คฤหาสน์ร้างกลางใจเมือง

"ถอยหลังไปสามก้าว แล้วตั้งสมาธิที่จักระหัวใจ อย่าให้ความกลัวมาแย่งชิงธาตุไฟในตัวเราค่ะ ริน!" เสียงหวานทุ้มแต่นิ่งสงบของอาจารย์อิงค์ดังแทรกผ่านความโกลาหล ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วกระดูก ร่างเงาสีดำทมิฬนับสิบที่ทะยานออกมาจากกระจกโบราณไม่ได้มีรูปร่างแน่นอน พวกมันบิดเบี้ยวและแผ่ไอเย็นเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว รินกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ หญิงสาวไม่ลังเลที่จะปฏิบัติตามคำสั่งทันที ปลายเท้าเรียวขยับถอยหลังอย่างแม่นยำตามหลักเรขาคณิตศักดิ์สิทธิ์ที่อาจารย์สาวเคยเคี่ยวเข็ญฝึกสอนมานับครั้งไม่ถ้วน ในฐานะอดีตไอดอลที่เคยยืนอยู่ภายใต้แสงไฟสปอตไลท์อันเจิดจ้า รินคุ้นเคยกับการจ้องมองของผู้คนนับพัน แต่การยืนอยู่ท่ามกลาง "พลังงานลบ" ที่สะสมมานานนับร้อยปีในคฤหาสน์ร้างกลางใจเมืองแห่งนี้ เป็นความกดดันคนละรูปแบบ มันคือความมืดมิดที่พยายามกัดกินตัวตนและจิตวิญญาณทีละน้อย "ระบบตรวจพบพลังงานวิญญาณระดับอาฆาต พลังงานลบทะยานเกินจุดวิกฤต 300%... แจ้งเตือน: ผู้ใช้มีความเสี่ยงในการสูญเสียการควบคุมสติสัมปชัญญะ!" เสียงแจ้งเตือนสังเคราะห์จากระบบไพ่ทาโรต์ดังระรัวในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กะพริบเตือนถี่ๆ รินขบกรามแน่น สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ เธอรู้ดีว่าการจะฝ่าวงล้อมเงาทมิฬเหล่านี้ไปไม่ได้ใช้แค่พละกำลัง แต่ต้องใช้ "ตรรกะและพลังใจ" ที่สอดคล้องกับไพ่ในสำรับ มือเรียวบางคว้าสำรับไพ่ทาโรต์เนื้อสัมผัสด้านที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลาขึ้นมา ไออุ่นจางๆ จากไพ่แผ่ซ่านเข้าสู่ฝ่ามือ ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บที่แผ่มาจากเงาดำตรงหน้าได้ชั่วขณะ รินกวาดสายตามองเงาทมิฬเหล่านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ เธอบันทึกรูปแบบการเคลื่อนไหว ความถี่ของการสั่นสะเทือน และทิศทางที่พวกมันพุ่งเข้ามา ทุกอย่างมีแบบแผน... ไม่มีสิ่งใดที่เป็นความบังเอิญในโลกไสยเวท ทุกอย่างล้วนมีเหตุและผลมารองรับเสมอ "อาจารย์คะ หนูจะใช้ไพ่ *The High Priestess* เป็นตัวสะท้อนพลังค่ะ" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของภูตผี ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่หวั่นเกรง อาจารย์อิงค์ที่กำลังร่ายอาคมวงแหวนป้องกันด้วยไพ่ชุด *Major Arcana* ปรายตามองลูกศิษย์แสน255รักแวบหนึ่ง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวผู้ลึกลับ "ตามใจเธอเลยค่ะ ริน แสดงให้พลังงานลบพวกนั้นเห็นสิว่า แสงสว่างที่แท้จริงเกิดจากความเข้าใจ ไม่ใช่ความตื่นกลัว" สิ้นคำพูดของอาจารย์อิงค์ รินก็สะบัดข้อมือ ไพ่ *The High Priestess* ลอยเคว้งกลางอากาศ แสงสีครามสว่างวาบขึ้นราวกับดวงจันทร์เต็มดวงในคืนฟ้ามืด รังสีพลังงานศักดิ์สิทธิ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง กระแทกเข้ากับเงาทมิฬจนเกิดเสียงกรีดแหลมบาดหู เงาเหล่านั้นชะงักงันและถอยร่นไปชั่วขณะ เปิดช่องว่างให้ทั้งสองก้าวเข้าสู่ใจกลางห้องโถงของคฤหาสน์ร้าง บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์เก่าแก่แห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความลับและความเจ็บปวดที่ถูกกักขัก