ตลาดมืดแห่งการแลกเปลี่ยน

กลิ่นอับชื้นของตรอกซอกซอยด้านหลังสถานีรถไฟเก่า คละเคล้ากับกลิ่นควันถ่านหินจางๆ ในยามวิกาล คือฉากหน้าที่ซ่อนเร้นความเคลื่อนไหวอันระทึกใจที่สุดของยุคสมัยนี้ค่ะ "ระวังหน่อยนะคะ พี่จ้าวหยวน ทางนี้ค่อนข้างลื่น" หลินฟางเซียนกระซิบเสียงเบาหู แทบจะกลืนหายไปกับสายลมเย็นเยียบยามค่ำคืน มือเรียวบางภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายหยาบๆ เอื้อมไปดึงชายเสื้อผ้าฝ้ายสีมอของสามีเอาไว้ เพื่อส่งสัญญาณเตือน จ้าวหยวนชะฝีเท้าลงทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวขี้ม้าเก่าๆ ขยับบังร่างเพรียวบางของภรรยาไว้มิดชิด ด้านหลังของเขามีตะกร้าสะพายไม้ไผ่สานใบใหญ่ที่ถูกคลุมทับด้วยผ้ากระสอบเก่าๆ สองชั้น ภายในนั้นไม่ได้บรรจุแค่ผักป่าหรือฟืนธรรมดาอย่างที่ใครต่อใครเข้าใจนะคะ แต่ซ่อนของล้ำค่าที่สามารถทำให้คนในคอมมูนยุค 70 ตาค้างด้วยความอิจฉาได้เลยทีเดียว! นั่นคือโสมป่าอายุราวห้าสิบปีที่ฟางเซียนแอบคัดสรรมาจากมิติลับ ควบคู่ไปกับเห็ดหลินจือแดงอบแห้งคุณภาพเยี่ยมที่ผ่านกระบวนการคัดแยกพิษและคงคุณค่าทางยาด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัยจากโลกเดิมของเธอ บวกกับยาสมานแผลสูตรพิเศษที่ทำจากสมุนไพรจีนโบราณผสมผสานกับสารสกัดทางการแพทย์ "ถึงแล้วล่ะครับ... เอ่อ... ถึงแล้วล่ะค่ะ ฟางเซียน" จ้าวหยวนเกือบจะเผลอหลุดคำพูดแบบเดิมออกมา แต่เมื่อเห็นสายตาคมกริบที่ปนรอยขันของภรรยา เขาPhดารากรุบกริบในใจ ชายหนุ่มผู้ซื่อตรงและรักภรรยาจนหมดหัวใจคนนี้ กำลังฝึกฝนการใช้สรรพนามตามที่ภรรยาสั่งสอนอย่างเคร่งครัด แม้ในยามคับขันเช่นนี้ก็ตาม เบื้องหน้าของพวกเขาคือประตูไม้เนื้อแข็งผุพังบานหนึ่ง มีรอยขีดข่วนสามครั้งเป็นจังหวะเฉพาะตัว—นี่คือรหัสผ่านในการเข้าสู่ "ตลาดมืด" แหล่งแลกเปลี่ยนสินค้าใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในเขตนี้ แอ๊ด... เสียงบานประตูเก่าเปิดออกอย่างระมัดระวัง ใบหน้าเหี่ยวย่นของชายชราแซ่เฉิน ผู้ควบคุมตลาดมืดแห่งนี้โผล่ออกจากความมืด ดวงตาตี่เล็กกวาดตามองสำรวจคู่สามีภรรยาตรงหน้าอย่างรวดเร็วราวกับเหยี่ยว ก่อนจะพยักเพยิดให้เข้าไปด้านใน บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างของโกดังร้างอบอวลไปด้วยกลิ่นอับและแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดริบหรี่ ผู้คนสวมหมวกคลุมหัวต่ำปิดบังใบหน้ากำลังกระซิบกระซาบเจรจาซื้อขายสินค้ากันอย่างเร่งรีบ เสียงเหรียญกระทบกันเบาๆ และเสียงกระซิบต่อรองราคาดังระงับ เป็นภาพสะท้อนอันดิบเถื่อนของความดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ "มีของดีอะไรมาล่ะพ่อหนุ่ม คราวที่แล้วเอายาแก้ไอมาส่ง คุณภาพไม่เลวเลยนี่" ตาเฉินเอ่ยทักด้วยเสียงแหบพร่า ขณะพิงกายกับโต๊ะไม้เก่าๆ ฟางเซียนไม่ปล่อยให้สามีต้องเป็นฝ่ายเจรจา เธอ้าวเท้าก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย เปิดผ้ากระสอบที่คลุมตะกร้าออกครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นหม้อดินขนาดเล็กที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรจางๆ และห่อกระดาษไขที่ห่อโสมป่าไว้อย่างประณีต "ท่านตาเฉินคะ ของดีหรือไม่อย ลองพิสูจน์ดูก่อนได้ค่ะ" ฟางเซียนหยิบขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุ "ผงยาสมานแผลฉุกเฉิน" ออกมาวางบนโต๊ะ "ยานี้ทาเพียงครั้งเดียว แผลฉีกขาดจากการทำงานหนักจะแห้งสนิทภายในสามวัน ไม่มีรอยแผลเป็น และป้องกันการติดเชื้อได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ" ตาเฉินขมวดคิ้วมุ่น หยิบขวดแก้วขึ้นมาพิจารณาอย่างไม่ค่อยเชื่อถือนัก ยุคนี้ยารักษาโรคหายากยิ่งกว่าทองคำ ใครจะยอมเชื่อคำพูดของสาวชาวบ้านหน้าตาเกลี้ยงเกลาคนนี้กันเล่า? ทว่า... ก่อนที่ตาเฉินจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ จ้าวหยวนก็ขยับตัวเข้ามาบังภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองชายชรานิ่งๆ กดดันด้วยอوراของชายหนุ่มผู้ผ่านงานหนักและเผชิญหน้ากับอันตรายมาโชกโชน "ถ้าท่านตาไม่เชื่อ ลองให้คนของท่านทดสอบกับแผลสดดูสิครับ แลกเปลี่ยนด้วยความสัตย์จริง ไม่มีการหลอกลวงแน่นอน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตาเฉินมองหน้าจ้าวหยวนสลับกับแววตาที่มั่นอกมั่นใจอย่างไร้ความหวาดหวั่นของหลินฟางเซียน ชายชราแค่นเสียงในลำคอเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าเรียกชายฉกรรจ์แผลยาวที่แขนคนหนึ่งเข้ามา ผ่านไปเพียงสิบนาที... ความตึงเครียดในห้องก็มลายหายไปสิ้นเมื่อชายฉกรรจ์คนนั้นวิ่งกลับมาด้วยใบหน้าตื่นตะลึง รอยแผลที่เคยอักเสบและมีเลือดซึม บัดนี้เริ่มสมานตัวและแห้งสนิทอย่างน่าอัศจรรย์! "ยอดเยี่ยม! เป็นยาสวรรค์ประทานจริงๆ!" ตาเฉินตบโต๊ะฉาดใหญ่ แววตาเปลี่ยนเป็นลุกโชนด้วยความโลภและตื่นเต้นระคนกัน "เจ้าต้องการอะไรเป็นค่าตอบแทน? เงินสด ข้าวสาร เนื้อหมูสามชั้น หรือตั๋วอุตสาหกรรม?" ฟางเซียนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความฉลาดเฉลียวและแผนการที่วางไว้ล่วงหน้า "ฉันไม่เอาเงินสดค่ะท่านตา ฉันต้องการข้าวสารชั้นดีสามกระสอบแป้งสาลีหนึ่งกระสอบ และ... หมูสามชั้นติดมันหนาๆ อีกสีชั่งค่ะ!" คำขอนี้ทำเอาตาเฉินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ข้าวสารกับแป้งสาลีในยุคนี้คือของมีค่าเทียบเท่าชีวิต ยิ่งเนื้อหมูสามชั้นยิ่งเป็นของหายากที่แม้แต่คนมีเงินก็หาซื้อไม่ได้ง่ายๆ หากไม่มีตั๋วปันส่วน! แต่เมื่อแลกกับยาสมานแผลมหัศจรรย์และโสมป่าอายุหลายสิบปีนี้แล้ว มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม! "ตกลง! ข้าจัดให้ตามที่เจ้าต้องการ!" ตาเฉินคำรามอย่างเด็ดขาด จ้าวหยวนลงมือช่วยขนกระสอบข้าวและเนื้อหมูชั้นดีใส่ตะกร้าอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว กล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าขยับไหวตามแรงยก สะท้อนความแข็งแกร่งที่ทำให้ฟางเซียนแอบลอบมองด้วยความชื่นชมในใจ สามีหนุ่มบ้านไร่คนนี้ นอกจากจะซื่อสัตย์และรักเธอมากแล้ว เรื่องแรงงานและการปกป้องเธอก็ไม่เป็นรองใครเลยจริงๆ ค่ะ เมื่อการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น ทั้งสองลี้ภัยออกจากตลาดมืดผ่านเส้นทางลับ ย้อนกลับมาสู่ทางเดินดินลูกรังมืดทึบมุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน ทว่าในจังหวะที่พวกเขากำลังจะเลี้ยวเข้าเขตป่าโปร่งใกล้ชายทุ่ง... กึก! ฝีเท้าของจ้าวหยวนหยุดกะทันหัน ร่างสูงใหญ่ดึงร่างของฟางเซียนเข้าไปหลบหลังพุ่มไม้หนาทึบทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองไปยังเงาร่างของใครบางคนที่กำลังเดินถือตะเกียงผ่านมาทางนี้ พร้อมกับเสียงพูดคุยที่ลอยมาตามลม "ฮึ! ฉันเห็นนังฟางเซียนกับไอ้จ้าวหยวนแอบแบกตะกร้าลับๆ ล่อๆ ออกมาจากบ้านยามวิกาลแบบนี้... พวกมันต้องแอบไปซ่อนสมบัติหรือทำเรื่องผิดกฎหมายแน่ๆ พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านให้มาตรวจค้นบ้านพวกมันให้พลิกแผ่นดินเลยคอยดู!" เสียงแหลมสูงคุ้นหูนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้จอมจุ้นจ้านและคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งพวกเขานั่นเอง! หลินฟางเซียนหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างระหง มุมปากยกยิ้มเย็นเยียบที่พร้อมจะฟาดฟันทุกอุปสรรคที่ขวางหน้า ดูท่าทาง... ปัญหาชุดใหญ่เพิ่งจะเริ่มต้นสินะคะ... ทว่า ทันใดนั้นเอง มือหนาอุ่นจัดของจ้าวหยวนก็เอื้อมมาโอบกอดเอวบางของเธอไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบต่ำทุบหัวใจที่ดังอยู่ข้างใบหู... "ภรรยาครับ... คืนนี้ ดูเหมือนเราต้องใช้ 'ยาสลบสูตรพิเศษ' ของคุณ ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญเสียแล้วกระมังครับ?" ... *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ)*