เสียงกระซิบหลังเวที

"ถอยหลังไปสามก้าว... แล้วอย่ากะพริบตาเด็ดขาดค่ะ ริน" น้ำเสียงของอาจารย์อิงค์ราบเรียบแต่มั่นคงดั่งหินผา ทว่าปลายนิ้วเรียวที่กำลังคีบสำรับไพ่ทาโรต์กลับสั่นเทาเล็กน้อย—ความจริงข้อนี้ไม่ได้หลุดรอดไปจากสายตาอันเฉียบคมของรินเลยแม้แต่น้อย ลมกรรโชกยามวิกาลยังคงกรีดร้องอยู่เบื้องนอก บานประตูกระจกนิรภัยของห้องซ้อมเบอร์สี่สั่นสะเทือนเร่าๆ ราวกับมีฝูงชนจำนวนมหาศาลกำลังระดมทุบทำลายมันจากโถงทางเดินมืดมิด ทว่าเมื่อรินกวาดสายตามองผ่านกระจกออกไป กลับพบเพียงความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยกลุ่มควันสีเทาเข้มข้นกำลังบิดตัวเป็นรูปร่างของมนุษย์ไร้ใบหน้า *ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว จังหวะของมันช่างคุ้นหูเสียเหลือเกิน... มันคือจังหวะอินโทรเพลงเดบิวต์ของวง 'Lumina' วงไอดอลชื่อดังที่เธอเคยสังกัดอยู่ ก่อนจะเกิดเหตุการณ์ประหลาดและการลาออกอย่างกะทันหันของรุ่นพี่ในวงเมื่อปีก่อน "พวกเขาไม่ได้มาเคาะประตูนะคะอาจารย์..." รินเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นออกเป็นไอสีขาวจางๆ ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องถูกตั้งไว้ที่ยี่สิบห้าองศาเซลเซียส "แต่พวกเขากำลังเคาะ 'จังหวะชีพจร' ของหนต่างหาก" รินก้าวถอยหลังตามคำสั่งอย่างแม่นยำ สัญชาตญาณไอดอลที่ผ่านการฝึกซ้อมหน้ากระจกมานับพันชั่วโมงบอกให้เธอรู้ว่า เงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกไม่ได้ขยับตามท่าทางของเธออีกต่อไปแล้ว เงาสีดำทมิฬในกระจกกำลังฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู ดวงตาสองข้างกล้อมกลวงโบ๋และมีคราบของเหลวสีดำไหลทะลักออกมาดั่งน้ำตา อาจารย์อิงค์ไม่รอช้า หญิงสาวสะบัดข้อมือเบาๆ ไพ่สามใบในสำรับพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืน ก่อนจะปักลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์รอบตัวของริน เกิดเป็นวงแหวนเวทมนตร์เรืองแสงสีทองอร่าม ลวดลายบนหน้าไพ่สว่างวาบขึ้นทีละใบ—*The High Priestess*, *The Hanged Man* และ *The Devil* "ไพ่สามใบนี้ทำหน้าที่เป็นบาเรียสะท้อนพลังงานลบค่ะ รินจำที่ฉันเคยสอนได้ไหมคะ? ไสยเวทในวงการบันเทิงไม่ได้มาในรูปของภูตผีปีศาจโบราณ แต่รarified และ repackage มาในรูปแบบของ 'ความปรารถนาอันบิดเบี้ยว' และ 'คำสาปแห่งความอิจฉาริษยา' ของผู้คนที่ต้องการเหยียบย่ำผู้อื่นเพื่อขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุด" อาจารย์อิงค์ก้าวเข้ามาประชิดตัวริน พร้อมกับวางมือเรียวลงบนบ่าของเด็กสาวเพื่อถ่าย พลังงานอุ่นๆ เข้าไปช่วยประคับประคองจิตวิญญาณที่กำลังตื่นตระหนก รินสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของความอับชื้นและกลิ่นดอกไม้แห้งลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ มันคือกลิ่นอายเฉพาะตัวของไพ่ชุดพิเศษที่อาจารย์อิงค์ใช้เสมอ "หนเข้าใจแล้วค่ะ..." รินหลับตาลงชั่วขณะ ปล่อยให้ประสาทสัมผัสที่หกทำงาน เธอไม่ได้ยินเสียงทุบประตูอีกต่อไปแล้ว แต่สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือเสียงกระซิบอันแผ่วเบา นับร้อยนับพันเสียงที่ดังซ้อนทับกันอยู่ในหัว *'ทำไมต้องเป็นเธอที่ได้เซ็นสัญญาหลัก?'