พื้นไม้สักทองผุพังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ก้าวผ่าน หยากไย่หนาเตอะปกคลุมโคมระย้าคริสตัลที่เคยหรูหราในอดีต รินกวาดสายตามองไปรอบห้อง สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังเมื่อเธอสังเกตเห็นสัญลักษณ์แปลกประหลาดถูกสลักไว้บนผนังทุกด้าน มันเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เธอเคยเห็นในบันทึกโบราณของลัทธิลับที่เกี่ยวข้องกับอดีตของอาจารย์อิงค์ "ที่นี่ไม่ใช่แค่คฤหาสน์ร้างธรรมดา..." รินพึมพำเบาๆ ขณะเดินเข้าไปใกล้เสาต้นหนึ่งซึ่งมีรอยขูดขีดลึก "มันคือจุดรวมศูนย์ของพลังงานลบที่ถูกจงใจสร้างขึ้น เพื่อใช้เป็นสะพานเชื่อมระหว่างมิติ" "เธอฉลาดมากค่ะ ริน" เสียงฝีเท้าเบาหวิวของอาจารย์อิงค์ดังตามมาใกล้ๆ มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะรอยสัญลักษณ์บนผนัง แววตาของหญิงสาวรุ่นพี่ไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเรียบสนิทดังเดิม "สถานที่แห่งนี้เคยเป็นบ้านพักรับรองของกลุ่มคนที่ศึกษาศาสตร์มืดในอดีต พวกเขาใช้ความสิ้นหวังของผู้คนมาหล่อเลี้ยงพลังงานบางอย่าง และดูเหมือนว่า... ตอนนี้มีใครบางคนกำลังพยายามปลุกมันขึ้นมาอีกครั้ง" ก่อนที่รินจะได้วิเคราะห์อะไรเพิ่มเติม พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นยิ่งกว่าเดิม เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องมาจากความมืดมิดเบื้องบน ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน เงาทมิฬนับสิบที่เคยกระจัดกระจายกลับรวมตัวกันอีกครั้ง กลายเป็นร่างยักษ์สีดำสนิทที่มีดวงตาสองคู่สีแดงก่ำจ้องมองลงมายังพวกเธอ "ระบบตรวจพบพลังงานบอสประจำพื้นที่: *The Phantom of Despair* ระดับความอันตราย: SSS!" หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมเสียงเตือนที่ดังระรัวจนแทบประสาทกิน รินสูดลมหายใจเข้าลึก and ตั้งสถิติใจให้มั่นคง เธอกำไพ่ในมือแน่นจนข้อต่องอขาว แม้ศัตรูตรงหน้าจะน่ากลัวเกินกว่าจะจินตนาการ แต่เธอก็ไม่ใช่ไอดอลสาวผู้ไร้เดียงสาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว "อาจารย์คะ ดูนั่นสิคะ!" รินอุทานพร้อมกับชี้ไปยังใจกลางร่างยักษ์ของบอสลับ ที่ซึ่งมีวัตถุบางอย่างกำลังส่องแสงเรืองรองอยู่ ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟจากวัตถุดังกล่าวก็ส่องสว่างวาบจนแสบตา เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างยิ่งของผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลังเงาทมิฬ—บุคคลที่ควรจะหายสาบสูญไปจากคดีเมื่อหลายปีก่อน และเป็นกุญแจสำคัญที่เชื่อมโยงกับปมในอดีตของอาจารย์อิงค์โดยตรง! "พี่ชาย..." อาจารย์อิงค์พึมพำออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือเป็นครั้งแรก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง รินเบิกตาโพลงเมื่อตระหนักว่า ทุกสิ่งที่พวกเธอเผชิญมาตลอดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือ "กับดัก" ที่ถูกถักทอไว้อย่างสมบูรณ์แบบเพื่อต้อนพวกเธอให้จนมุม! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับรินและอาจารย์อิงค์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!