของกลุ่มคนชุดดำเหล่านั้น พลังงานล่ะเมิดกฎเกณฑ์ที่แผ่ออกมาไม่ได้มาจากพวกมัน แต่มันมาจาก 'รอยสัก' รูปดวงตาปริศนาที่ข้อมือซ้ายของหัวหน้ากลุ่มต่างหาก... รอยสักนั้นคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏในแฟ้มคดีลับของครอบครัวอาจารย์อิงค์เมื่อสัปดาห์ก่อน หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำส่งเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนที่มันจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อาจารย์อิงค์ถึงกับชะงักค้างไปชั่วขณะ "คิดหรือว่าอาจารย์ของเจ้า จะปกป้องเจ้าได้พ้นจากคำสาปของตระกูล... อิงค์ดาว?" รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปมองอาจารย์สาวข้างกายที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความลับที่อาจารย์อิงค์พยายามปกปิดมาตลอดกำลังถูกเปิดเผยกลางวงล้อมของศัตรู ในจังหวะที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย ระบบแจ้งเตือนปริศนาภายในจิตสำนึกของรินก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* เสียงใสก้องกังวานพร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางห้วงความคิด—**[ตรวจพบภารกิจลับระดับ SSS: เผยปมมืดตระกูลอิงค์ / ปลดล็อกพลังที่แท้จริงของสำรับไพ่บรรพกาล]**—และก่อนที่รินจะทันได้ตั้งตัว พื้นดินเบื้องล่างของพวกเธอก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพรางมิติที่ไร้ก้นบึ้ง ร่างของทั้งสองร่วงดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างท่ามกลางเสียงหัวเราะก้องกังวานของศัตรูที่ดังไล่หลังมาติดๆ ขวัญเนตรทายใจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับรินและอาจารย์อิงค์นะคะ