* *'เด็กเส้นคนนั้นมีความสามารถอะไรนอกจากใบหน้าสวยๆ?'* *'ถ้าไม่มีเธอยืนอยู่ตรงนั้น... ตำแหน่งเซ็นเตอร์ก็ควรจะเป็นของฉัน!'* "เสียงเหล่านี้..." รินลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "มันมาจากห้องแต่งตัวรวมของชั้นใต้ดินค่ะอาจารย์... ที่นั่นมี 'บางอย่าง' ถูกฝังไว้ใต้พื้นปูน" ในฐานะอดีตไอดอลที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในตึกฝึกซ้อมแห่งนี้มานานกว่าสามปี รินย่อมรู้จักทุกซอกทุกมุมดั่งฝ่ามือ ตึกหลังนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นค่ายเพลงตั้งแต่แรกเริ่ม แต่มันคืออดีตโรงละครเก่าที่เคยเกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่เมื่อสามสิบปีก่อน และโครงสร้างทางไสยเวทที่ค่ายเพลงปัจจุบันใช้ครอบทับอยู่นี้ แท้จริงแล้วคือ 'ค่ายกลกักเก็บวิญญาณ' ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อดูดซับความทะเยอทะยานและพลังชีวิตของเด็กฝึกหัด เพื่อส่งต่อไปยังห้องทำงานของผู้บริหารระดับสูง อาจารย์อิงค์คลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาของหญิงสาวมีความชื่นชมเจืออยู่ลึกๆ "เด็กดี... สมกับที่เป็นไสยเวทไอดอลผู้มีดวงชะตากำกับเส้นทางแห่งความจริงค่ะ งั้นเราไปพิสูจน์สมมติฐานนี้กันเถอะนะคะ" ทั้งสองคนเคลื่อนตัวออกจากห้องซ้อมเบอร์สี่อย่างเงียบเชียบ บาเรียไพ่ทาโรต์ถูกเก็บกลับเข้าสู่สำรับด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียวของอาจารย์อิงค์ ความมืดมิดในโถงทางเดินดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นจนแทบจะคว้าจับต้องได้ มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงเรื่อๆ ที่กะพริบเป็นจังหวะ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นรำใกล้จะแตกสลาย รินนำทางอาจารย์อิงค์ลัดเลาะผ่านบันไดหนีไฟลงสู่ชั้นใต้ดิน—ชั้นที่ไม่อนุญาตให้เด็กฝึกหัดหรือแม้กระทั่งพนักงานทั่วไปย่างกรายเข้าไปเด็ดขาด กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นธูปโบราณโชยเตะจมูกทันทีที่ผลักประตูกั้นโซนออกไป เบื้องหน้าของพวกเธอคือโถงทางเดินยาวเหยียด ผนังสองข้างประดับด้วยกรอบรูปศิลปินในสังกัดเรียงรายนับร้อยรูป แต่ที่น่าขนลุกคือ ดวงตาของศิลปินทุกๆ คนในรูปภาพกำลังขยับกลอกไปมาตามทิศทางการเดินของรินและอาจารย์อิงค์อย่างพร้อมเพรียงกัน "อย่ามองตาพวกเขานะคะริน" อาจารย์อิงค์เตือนเสียงกระซิบ พร้อมกับยื่นเหรียญเงินโบราณสลักลวดลายดาราศาสตร์ให้รินกำไว้แน่น "ภาพถ่ายเหล่านี้ไม่ใช่แค่รูปภาพ แต่มันคือ 