ทาโรต์ใบที่สิบสาม

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณปะปนกับกลิ่นจาง ๆ ของควันธูปไม้จันทน์หอมกรุ่น อบอวลอยู่รอบตัวจนรินต้องเผลอกลั้นหายใจ เสียงแหบพร่าที่ซ้อนทับกันหลายชั้นเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับมันฝังรากลึกอยู่ใต้เยื่อแก้วหูของเธอ ความมืดมิดภายในห้องซ้อมเต้นที่ควรจะว่างเปล่าในยามวิกาล บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยแสงสลัวสีครามที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ทอดเงายาวเหยียดคล้ายอสุรกายกำลังขยับกายไหว "อย่าหันไปมองสุ่มสี่สุ่มห้าค่ะริน... ถ้าไม่อยากให้ 'สิ่งนั้น' รู้ว่าเธอกำลังตื่นตระหนก" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าราบเรียบและทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจปนโล่งอก เมื่อร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาอับชื้น อาจารย์อิงค์—หญิงสาวผู้มีนัยน์ตาสีเทาเข้มรากับหมอกควันในฤดูหนาว และเส้นผมสีดำยาวสลวยที่มัดรวบไว้อย่างประณีต กำลังยืนไขว้หางตา มองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก รินพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ เสียงสั่นเครือเล็กน้อยหลุดลอดออกมาขณะที่เธอเอ่ยถาม "อาจารย์อิงค์... เกิดอะไรขึ้นคะทำไมเมื่อกี้เสียงของ..." "เสียงของเด็กฝึกร่วมวงคนที่ยืนอยู่ข้างเธอเมื่อกี้งั้นเหรอคะ?" อาจารย์อิงค์ขัดขึ้นเบา ๆพล้อยเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่มันกลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย "มนุษย์เรามักมองเห็นเฉพาะสิ่งที่อยากเห็น และได้ยินเฉพาะสิ่งที่สมองต้องการจะกรองให้ได้ยินค่ะ แต่สำหรับคนที่เปิดประสาทสัมผัสแบบเธอแล้ว การแยกแยะระหว่างเสียงของคนเป็นกับเสียงของสิ่งที่เคยมีชีวิตอยู่... คือบทเรียนแรกที่เธอต้องเรียนรู้ให้ขึ้นใจ" อาจารย์อิงค์หยุดยืนตรงหน้าเด็กสาว ร่างระหงก้มลงมองสร้อยข้อมือเงินประดับจี้รูปดวงตาที่รินสวมอยู่ ซึ่งบัดนี้มันกำลังสั่นระริกและเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนจาง ๆ ออกมา "ปฏิกิริยาตอบสนองไวใช้ได้นี่คะ แสดงว่าการฝึกสมาธิช่วงนี้ไม่ได้สูญเปล่า" อาจารย์สาวเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ก่อนจะยื่นมือเรียวยาวออกไปหยิบสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองอร่ามออกจากกระเป๋าเสื้อสูท "แต่ความไวอย่างเดียวไม่ช่วยให้เธอรอดพ้นจากเงื้อมเงาของวิญญาณอาฆาตที่ถูกปลุกขึ้นมาหรอกนะคะ โดยเฉพาะเมื่อ 'พวกมัน' เริ่มเข้ามาใกล้ตัวพวกเราเรื่อย ๆ แบบนี้" รินกวาดสายตามองไพ่ในมือของอาจารย์ด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอยังจำความรู้สึกแรกเมื่อก้าวเข้าสู่โลกแห่งไสยเวทและไพ่ทาโรต์ญาณทิพย์เมื่อสามเดือนก่อนได้ดี จากอดีตไอดอลสาวดาวรุ่งที่ต้องเผชิญกับข่าวลือเสียหายและอาการป่วยปริศนา ชีวิตของเธอกลับพลิกผันมาสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังงานลี้ลับ โดยมีอาจารย์อิงค์เป็นผู้ชี้นำและฝึกฝนให้เธอใช้ 'ญาณสัมผัส' ที่มีอยู่เพื่อปกป้องตนเองและผู้คนรอบข้าง "อาจารย์คะ... เสียงเมื่อกี้มันเตือนฉันถึงเรื่องอะไรกันแน่คะ? หรือว่าเกี่ยวกับคดีการหายตัวไปของเด็กฝึกในค่ายของเรา?" รินถามตรงประเด็น ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น ไหวพริบและความช่างสังเกตของเธอบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เสียงนั้นเลือกจะปรากฏต่อหน้าเธอในค่ำคืนนี้ อาจารย์อิงค์เงยหน้าขึ้นสบตาเด็กสาว นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร นิ้วเรียวยาวกรีดสับสำรับไพ่อย่างคล่องแคล่วและงดงาม เสียงสับไพ่กระทบกันเบา ๆ ในความเงียบสงบชวนให้หัวใจสงบลงทีละน้อย "เด็กฉลาดมักจะถามคำถามที่ยากจะหาคำตอบเสมอค่ะริน" อาจารย์อิงค์ถอนหายใจเบา ๆ "แต่ในเมื่อเธอสังเกตเห็นแล้ว ฉันก็คงต้องให้ไพ่เป็นผู้บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดแทนคำพูดของฉัน" อาจารย์สาววางไพ่สำรับลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็กที่ตั้งอยู่กลางห้อง ก่อนจะผายมือเชิญให้รินเป็นผู้เลือก "จิตใต้สำนึกของเธอในตอนนี้กำลังเชื่อมโยงกับคลื่นความถี่ไหน จงใช้ปลายนิ้วสัมผัสแล้วดึงมันขึ้นมาหนึ่งใบ... ใบที่จะกำหนดทิศทางชีวิตของเธอต่อจากวินาทีนี้" รินสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้งเพื่อตั้งสมาธิ เธอหลับตาลงชั่วขณะ ปล่อยให้สัญชาตญาณนำทาง ปลายนิ้วเรียวบางค่อย ๆ แตะลงบนผิวไพ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระแสเลือด ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ วิ่งพล่าน ก่อนที่เธอจะตัดสินใจดึงไพ่ใบหนึ่งขึ้นมาแล้วหงายมันลงบนโต๊ะ ท่ามกลางความมืด แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้ภาพบนหน้าไพ่เด่นชัดขึ้นมาทันที รูปภาพของชายโครงกระดูกในชุดเกราะสีดำสนิท กำลังถือธงสีดำปักรูปดอกกุหลาบสีขาว ดวงตากลวงโบ๋ของมันจ้องมองตรงมาที่พวกเธอ และที่มุมขวาบนมีตัวเลขโรมันสลักไว้ชัดเจน—**XIII (สิบสาม)** ไพ่ทาโรต์ใบที่สิบสาม—**Death (ความตายหรือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่)** รินนิ่งอึ้ง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพความทรงจำและลางสังหรณ์บางอย่างตีรวนอยู่ในหัว สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยตรรกะและเหตุผลที่ได้รับการฝึกฝนมา ไพ่ใบนี้ไม่ได้หมายถึงจุดจบของชีวิตเสมอไป แต่มันหมายถึงการสิ้นสุดของสิ่งเก่าเพื่อเริ่มต้นสิ่งใหม่ การเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงและหลีกเลี่ยงไม่ได้... และบางที มันอาจหมายถึงตัวตนเก่าในฐานะไอดอลผู้ไร้เดียงสาของเธอ ที่กำลังจะถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงในไม่ช้า "อาจารย์คะ..." รินเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นอาจารย์ เสียงของเธอนิ่งสงบกว่าที่คิด แม้ว่าภายในจะปั่นป่วนเพียงใดก็ตาม "นี่คือคำเตือน... หรือคำสั่งจากโชคชะตากันแน่คะ?" อาจารย์อิงค์จ้องมองไพ่ใบนั้นนิ่งนาน รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากหายไป เหลือเพียงใบหน้าเรียบเฉยที่จริงจังจนน่ากลัว ดวงตาสีเทาเข้มสะท้อนภาพไพ่หมายเลขสิบสามอย่างชัดเจน "ทั้งสองอย่างค่ะริน" อาจารย์อิงค์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวาน "โชคชะตาไม่ได้กำลังเล่นตลกกับเธอ แต่มันกำลังบังคับให้เธอต้องเลือก... ระหว่างการยอมจำนนต่อพลังงานมืดที่กำลังกัดกินค่ายเพลงแห่งนี้ หรือจะลุกขึ้นสู้และยอมรับความจริงอันโหดร้าย ที่ว่าเบื้องหลังความงดงามของวงการไอดอลที่เธอใฝ่ฝัน... มีหยาดเลือดและวิญญาณของผู้บริสุทธิ์ถูกใช้เป็นเครื่องบูชา" ยังไม่ทันที่รินจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของเธอก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน เสียงนั้นแหลมสูงและแปลกประหลาดจนผิดวิสัยของระบบแจ้งเตือนทั่วไป รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา หน้าจอสว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง ปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานขยับได้ราวกับมีชีวิต *[ภารกิจระดับ SSS: ค้นหาความจริงเบื้องหลังห้องใต้ดินตึก B ก่อนที่เสียงระฆังเที่ยงคืนจะดังขึ้น มิฉะนั้น วิญญาณของเพื่อนร่วมวงคนต่อไปจะถูกกลืนกิน]* รินเบิกตากว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์อิงค์ ทว่าในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างบานใหญ่ของห้องซ้อมก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง—เสียงที่ซ้อนทับกันหลายชั้น... และมันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ประตูกระจกห้องซ้อมอย่างรวดเร็ว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปไขปริศนาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