รอยยิ้มบนรูปถ่ายที่หายไป

“ริน... วางรูปนั้นลงเดี๋ยวนี้!” เสียงกระซิบแหบพร่าของเมเนเจอร์สาวดังขึ้นแทรกความเงียบงันภายในห้องโถงพิธีสีขาวโพลน กลิ่นดอกลิลลี่อบอวลจนน่าเวียนหัว รินชะงักมือที่กำลังถือกรอบรูปของ ‘เมย์’ เพื่อนร่วมวงผู้จากไปกะทันหัน ดวงตาของรินหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วโป้งสัมผัสขอบกระจกเย็นเฉียบ ความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าสถิตแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ มันไม่ใช่แค่ความโศกเศร้า แต่มันคือ ‘ร่องรอย’ “พี่คะ...” รินหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของเมเนเจอร์ “ทำไมรอยยิ้มของเมย์ในรูปนี้ ถึงไม่เหมือนกับรูปที่พวกเราถ่ายด้วยกันเมื่ออาทิตย์ก่อนล่ะคะ?” ในรูปถ่ายใบนั้น เมย์ยังคงยิ้มกว้างในชุดคอนเซปต์สีหวาน แต่สิ่งที่ผิดปกติคือ ‘มุมปาก’ ของเธอ มันโค้งขึ้นมากกว่าปกติ สองมิลลิเมตร... หรืออาจจะสาม? รินไม่ได้แค่รู้สึกไปเอง แต่สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากรูปถ่ายใบนี้ มันไม่ใช่กระดาษอัดรูปธรรมดา แต่มันมีไอพลังงานที่หนาแน่นและขุ่นมัวผิดธรรมชาติ “ริน! อย่าพูดเพ้อเจ้อ งานศพคนตาย ใครเขามาทักเรื่องรูปถ่ายกัน” อีกฝ่ายรีบคว้ากรอบรูปไปจากมือรินอย่างรวดเร็ว สีหน้าของหญิงสาวซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ รินนิ่งเงียบ เธอไม่ได้เถียงกลับ แต่ในใจกลับเริ่มคำนวณเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เมย์ไม่ได้ป่วย เมย์ไม่ได้มีปัญหาเรื่องสุขภาพจิต แล้วอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เด็กสาวที่ร่าเริงที่สุดในวงกลายเป็นศพในห้องพักอย่างปริศนา? “รอยยิ้มที่บิดเบี้ยว... ความเย็นที่แผ่ออกมาจากรูปถ่าย...” รินพึมพำกับตัวเอง เธอสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากมุมมืดของห้องโถง เป็นสายตาที่คมกริบและสุขุม ซึ่งเธอนคุ้นเคยดี ในมุมเสาของโถงพิธี ร่างระหงในชุดเดรสสีดำสนิทของหญิงสาวคนหนึ่งยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสคู่นั้นดูราวกับจะมองทะลุผ่านมิติที่มองเห็นด้วยตาเปล่า อาจารย์อิงค์... หญิงสาวลึกลับที่รินเคยพบในวันที่พลังญาณสัมผัสของเธอเริ่มตื่นขึ้น รินเดินเลี่ยงผู้คนตรงไปยังมุมมืดนั้นทันทีโดยไม่รีรอ “อาจารย์อิงค์...” รินกระซิบ “รูปนั้น... มันถูกสลับใช่ไหมคะ?” อาจารย์อิงค์เลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากดูไม่มีความยินดียินร้าย “เธอตาถึงขึ้นนี่ ริน การสัมผัสถึงความวิปริตในรูปถ่ายได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น... แปลว่าญาณของเธอกำลังพัฒนาเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้” “อย่าเพิ่งชมเลยค่ะ ช่วยบอกทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของริน” อาจารย์อิงค์ขยับกาย กลิ่นกำยานจางๆ ลอยมาจากตัวเธอ หญิงสาวหยิบไพ่ทาโรต์ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม มันเป็นไพ่ที่หันด้านหลังให้เห็นลวดลายดวงตาที่เปิดกว้าง “ไพ่ใบนี้เตือนฉันตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าจะมี ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ มาร่วมงานศพ... ไม่ใช่คนจากโลกนี้หรอกนะ” อาจารย์อิงค์ยื่นไพ่ให้รินสัมผัส เมื่อปลายนิ้วแตะลงบนหน้าไพ่ ภาพนิมิตก็พุ่งเข้าใส่รินทันที—ภาพของเมย์ในห้องมืดที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากเงาดำที่รูปร่างคล้าย ‘ไอดอล’ อีกคนในวง และในมือของเงามืดนั้น คือรูปถ่ายใบเดียวกันกับที่ตั้งอยู่ในงาน! รินสะดุ้งสุดตัว มือไม้สั่นเทา “นั่น... นั่นมันหมายความว่าอย่างไรคะ?” “หมายความว่ามีคนกำลังใช้ไสยเวทสูบกิน ‘ตัวตน’ ของเพื่อนเธอไป เพื่อแลกกับความสำเร็จที่จีรังยั่งยืน” อิงค์กล่าวเสียงเรียบ แต่แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อมองไปที่ทางเข้าพิธี เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทส้นสูงก้าวเข้ามาในโถงพิธี แสงไฟในห้องดับวูบลงทันที ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านกระดูกสันหลังของทุกคนที่อยู่ในงาน บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวจนภาพผู้คนกลายเป็นเพียงเงามัวๆ รินรู้สึกถึงการแจ้งเตือนบางอย่างที่สั่นอยู่ในโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อ เป็นแอปพลิเคชันที่เธอไม่เคยโหลด แต่มันกลับเปิดหน้าจอเองโดยอัตโนมัติ **[ระบบ: ตรวจพบวิญญาณอาฆาตระดับอาชญากรรมทางจิตวิญญาณ]** **[ภารกิจระดับ SSS: เปิดโปงรอยยิ้มอำมหิต ก่อนที่ความทรงจำของเหยื่อรายต่อไปจะถูกลบเลือน!]** **[เงื่อนไข: ห้ามให้ผู้อื่นรู้เห็นการใช้พลัง - บทลงโทษ: สูญเสียญาณสัมผัสไปตลอดกาล]** ก่อนที่รินจะได้ทันตั้งตัว ร่างของไอดอลสาวอีกคนหนึ่งในวง ก็เดินตรงดิ่งมาทางพวกเขาด้วยใบหน้าที่มี ‘รอยยิ้ม’ แบบเดียวกับในรูปถ่ายที่เพิ่งหายไป—รอยยิ้มที่กว้างจนมุมปากเกือบฉีกถึงใบหู และดวงตาที่ปราศจากแววตาดำมืดสนิทราวกับหลุมศพ! “ริน... เจอตัวแล้วนะจ๊ะ” เสียงกระซิบที่ดังมาจากคนตรงหน้าไม่ใช่เสียงของเพื่อนร่วมวง แต่มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและซ้อนทับกันหลายชั้นราวกับเสียงจากนรกขุมลึก! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ด้านมืดของวงการมายาไปกับรินและอาจารย์อิงค์ในตอนแรกนี้นะคะ!