'ร่างจำแลง' ที่ใช้บันทึกเรตติ้งและความนิยมของผู้รับสาร หากเราเผลอสบตา พลังงานชีวิตส่วนหนึ่งจะถูกดึงดูดเข้าไปในฟิล์มกระจกทันที" รินพยักหน้ารับอย่างเคร่งครัด เธอจด จ่ออยู่กับปลายทางเบื้องหน้า นั่นคือห้องแต่งตัวหมายเลขศูนย์—ห้องที่เป็นตำนานเล่าขานในหมู่เด็กฝึกหัดว่าใครก็ตามที่เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในนั้น จะต้องประสบอุบัติเหตุระหว่างการแสดงหรือชื่อเสียงตกต่ำภายในสามเดือน เมื่อมาถึงหน้าประตูดามไม้สักเก่าคร่ำครึ รินสังเกตเห็นรอยขูดขีดนับร้อยรอยบนบานประตู มันไม่ใช่รอยเล็บ แต่เป็นรอยขูดของปลายปากกาและรอยขีดคะแนนโหวตจากรายการเซอร์ไววัลชื่อดัง รินยื่นมือออกไปสัมผัสกับลูกบิดประตูที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "อาจารย์คะ... หนรู้สึกได้ถึงชีพจรที่เต้นอยู่หลังประตูนี้ค่ะ มันไม่ได้น่ากลัว... แต่มันกำลัง 'หิว'" อาจารย์อิงค์พยักหน้า อนุญาตให้เด็กสาวเป็นผู้หมุนลูกบิดเปิดประตูเข้าไป *แอดดด—* เสียงบานประตูไม้เก่าแก่เปิดออกเผยให้เห็นความมืดมิดภายในห้องแต่งตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้รินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่ความรกรุงรังของเสื้อผ้าเก่าๆ หรือฝุ่นหนาเตอะ แต่เป็น 'แท่นบูชา' ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนแท่นนั้นมีรูปปั้นไอดอลสาวพราวเสน่ห์คนหนึ่ง—คนที่กำลังโด่งดังที่สุดในค่ายขณะนี้—ตั้งอยู่ท่ามกลางกองซากตั๋วคอนเสิร์ตและเส้นผมมนุษย์ที่ถูกถักทอเป็นรูปอักขระโบราณ ทว่า ก่อนที่รินจะทันได้ก้าวเข้าไปตรวจสอบใกล้ๆ เสียงแจ้งเตือนสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของอาจารย์อิงค์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน—ไม่ใช่เสียงเรียกเข้าธรรมดา แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษที่รินคุ้นเคยจากหน้าต่างระบบปริศนาที่มักปรากฏขึ้นในยามวิกฤต [ ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับ: 'ผู้บงการตัวจริง' ได้เข้าสู่พื้นที่ชั้นใต้ดินแล้ว ] [ ระดับความอันตราย: SSS (วิกฤตขั้นสูงสุด) ] [ ภารกิจเร่งด่วน: ขัดขวางพิธีกรรม 'ต่ออายุสัญญาเลือด' ก่อนเวลาเที่ยงคืน มิฉะนั้น วิญญาณของอดีตไอดอลทั้งหมดจะถูกกลืนกินอย่างถาวร ] รินยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง ประตูด้านหลังของห้องแต่งตัวก็กระแทกปิดลงอย่างแรงด้วยฝ่ามือของใครบางคน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงด้านหลังของพวกเธอ... พร้อมกับเสียงทักทายอันคุ้นเคยที่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเกินเหตุ "อ้าว... น้องรินกับอาจารย์อิงค์ มาทำอะไรดึกดื่นในสถานที่ส่วนตัวแบบนี้เหรอคะ? รู้ไหมว่า... เด็กที่ไม่เชื่อฟังคำสั่ง มักจะมีจุดจบที่ไม่ค่อยสวยงามเลยนะ" ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะคะ!