มิติลับกับกล่องยามหัศจรรย์

เสียงทุบประตูไม้เก่าดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก พร้อมกับเสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่เฉินที่แผดแปร่งทะลุกำแพงดินเข้ามา “หลินฟางเซียน! นังเด็กไร้ค่า แกยังไม่รีบไสหัวออกมาอีก! บ้านตระกูลจ้าวไฟไหม้หรืออย่างไร ถึงทำหูหนวกตาบอด ปล่อยให้สามีพิการของแกนอนรอความตายอยู่คนเดียว หรือว่าแกแอบขนข้าวของหนีไปซะแล้ว!” ฟางเซียนขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องครัวที่มืดทึบและกลิ่นอับของแป้งข้าวโพดเก่าๆ เหตุการณ์ภายนอกระอุคุกรุ่น แต่ภายในอกของแพทย์หญิงสาวยุคปัจจุบันกลับนิ่งสงบราวน้ำในบึงลึก เมื่อครู่เสียงตะโกนนั้นเกือบทำให้ร่างเดิมตื่นตระหนกจนหัวใจวายตายไปจริงๆ หากเธอไม่เข้ามาแทนที่เสียก่อน ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับประสาทสัมผัส ก่อนจะก้าวเท้าฉับๆ ไปที่หน้าต่างผุพังเพื่อประเมินสถานการณ์ “ใครกันที่ส่งเสียงเห่าหอนแต่เช้าตรู่ รบกวนเวลาพักผ่อนของคนเจ็บไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” ฟางเซียนเปิดประตูผางออกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเยียบเย็นเสียจนป้าสะใภ้ใหญ่เฉินที่อ้าปากเตรียมด่าต่อถึงกับสะดุ้งโหย่ง ถอยหลังกรูดไปสามก้าวอย่างไม่รู้ตัว “อะ… นัง… นังนี่! แกกล้าดียังไงมาว่าฉัน!” ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอายต่อหน้าชาวบ้านที่เริ่มมามุงดู “ฉันเป็นผู้ใหญ่หวังดีมาดูอาการจ้าวหยวนต่างหากเล่า! ไหนล่ะยาต้มที่หมอหลี่สั่ง ทำไมแกถึงปล่อยให้สามีนอนซมอยู่บนเตียง แกคิดจะปล่อยให้เขาตายแล้วหอบเงินสินไหมทหารหนีไปเสวยสุขคนเดียวใช่ไหม!” คำกล่าวหาอันร้ายกาจพ่นออกมาจากปากหญิงแก่หน้าเงินผู้นี้เพื่อหวังดึงความสนใจและกดดันให้ฟางเซียนจนมุม ชาวบ้านรอบข้างเริ่มซุบซิบกันอื้ออึง เพราะใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลเฉินพยายามฮุบเงินสงเคราะห์ทหารบาดเจ็บของจ้าวหยวนมานานแล้ว “ป้าสะใภ้ใหญ่ช่างมีความสามารถพิเศษเสียจริงนะเพ้อเจ้อเก่งเสียจนน่าเอาไปประกวดละครเรดิโอ” ฟางเซียนยกย่องด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก “สามีฉันยังหายใจเข้าออกสะดวกดี ไม่ต้องร้อนรนแทนเขาขนาดนั้นหรอกค่ะ หรือว่า… ร้อนใจเพราะเงินในซองแดงที่ป้าแอบเล็งไว้มันยังไม่ได้เข้ากระเป๋าตัวเองกันแน่?” “ปากคอเราะร้ายนักนะนังสะใภ้จ้าว! วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่ที่ตายไปแล้วเอง!” ป้าเฉินปรี่เข้ามาหมายจะตบสั่งสอน แต่มีหรือที่ศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้เคยผ่านเคสผ่าตัดฉุกเฉินมานับร้อยเคสจะหลบไม่พ้น ฟางเซียนเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ก่อนจะเอวอ่อนปัดข้อมือของอีกฝ่ายออกอย่างแม่นยำ พร้อมกับแกล้งสะดุดล้มฉุดแขนป้าเฉินให้เซถลาไปชนกับโอ่งน้ำจนเนื้อตัวเปียกปอนโคลนตมเลอะเทอะ เสียงหัวเราะคิกคักของชาวบ้านดังขึ้นเบาๆ ทำให้ป้าเฉินกรี๊ดลั่นด้วยความแค้นเคือง “แก! นังสารเลว ฉันจะฟ้องผู้ใหญ่บ้าน!” “เชิญตามสบายค่ะ แต่ถ้าผู้ใหญ่บ้านมาแล้วถามว่าใครบุกรุกเคหสถานยามวิกาลและส่งเสียงเอะอะโวยวายจนคนเจ็บตกใจกลัว ฉันเกรงว่าคนที่จะต้องไปนั่งคุกเข่าสำนึกผิดที่ลานหมู่บ้านจะไม่ใช่ฉันหรอกนะ” ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น้ำหนักคำพูดเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด ป้าเฉินหน้าเขียวคล้ำสลับขาว ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้นแต่ไม่กล้าเอะอะต่อเพราะกลัวเรื่องสาว2เรื่องยาว จึงได้แต่พ่นคำหยาบคายแล้วสะบัดก้นเดินหนีไป เมื่อความวุ่นวายสงบลง ฟางเซียนจึงรีบปิดประตูลงกลอนแน่นหนา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ ‘ความรู้สึกแปลกประหลาด’ ที่แล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด *ติ๊ง! ระบบห้องฉุกเฉินและคลังสมุนไพรเคลื่อนที่ พร้อมใช้งาน 100%* เสียงใสราวน้ำค้างหยดดังขึ้นในหัว พร้อมกับภาพสามมิติของห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ยุคอนาคตที่เธอคุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า! ฟางเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แม้เธอจะเคยอ่านนิยายทะลุมิติมาบ้าง แต่ไม่คิดว่าวิญญาณจะพ่วงเอาระบบห้องผ่าตัดและคลังสมุนไพรล้ำค่าติดตัวข้ามภพข้ามชาติมาด้วย! ร่างบางรีบหลับตาลงตั้งสติ แล้วดึงสติเข้าสู่ ‘มิติลับ’ ทันที วูบ—! บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปชั่วพริบตา จากห้องดินเหนียวเก่าๆ มืดอับ กลายเป็นห้องปลอดเชื้อสีขาวสะอาดตา ชั้นวางยาสเตนเลสเรียงรายไปด้วยขวดยาแผนปัจจุบัน สมุนไพรจีนหายากนับพันชนิดที่ถูกเก็บรักษาไว้ในอุณหภูมิที่เหมาะสม และที่สำคัญที่สุดคือ ‘กล่องยาอเนกประสงค์ระดับนาโนเทคโนโลยี’ ที่บรรจุเครื่องมือแพทย์ครบครัน “สวรรค์… นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?” ฟางเซียนยื่นมือไปสัมผัสกับชั้นวางโสมเขาหิมะอายุร้อยปีที่เปล่งประกายแสงเรืองรองจางๆ กลื่นหอมละมุนของสมุนไพรล้ำค่าตลบอบอวลชวนให้ชื่นใจ ในโลกยุค 70 ที่เต็มไปด้วยความขาดแคลน ข้าวปลาอาหารฝืดเคือง ยารักษาโรคหายากยิ่งกว่าทองคำ การที่เธอมีมิติลับนี้เทียบเท่ากับการถือครองขุมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน! ฟางเซียนหยิบเข็มเงินชุดพิเศษและโสมป่าอายุร้อยปีออกมาจากมิติ ก่อนจะดึงสติกลับสู่โลกความเป็นจริง ร่างบางรีบเดินตรงไปยังห้องนอนด้านใน ที่ซึ่งชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่แต่ใบหน้าซีดเซียวผอมโซนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้แข็งๆ จ้าวหยวน… สามีในนามที่ทางการจัดสรรให้ตามนโยบาย แม้ในความทรงจำเขาจะเป็นเพียงชายหนุ่มเงียบขรึม ไร้ปากเสียง และบาดเจ็บจากการปฏิบัติหน้าที่จนเกือบพิการ แต่ยามที่ฟางเซียนก้มลงมองใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความอดทน หัวใจของเธอกลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ “คุณ… เจ็บแผลมากไหมคะ?” ฟางเซียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว จ้าวหยวนลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นลึกล้ำและดุดันตามสัญชาตญาณของคนเคยผ่านสนามรบ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นภรรยา แววตาดุดันนั้นก็พลันอ่อนแสงลง เจือด้วยความรู้สึกผิดและน้อยเนื้อต่ำใจ “คุณ… ไม่ต้องสนใจผมหรอกครับ ไปหาทางหนีไปเถอะ อยู่กับผมมีแต่จะลำบาก…” “พูดจาเหลวไหลอะไรกันคะ” ฟางเซียนวางมือเรียวลงบนหน้าผากกว้างเพื่อวัดไข้ ความร้อนสูงระอุทำให้เธอขมวดคิ้ว “แผลติดเชื้อลุกลามจนเป็นไข้ขนาดนี้ ยังมีหน้ามาไล่ฉันอีกนะ ถ้าฉันหนีไปแล้วใครจะรักษาคุณ ปล่อยให้พวกคนตระกูลเฉินมาฮุบสมบัติแล้วเขี่ยคุณทิ้งข้างถนนหรือยังไง?” จ้าวหยวนนิ่งอึ้ง มองหญิงสาวตรงหน้าที่วันนี้ดูแปลกตาไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งแววท่าทีที่เด็ดเดี่ยว วาจาที่เฉียบคม และสัมผัสอุ่นๆ จากมือเรียวที่กำลังบรรจงเช็ดตัวให้เขาอย่างเบามือ “ผม… ไม่มีเงินให้คุณหรอกนะ” เสียงทุบพร่าเอ่ยเบาหวิว “ใครต้องการเงินของคุณกันคะ?” ฟางเซียนยิ้มพราย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ “หน้าที่หาเงินน่ะปล่อยให้เป็นของฉัน ส่วนหน้าที่ของคุณตอนนี้มีแค่สามอย่างคือ… นอนนิ่งๆ เชื่อฟังหมอ และ… ห้ามตายเด็ดขาด เข้าใจไหมคะ?” พูดจบ ฟางเซียนก็เตรียมจะควักเข็มเงินออกมาเพื่อฝังเข็มขับพิษและลดไข้ให้เขา ทว่าจู่ๆ มือหยาบกร้านของจ้าวหยวนก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลที่หลงเหลืออยู่ นัยน์ตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง “ฟางเซียน… คุณไม่ใช่คนเดิม” เสียงทاบต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก “คุณเป็นใครกันแน่?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที หัวใจของฟางเซียนกระตุกวูบ เธอเตรียมอ้าปากจะหาข้ออ้างกลบเกลื่อน แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไร ประตูรั้วด้านนอกก็ถูกกระแทกเปิดออกอีกครั้งด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของผู้ใหญ่บ้านและชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่ถือท่อนไม้บุกเข้ามา! “จ้าวหยวน! ฟางเซียน! ออกมาเดี๋ยวนี้! มีคนแจ้งว่าพวกแกแอบลักลอบค้าขายของเถื่อนผิดกฎหมายในตลาดมืด โทษฐานนี้ร้ายแรงมาก!” ฟางเซียนหรี่ตาลงทันที ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ใครกันที่จงใจเล่นงานพวกเขารวดเร็วถึงเพียงนี้? (อวี้ซินหมอยายุค 70 ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ)