พันธนาการจากอดีต

กลิ่นอายดินปืนและควันสีขาวจาง ๆ ที่ยังคงลอยอวลอยู่ในห้องใต้ดินอับชื้น ไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดในอากาศเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย รินก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเธอบดandเข้ากับชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่า ขณะที่ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปรดของ "ธาม" ไอดอลหนุ่มซูเปอร์สตาร์แห่งยุค ผู้ซึ่งเวลานี้รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ฉาบไว้ด้วยความขี้เล่นเหมือนอย่างเคย ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ใต้แพรไหม "ไม่คิดเลยนะคะว่าคนระดับคุณ จะลดตัวลงมาเดินในที่มืด ๆ แบบนี้ด้วยตัวเอง" เสียงของอาจารย์อิงค์ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดัน ร่างระหงของอาจารย์สาวก้าวเข้ามาบังหน้ารินไว้ครึ่งหนึ่ง มือเรียวยาวสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทสัมผัสกับสำรับไพ่ทาโรต์ที่พร้อมจะถูกชักออกมาตวัดรับมือได้ทุกเมื่อ ธามหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นก้องกังวานน่าขนลุกในห้องใต้ดินแคบ ๆ เขากวาดสายตาคมปลาบมองรินและอิงค์สลับกัน ก่อนจะหยุดสายตาลงที่รอยแผลจาง ๆ บนฝ่ามือของริน—ร่องรอยจากการใช้พลังงานล่วงล้ำเขตอาคมเมื่อครู่ "ความลับในค่ายเพลงของเรามันมีค่ามากกว่าที่พวกคุณคิดนะคะ ริน... และเด็กดีอย่างเธอก็กำลังขุดคุ้ยในสิ่งที่ลึกเกินกว่าที่เด็กฝึกหัดธรรมดาจะรับไหว" ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนโสตประสาท จนรินต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ นั้นเอง เสียงฝีรบกวนคลื่นความถี่ต่ำก็ดังขึ้นจากเครื่องมือสื่อสารชิ้นเล็กในกระเป๋าเสื้อของธาม พร้อมกับที่อาจารย์อิงค์หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด—พลังงานรอบตัวของธามไม่ได้มีกลิ่นอายของความชั่วร้ายจากลัทธิลับ แต่เป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่ถูกบิดเบือนด้วยพันธสัญญาบางอย่าง... พันธสัญญาที่ผูกมัดวิญญาณไว้กับความสำเร็จอันจอมปลอม "ถ้าคุณมาเพื่อจะหยุดเรา คงต้องบอกว่าช้าไปแล้วค่ะ" รินเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น แต่สัญชาตญาณการเป็นไอดอลผู้รอด101ก็สั่งให้เธอต้องยืนหยัด "เพราะหลักฐานทั้งหมดในห้องนี้ ถูกส่งต่อไปยังเบื้องบนเรียบร้อยแล้ว" รอยยิ้มบนใบหน้าของธามสะดุดลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมฉายแวววับด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก ก่อนที่เสียงถอนหายใจยาวจะหลุดออกมาจากริมฝีปากของไอดอลหนุ่ม "เธอนี่... ดื้อรั้นเหมือนเธอก็จริง ๆ นะคะ" ธามพึมพำเบา ๆ ประโยคหลังหลุดรอดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว ราวกับไม่ได้พูดให้ใครฟัง แต่กลับทำให้ร่างของอาจารย์อิงค์สะท้านเฮือกขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยของอาจารย์อิงค์เบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ร่างบางก้าวพรวดเข้าไปหาธามจนแทบจะประชิด พร้อมกับเอמהเฟ้นเสียงสั่นพร่าที่รินไม่เคยได้ยินมาก่อน "เธอ... หมายความว่ายังไงคะ? คำว่า 'เหมือน' ที่ว่า... คุณกำลังพูดถึงใครกันแน่!" ธามไม่ได้ตอบทันที เขายกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นบนไหล่เสื้ออย่างใจเย็น ก่อนจะเบือนสายตาไปยังมุมมืดที่สุดของห้องใต้ดิน ที่ซึ่งเงาตะคุ่มของกระจกโบราณบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่—กระจกบานเดียวกันกับที่เคยสะท้อนภาพอดีตอันแสนเจ็บปวดของอิงค์เมื่อหลายปีก่อน ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยมวลอารมณ์ที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก อิงค์ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว มือที่ถือสำรับไพ่สั่นเทาเล็กน้อย ความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีมาตลอดพังทลายลงในพริบตา เมื่ออดีตที่เธอพยายามฝังกลบไว้ด้วยกาลเวลา กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งผ่านทางสายตาของไอดอลหนุ่มตรงหน้า "อาจารย์คะ..." รินเอื้อมมือไปแตะแขนของอาจารย์สาวเบื้องหน้าสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง อิงค์สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่เพื่อดึงสติกลับมา ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววปราชญ์เปรื่องเวลานี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสบาง ๆ ที่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "เด็กคนนั้น... ไม่ใช่คนที่จะแบกรับเรื่องราวทั้งหมดนี้ไว้คนเดียวได้หรอกนะคะอิงค์" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างน่าประหลาด ความเย่อหยิ่งจองหองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่สะสมมาเนิ่นนาน "เหมือนกับที่เธอในอดีต... ก็เคยคิดว่าตัวเองจะปกป้องทุกคนได้ด้วยไพ่ทาโรต์เพียงสำรับเดียว... จนกระทั่งสูญเสียทุกอย่างไป" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนแผลเก่า อิงค์หลับตาลงแน่น ภาพเหตุการณ์ในคืนเพลิงผลาญเมื่อสิบปีก่อน ภาพของพี่สาวฝาแฝดผู้มีดวงตากลมโตคล้ายคลึงกับรินราวกับพิมพ์เดียวกัน—คนที่ก้าวเดินเข้าไปในห้องพิธีกรรมมืดบอดนั้นเพื่อแลกเปลี่ยนบางอย่าง—ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก "พอได้แล้วค่ะ!" อิงค์ตวาดลั่น เสียงของเธอก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดิน ความโกรธเกรี้ยวและความเจ็บปวดหลอมรวมกันจนเกิดเป็นกระแสพลังงานเวทมนตร์สีครามแผ่ซ่านออกจากร่างของเธออย่างควบคุมไม่ได้ สำรับไพ่ทาโรต์ในกระเป๋าโค้ทสั่นสะเทือนรุนแรงจนเกือบจะหลุดกระเด็นออกมา "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้น... ธาม! คุณเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เรื่องราวของตระกูลเรา!" รินตกใจจนพูดไม่ออก เธอไม่เคยเห็นอาจารย์อิงค์หลุดจากการควบคุมตัวเองได้ขนาดนี้มาก่อน ร่างบางรีบก้าวเข้าไปประคองอาจารย์สาวที่กำลังยืนเซราวกับจะล้มลง ทว่าในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมระบบแจ้งเตือนภารกิจของรินก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังระรัวจนน่าตกใจ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกความทรงจำระดับวิกฤต! เงื่อนไขลับของบท "พันธนาการจากอดีต" ถูกกระตุ้นสมบูรณ์ 100%]* *[คำเตือน: พลังงานลี้ลับระดับ SSS กำลังเชื่อมต่อจากกระจกเบื้องหลัง โปรดเตรียมรับมือกับการแทรกแซงมิติเวลา!]* สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ พื้นห้องใต้ดินก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง รอยร้าวสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนผิวกระจกโบราณ ก่อนที่ร่างเงาสีดำทมิฬนับสิบจะทะยานออกมาจากกระจก พุ่งตรงเข้ามาโอบล้อมทั้งสามคนไว้ในวงล้อมแห่งความมืดมิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์อิงค์ในทุก ๆ ปมปริศนานะคะ!