ข่าวลือที่แสนน่ารำคาญ

"พี่จ้าวหยวนคะ... ผักกาดดองสามไânนี้ ฝีมือฉันทำเองกับมือเลยนะคะ ตั้งใจเอามาฝากพี่โดยเฉพาะเลยค่ะ เพราะเห็นช่วงนี้พี่ทำงานเหนื่อยเหลือเกิน..." น้ำเสียงดัดจริตจนหยดย้อยนี้ลอยข้ามรั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ เข้ามาในลานบ้าน พร้อมกับร่างชุบแป้งทอดของ 'สือชุนฮวา' ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านที่จงใจแต่งกายด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่เอี่ยมสีแดงสด ตัดกับผ้าพันคอสีฟ้าอมเขียว ท่าทางบิดไปบิดมาคล้ายไส้เดือนถูกขี้เทา ทำเอาหลินฟางเซียนที่กำลังนั่งคัดแยกสมุนไพรรากโสมป่าในมิติลับเพื่อเตรียมตากแห้ง ถึงกับต้องเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แหม... ยุค 70 ขาดแคลนอาหารจนคนผอมโซกันทั้งหมู่บ้าน แต่แม่คุณทูนหัวคนนี้กลับมีเนื้อมีหนังจนแก้มป่อง แถมยังใจกล้าหน้าด้าน หิ้วโถกระเบื้องใส่ผักกาดดองเดินเข้าบ้านชายที่มีภรรยาแต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วเสียด้วย! หลินฟางเซียนก้าวออกมาจากห้องครัว ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นราวกับคมมีดผ่าตัดที่เตรียมกรีดลงบนเนื้อร้าย เธอปัดเศษดินบนมือออกเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่เชือดเฉือน "โอ้... คุณหนูชุนฮวานี่ช่างมีน้ำใจงามจริงๆ นะคะ ใส่ใจสามีชาวบ้านเก่งเสียยิ่งกว่าภรรยาตัวจริงเสียอีก" สือชุนฮวา สะดุ้งโหยง สีหน้าที่กำลังปั้นแต่งให้ดูน่าสงสารบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วทำเป็นตีหน้าซื่อ "พี่สะใภ้ฟางเซียน ฉัน... ฉันก็แค่หวังดีในฐานะเพื่อนบ้านเท่านั้นเองค่ะ พี่จ้าวหยวนเขาเป็นเสาหลักของหมู่บ้าน ทำงานเหน็ดเหนื่อย ฉันแค่อยากแบ่งเบา... อีกอย่าง พี่จ้าวหยวนเองก็คงเบื่อข้าวต้มเปล่าๆ ที่บ้านเต็มทีแล้วกระมังคะ" พูดจบ สายตาก็จ้องมองเลยผ่านร่างของหลินฟางเซียนไปที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเดินถือจอบกลับมาจากแปลงนา จ้าวหยวนขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันทีจนน่ากลัว รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนสือชุนฮวาต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอ "เก็บของของเธอแล้วไสหัวไปซะ" จ้าวหยวนเอ่ยเสียงต่ำ น้ำหนักเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขามจนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ภรรยาฉันทำอาหารให้ฉันกินทุกมื้อ อร่อยจนฉันไม่อยากชายตามองเศษผักกาดดองเน่าๆ ของใครหรอก" *อุ프!* หลินฟางเซียนเกือบจะหลุดหัวเราะพรวดออกมากับคำพูดขวานผ่าซากของสามี ชายคนนี้นี่นะ ปากคอเราะร้ายใช้ได้เลยทีเดียว สมแล้วที่เป็นสามีผู้คลั่งรักในอนาคต สือชุนฮวาหน้าเสียจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว นางอุตส่าห์แอบเอาตั๋วอาหารของที่บ้านแลกซื้อผักกาดดองรสชาติดีนี้มาเพื่อมัดใจจ้าวหยวนแท้ๆ แต่กลับโดนไล่ตะเพิดเหมือนหมูเหมือนหมาต่อหน้าหลินฟางเซียน นังสารเลวบ้านนอกนี่มีดีอะไรนักหนา นอกจากหน้าตาสะสวยขึ้นผิดหูผิดตาในช่วงนี้ ก็เป็นแค่หมออนามัยตกอับไม่ใช่หรือไง! "พี่จ้าวหยวน... ท่านทำกับฉันแบบนี้ได้อย่างไรกันคะ คนเขานินทากันทั้งหมู่บ้านแล้วว่าท่านโดนผู้หญิงคนนี้เป่าหูจนโงหัวไม่ขึ้น ฉันหวังดีแท้ๆ แต่พวกท่านกลับ..." "นินทาอะไรกันหรือคะ?" หลินฟางเซียนก้าวเข้าไปประชิดตัวสือชุนฮวาอย่างรวดเร็ว จนอีกฝ่ายผงะถอยหลังไปสามก้าว กลิ่นน้ำหอมราคาถูกปะปนกับกลิ่นเหงื่อไคลตีขึ้นจมูกจนหลินฟางเซียนต้องแอบยกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ "ไหนลองเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิคะว่าคนในหมู่บ้านเขานินทาอะไรฉันบ้าง เผื่อว่าฉันจะได้เอาไปปรับปรุงตัว หรือว่า... เป็นตัวคุณกันแน่ที่เอาเรื่องไม่จริงไปเที่ยวป่าวประกาศเพื่อหวังจะทำลายชื่อเสียงของฉัน?" น้ำเสียงของหลินฟางเซียนไม่ได้ดัง แต่กลับทรงพลังและกดดันจนสือชุนฮวาหน้าซีดเผือด ดวงตาลุกลี้ลุกลนมองซ้ายมองขวา เพราะแถวนี้เริ่มมีชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาหยุดยืนมุงดูเหตุการณ์กันบ้างแล้ว "มะ... ไม่ใช่เสียหน่อย! อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!" สือชุนฮวาเสียงหลง รีบปฏิเสธพัลวัน "ถ้าไม่ได้ทำตัวน่ารังเกียจ แล้วจะวิ่งแจ้นเอาผักกาดดองมาให้สามีชาวบ้านถึงในบ้านทำไมคะ?" หลินฟางเซียนหรี่ตามองโถกระเบื้องในมืออีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มมุมปาก "อ้อ หรือว่าผักกาดดองนี่ไม่ได้ใส่แค่เกลือ แต่ใส่ 'ยาเสน่ห์' อะไรตามความเชื่อโบราณที่พวกคนไม่มีการศึกษาเขาทำกัน? แย่จริง... ถ้าสามีฉันกินเข้าไปแล้วเกิดท้องเสียขึ้นมา หรือสติฟั่นเฟือนจนเผลอเดินไปเหยียบแปลงผักบ้านคุณเข้า ฉันคงต้องฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากบ้านผู้ใหญ่บ้านหนักแน่ๆ เลยค่ะ" "เธอ... นังสารเลว หลินฟางเซียน แกกล้าหาว่าฉันวางยาพิษรึ!" สือชุนฮวาหมดความอดทน เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าหลินฟางเซียนสักฉาดให้หายแค้น ทว่า ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสอากาศ มือหนาราวกับคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของสือชุนฮวาบีบไว้แน่นจนกระดูกแทบแหลก แรงกดมหาศาลทำให้นางกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย! เจ็บ! พี่จ้าวหยวน ปล่อยฉันนะ! นังนี่มันรังแกฉันก่อนนะ!" จ้าวหยวนปัดมือออกอย่างรังเกียจ ราวกับสัมผัสโดนสิ่งสกปรกโสมม เขาดึงร่างบางของหลินฟางเซียนเข้ามาชิดวงแขนอย่างปกป้อง ดวงตาสนิมเหล็กคมกริบจ้องมองสือชุนฮวาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ถ้าเธอยังกล้ามาเหยียบที่นี่อีก หรือกล้าแตะต้องภรรยาฉันแม้แต่ปลายเล็บ..." จ้าวหยวนเว้นจังหวะ เสียงทุบต่ำก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "ฉันจะไม่เกรงใจความเป็นลูกสาวผู้ใหญ่บ้านอีกต่อไป ไสหัวไปซะ!" สือชุนฮวารีบคว้าโถกระเบื้องที่หล่นพื้นแตกกระจาย น้ำผักกาดดองไหลนองพื้น นางสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง วิ่งร้องไห้จ้าออกไปจากบริเวณนั้นท่ามกลางสายตาสมเพชเวทนาของชาวบ้านที่มุงดูอยู่ หลินฟางเซียนอมยิ้มบางๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองสามีที่ตอนนี้ใบหน้ายังคงบึ้งตึงไม่หาย มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่สันจมูกโด่งเป็นสันของเขาเบาๆ อย่างหยอกเย้า "โกรธเก่งจริงนะคะ สามีใครเนี่ย ดุเสียจนสาวๆ วิ่งหนีกันกระเจิง" จ้าวหยวนถอนหายใจยาว ดึงมือภรรยามากุมไว้แน่น ฝ่ามือหยาบกร้านแต่ทว่าอบอุ่นทำให้หัวใจของหลินฟางเซียนกระตุกวูบ "ผมมีแค่คุณคนเดียว ฟางเซียน อย่าพูดจาหยอกล้อเรื่องพวกนี้อีกเลย" "รู้แล้วน่า ฉันก็แค่สั่งสอนยัยนั่นนิดๆ หน่อยๆ แก้เบื่อเท่านั้นเองค่ะ" หลินฟางเซียนหัวเราะคิกคัก ก่อนจะจูงมือสามีเข้าบ้าน "วันนี้ฉันทำซุปไก่ตุ๋นโสมป่ากับหมูผัดพริกหยวกฝีมือฉันเอง หอมฟุ้งไปถึงหน้าปากซอยแน่ๆ รีบไปล้างมือแล้วมากินกันเถอะค่ะ ก่อนที่ความหอมจะลอยไปเรียกแมลงหวี่แมลงวันตัวอื่นมาอีก" กลิ่นหอมกรุ่นของซุปไก่ตุ๋นยาจีนโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ทันทีที่ฝาหม้อถูกเปิดออก ไอความร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรล้ำค่าและเนื้อไก่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มกำลังดี หลินฟางเซียนตักซุปใส่ชามกระเบื้องยื่นให้สามีด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม แต่ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเอิบอิ่มกับมื้ออาหารแสนอร่อย เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดรัวเร็วก็ดังขึ้นที่หน้าบ้านอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงทุบประตูโครมครามพร้อมกับเสียงตะโกนโถมเข้ามาด้วยความตระหนกของเพื่อนบ้านคนสนิท "พี่จ้าวหยวน! พี่สะใภ้ฟางเซียน! แย่แล้วครับ! รีบออกไปดูเร็วเข้า ทางการส่งคนมาที่หมู่บ้าน... และประกาศว่า 'ประกาศิตจับกุม' กำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านของพวกพี่แล้ว!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอหญิงและสามีสุดที่รักมา ณ ที่นี้นะคะ