ร่องรอยของคนในเงามืด

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบเขม่าเทียนไขคละคลุ้งจนน่าอึดอัด รินสะดุ้งสุดตัวเมื่อปลายนิ้วเรียวสัมผัสเข้ากับพื้นผิวเย็นเฉียบของโต๊ะไม้โอ๊กสลักลายรูปงู Ouroboros งับหางตัวเอง—สัญลักษณ์แห่งวัฏจักรนิรันดร์ที่ตอนนี้กำลังกักขังพวกเธอไว้ในห้องใต้ดินลับใต้หอคอยทาโรต์ “อย่าแตะมันสุ่มสี่สุ่มห้าค่ะ ริน” เสียงเตือนที่ราบเรียบแต่แฝงความกังวลเจือจางของอาจารย์อิงค์ดังขึ้นจากมุมมืด หญิงสาวในชุดโค้ตยาวสีดำสนิทกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวพลิกสำรับไพ่โบราณที่ส่องแสงเรืองรองสีครามจางๆ ไพ่แต่ละใบสั่นระริกราวกับมีชีวิต ราวกับพวกมันกำลังหวาดกลัวบางสิ่งที่อยู่เหนือขึ้นไปบนเพดานหอคอย รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ อดีตไอดอลสาวที่เคยชินกับแสงไฟแฟลชและเสียงกรี๊ดในฮอลล์คอนเสิร์ต ตอนนี้กลับต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงอันมืดมนของไสยเวทและพลังงานลี้ลับที่อยู่นอกเหนือตำราเรียน ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องใต้ดินที่มีเพียงแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ [ติ๊ง! ตรวจพบภารกิจระดับ SSS: 'เผชิญหน้าผู้ดูแลหอคอยทาโรต์' เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: ปกป้องอาจารย์อิงค์จากความตาย และค้นหาความจริงเบื้องหลังไพ่ใบที่ 22 ที่หายไป...] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของรินย้ำเตือนถึงเดิมพันที่สูงลิ่ว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล แต่สมองกลับแล่นเร็วจี๋ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกขัดเกลามาจากการไขคดีปริศนาก่อนหน้านี้ “อาจารย์คะ ดูรอยประทับบนแท่นบูชานั่นสี่คะ” รินก้าวเข้าไปใกล้แท่นหินอ่อนสีดำที่มีรอยร้าวลึก รอยแยกนั้นไม่ได้เกิดจากการผุกร่อนตามกาลเวลา แต่เกิดจากแรงกระแทกของพลังงานมืดมหาศาล “รูปแบบการเรียงตัวของอักษรรูนแบบนี้... มันไม่ใช่เวทมนตร์ป้องกันทั่วไป แต่มันคือ ‘เขตอาคมปิดผนึกย้อนกลับ’ ต่างหากค่ะ” อาจารย์อิงค์ละสายตาจากสำรับไพ่ในมือ หันมามองลูกศิษย์คนเก่งด้วยแววตาชื่นชมที่มักจะซ่อนไว้ใต้ความสุขุมเสมอ เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้แท่นบูชา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์และกำยานลอยวนอยู่ในอากาศรอบตัวอาจารย์ “เธอสังเกตเห็นรอยต่อตรงฐานหินสินะคะ... สมแล้วที่เป็นเด็กดื้อที่ชอบขุดคุ้ยความลับ” “นี่ไม่ใช่เวลามาชมหนูนะคะอาจารย์” รินยิ้มเจื่อนๆ แต่แววตากลับจริงจังขึ้นเป็นกอง “พลังงานลบที่เรารับรู้ได้ตั้งแต่ชั้นแรก มันไม่ได้มาจากภูตผีหรือวิญญาณเร่ร่อนค่ะ... แต่มันคือ ‘ร่องรอยของคนในเงามืด’ คนที่บงการเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ลัทธิบูชาไพ่ทาโรต์นอกรีต ไปจนถึงการหายตัวไปของไพ่ The Fool ใบที่ยี่สิบสอง” ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องใต้ดินก็ลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เปลวไฟจากคบเพลิงเปลี่ยนจากสีส้มอบอุ่นเป็นสีน้ำเงินเข้มจัด อุณหภูมิลดต่ำลงจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ ไพ่ในมือของอาจารย์อิงค์หลุดลอยขึ้นกลางอากาศด้วยแรงดึงดูดปริศนา พวกมันหมุนวนเป็นวงกลมราวกับกำลังตั้งรับการมาเยือนของผู้ไม่ประสงค์ออกดี “ระวังค่ะ!” อาจารย์อิงค์พุ่งตัวเข้ามาดึงแขนของรินให้หลบไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นหินบริเวณที่พวกเธอยืนอยู่เมื่อครู่ก็แตกละเอียดเป็นผุยผงด้วยพลังงานสีดำทมิฬที่พุ่งทะลุขึ้นมาจากเบื้องล่าง เศษหินและฝุ่นตลบอบولไปทั่ว รินกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งกำไพ่ทาโรต์ประจำตัวไว้แน่นจนข้อต่องอขาว เธอใช้ตรรกะและญาณสัมผัสที่ไวต่อคลื่นพลังงานวิเคราะห์ทิศทางการโจมตี “พลังงานนี้... มันพุ่งมาจากมุมทิศตะวันตกเฉียงใต้ ความหนาแน่นของมานาอยู่ในระดับที่สูงกว่ามนุษย์ทั่วไปอย่างน้อยสิบเท่าค่ะอาจารย์!” “ไม่ใช่แค่คนธรรมดาหรอกค่ะ ริน” น้ำเสียงของอาจารย์อิงค์เคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยภายใต้เงาแสงสีน้ำเงินจดจ้องไปยังความมืดเบื้องหน้า “นั่นคือ ‘ผู้ดูแล’... ตัวตนที่ควรจะหลับใหลอยู่หลังม่านประตูกาลเวลา แต่ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมาก่อนเวลาอันควร” เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมยาวสีเทาเข้มก้าวออกมาจากความมืดทีละน้อย ใบหน้าของบุคคลนั้นถูกซ้อนทับไว้ใต้ฮู้ดกว้าง แต่สิ่งที่ทำให้รินต้องหยุดหายใจคือ ‘สัญลักษณ์’ ที่ปักอยู่บนปกเสื้อ—มันคือรูปไพ่ The Fool ที่ถูกฉีกขาดเป็นสองซีก และมีคราบสีแดงเข้มราวกับหยดเลือดแห้งกรังประทับอยู่ตรงกลาง “อาจารย์อิงค์... ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ลูกสาวทรยศ” เสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้น บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนมองเห็นภาพซ้อน ร่างของชายปริศนาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าของรินจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น รินกัดฟันกรอด ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วร่างจากแรงกดดันทางจิตวิทยาและพลังไสยเวต แต่สายตาคมกริบยังคงจดจ้องไปยังผู้มาใหม่ด้วยความท้าทาย เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาหวาดกลัว ข้อมูลทุกอย่างที่สะสมมาตลอดสิบเจ็ดตอนกำลังถูกนำมาประติดประต่อในหัว สมองของอดีตไอดอลสาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว—สัญลักษณ์บนปกเสื้อ, กลิ่นอายพลังงานที่คุ้นเคยจากบันทึกโบราณ, และคำพูดที่แสดงถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนกับอาจารย์อิงค์ “เขา... คือคนคนเดียวกับคนที่อยู่ในบันทึกของตระกูลอาจารย์ใช่ไหมคะ?” รินเอ่ยถามเสียงเบา แต่มั่นคงพอที่จะทำให้ชายในเงาดำชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ชายปริศนาหัวנסในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก “เด็กนี่ฉลาดไม่เบานี่นา... สมแล้วที่เป็นคู่หูของยัยตัวแสบคนนี้ แต่ น่าเสียดายนะคะที่ความฉลาดมักจะมีอายุสั้นเสมอ...” เขายกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ กลางอากาศ ไพ่ทาโรต์สีดำสนิทนับร้อยใบปรากฏขึ้นรอบตัวเขา พลังงานสีแดงฉานแผ่พุ่งออกมาจากตัวไพ่แต่ละใบพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับร้อยที่ถูกกักขัง อาจารย์อิงค์ขยับตัวยืนบังหน้ารินไว้ พร้อมกับกางเขตอาคมรูปดาวหกแฉกสีทองอร่ามขึ้นต้านทาน “ริน ฟังฉันให้ดีนะคะ... อีกสามวินาทีข้างหน้า ฉันจะเปิดช่องว่างทางมิติทางด้านซ้ายมือ ให้เธอวิ่งไปที่แท่นบูชาแล้วดึง ‘แท่งศิลาชำระล้าง’ ออกซะ นั่นคือจุดอ่อนเดียวของเขตอาคมนี้ค่ะ!” รินพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัว แต่สัญชาตญาณและการฝึกฝนร่วมกันมานานทำให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามแผนโดยไม่ต้องรอให้สั่งซ้ำ สาม... สอง... หนึ่ง... พรึบ! แสงสว่างวาบเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิด พร้อมๆ กับที่เงาร่างของบุคคลปริศนากระโจนเข้าประชิดตัวอาจารย์อิงค์ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ รินกัดฟันกรอด พุ่งตัวสุดแรงเกิดไปยังทิศทางที่อาจารย์บอก ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วของเธอเฉียดเข้าใกล้แท่งศิลาชำระล้าง เสียงกระซิบเย็นยะเยือกก็ดังขึ้นที่ข้างใบหู พร้อมกับมือปริศนาคู่หนึ่งที่เอื้อมมาจากด้านหลัง คว้าจับข้อมือของเธอไว้แน่นสนิท... “จะรีบไปไหนล่ะคะ... เด็กน้อย เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเองนะคะ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์อิงค์นะคะ หวังว่าจะสนุกจนวางไม่ลงค่ะ!