พบผู้มีพระคุณ

เสียงสูดหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของตรอกซอกซอยด้านหลังสถานีรถไฟ ร่างของนายทหารยศนายร้อยที่เพิ่งอุทานออกไปด้วยความตกตะกอนทางความคิดถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาของเขาเบิกโพลงจดจ้องไปยังเงาร่างของชายชราในชุดเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่าที่กำลังล้มฟุบลงไปนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นดินแฉะๆ หลินฟางเซียนขมวดคิ้วมุ่น นางก้าวเท้าเข้ามาขวางระหว่างนายทหารหนุ่มกับร่างของชายชราทันทีโดยสัญชาตญาณ มือเรียวบางปัดชายเสื้อกันหนาวสีเขียวขี้ม้าให้เข้าที่ สายตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดกวาดมองสำรวจอาการของคนเจ็บอย่างรวดเร็ว "หยุดส่งเสียงโวยวายแล้วถอยไปก่อนค่ะ! ถ้าไม่อยากให้เขาตายคามือคุณตรงนี้" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด ดึงสติของนายทหารหนุ่มให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความหวาดกลัว จ้าวหยวนที่ยืนคุ้มครองอยู่ด้านหลังก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมไปจับท่อนแขนของหลินฟางเซียนไว้เบาๆ เพื่อส่งผ่านความห่วงใยและพร้อมจะรับมือหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น แต่ทว่าสายตาของจ้าวหยวนกลับจดจ้องไปยังใบหน้าซีดเผือดของชายชราผู้นั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง... ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างลึกลับราวกับเคยเห็นดวงตาคู่นั้นที่ไหนสักแห่งในความทรงจำส่วนลึกที่ถูกลืมเลือน "ฟางเซียน... ชีพจรเขาเป็นอย่างไรบ้างคะ?" จ้าวหยวนเอמהกระซิบถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความกังวล "อ่อนมากค่ะ หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง น่าจะมีภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันร่วมกับหลอดเลือดสมองตีบตัน หากปล่อยไว้อีกไม่เกินห้านาที สมองจะขาดออกซิเจนจนสายเกินแก้" หลินฟางเซียนกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือบางไม่รอช้า นางตวัดเปิดกระเป๋าสะพายผ้าใบเก่าที่แท้จริงแล้วใช้บังคับระบบมิติลับในห้วงจิตสำนึก หยิบเข็มเงินชุดพิเศษและยาฉีดไนโตรกลีเซอรีนออกมาอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว ทว่า นายทหารยศนายร้อยที่ตั้งสติได้แล้วกลับพุ่งเข้ามาหมายจะห้ามปราม "คุณจะทำอะไร! รู้ไหมว่าเขาคือใคร... หากท่านผู้นี้เป็นอะไรไป พวกคุณทั้งสองคนต่อให้มีหัวอีกสิบหัวก็ไม่พอให้ตัดหรอกนะ!" หลินฟางเซียนปรายตามองนายทหารหนุ่มด้วยแววตาดุจน้ำแข็ง ขอบปากยกยิ้มหยันอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ทั้งสิ้น "ถ้าฉันไม่ทำอะไieตอนนี้ เขาจะตายภายในสามนาทีอย่างแน่นอน... และถ้าเขาตายคาตรอกนี้ ต่อให้คุณมีอำนาจล้นฟ้ามาจากไหน ก็เตรียมตัวไปนอนสำลักโคลนในคุกทหารได้เลยค่ะ หลีกไป!" ประโยคเฉียบขาดและแววตาที่เด็ดเดี่ยวของหญิงสาวทำให้ทหารหนุ่มถึงกับสะอึก ถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว ความกดดันอันน่าประหลาดแผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบางนี้ ทำให้เขาไม่อาจกล้าเอ่ยคำคัดค้านใดๆ ได้อีก ในมิติลับของหลินฟางเซียน แสงสีฟ้าจางๆ ส่องสว่างขึ้นพร้อมกับข้อมูลการแพทย์ที่ไหลทะลักเข้าสู่สมอง นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะใช้นิ้วกดจุดชีพจรสำคัญเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตเบื้องต้น พร้อมกับฝังเข็มเงินลงบนจุดฝังเข็มบริเวณท้ายทอยและหน้าอกด้วยความแม่นยำระดับปรมาจารย์ ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและงดงามราวกับงานศิลปะ จ้าวหยวนยืนคอยระวังหลังให้ภรรยาอย่างแน่นหนา สายตาคมเข้มกวาดมองไปรอบด้านเพื่อป้องกันไม่ให้มีใครเข้ามาขัดจังหวะการรักษา ในขณะที่สมองของเขากำลังประมวลผลคำพูดของนายทหารคนนั้น... *ท่านแม่ทัพ?* ชายชราผู้นี้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับชาติกำเนิดที่มืดบอดของเขาหรือเปล่า? ความเจ็บแปล๊บแล่นแปล๊บขึ้นมาที่ขมับขวา ทำให้จ้าวหยวนต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวดชั่วขณะ แต่เขาก็อดทนไว้ไม่ยอมแสดงอาการอ่อนแอออกมาให้ภรรยาต้องพะวง ผ่านไปห้านาทีเต็ม ท่ามกลางความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงหายใจหอบเหนื่อยของชายชรา... เปลือกตาที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาของชายชราค่อยๆ กระพริบไหว ลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มกลับมาสม่ำเสมอขึ้น ใบหน้าที่เคยม่วงคล้ำเพราะขาดออกซิเจนกลับมามีเลือดฝาดจางๆ ชายชราลืมตาขึ้น ชั่วแวบแรกที่ดวงตาคู่นั้นกวาดมองรอบตัว มันเต็มไปด้วยประกายคมปลาบของนักรบผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเนียนใสของหลินฟางเซียนที่กำลังเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก "แม่... แม่หนู..." เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก "ฟื้นแล้วค่ะ! ห้ามขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด อาการของคุณยังไม่พ้นขีดอันตรายร้อยเปอร์เซ็นต์" หลินฟางเซียนเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงดุๆ แบบหมอที่กำลังดุคนไข้ดื้อรั้น "ถ้าไม่อยากให้เส้นเลือดในสมองแตกซ้ำสอง นอนนิ่งๆ แล้วหายใจเข้าลึกๆ ค่ะ" นายทหารยศนายร้อยรีบพุ่งเข้ามาคุกเข่าลงข้างกายชายชราด้วยความโล่งอกโลหะ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน "ท่านแม่ทัพ! ท่าน... ท่านปลอดภัยแล้วจริงๆ ด้วย ขอบคุณสวรรค์!" ชายชราส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอเบาๆ ก่อนจะปรายตามองนายทหารหนุ่มด้วยแววตาตำหนิ "เจ้าเด็กโง่... ร้องห่มร้องไห้อะไรกัน ข้ายังไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า..." จากนั้นสายตาฝ้าฟางแต่ทรงอำนาจก็หันกลับมามองหลินฟางเซียนและจ้าวหยวนที่ยืนเคียงข้างกัน "แม่หนู... ฝีมือการฝังเข็มของเจ้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ท่วงท่าเด็ดเดี่ยวไม่เกรงกลัวใคร... เจ้าชื่ออะไร?" "หลินฟางเซียนค่ะ เป็นแพทย์พื้นบ้าน... เอаเรียกว่าหมอชาวบ้านก็ได้ค่ะ ส่วนนี่สามีของฉัน ชื่อจ้าวหยวน" นางตอบตามตรงอย่างไม่ปิดบัง พร้อมกับยื่นกระติกน้ำพกพาที่แอบผสมน้ำทิพย์จากมิติลับเจือจางลงไปเล็กน้อยให้ชายชราจิบล้างคอ ชายชราพยักหน้ารับช้าๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจบุคลิกท่าทางของทั้งสองคนอย่างพิจารณา ยิ่งมองลึกลงไปในแววตาของจ้าวหยวน หัวใจของชายชราก็ยิ่งกระตุกวูบอย่างรุนแรง ภาพซ้อนทับของใครบางคนในอดีตผุดขึ้นมาในหัวจนมือเหี่ยวย่นสั่นเทาเล็กน้อย "จ้าวหยวน... หลินฟางเซียน..." ชายชราพึมพำชื่อทั้งสองคนซ้ำไปซ้ำมา รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ฮ่าๆๆ ดี... ดีมากจริงๆ ไม่นึกเลยว่ายามใกล้ตาย ข้าจะได้พบกับหมอเทวดาตัวน้อยและ... คนที่มีวาสนาต่อกันในตรอกซอกซอยสกปรกเช่นนี้" ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากตรอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้าสถานีรถไฟที่วิ่งนำหน้ากลุ่มคนกลุ่มใหญ่เข้ามา "แย่แล้วครับ! ท่านรองหัวหน้าเขตกับสารวัตรทหารมาถึงแล้ว! ใคร... ใครบังอาจบังAนทำร้ายคนสำคัญในพื้นที่ของเรา!" หัวหน้าสถานีรถไฟหน้าซีดเผือกเหงื่อกาฬแตกพลั่กวิ่งเข้ามาหยุดยืนหอบแฮกอยู่ตรงหน้า แต่เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นว่าคนที่นอนกองอยู่บนพื้นคือใคร เขาก็ทรุดฮวบคุกเข่าลงทันทีด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่การปรากฏตัวของสารวัตรทหาร หรือท่าทีหวาดกลัวของหัวหน้าสถานี... แต่เป็นตอนที่ชายชราผู้มีศักดิ์ฐานะสูงส่ง ยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความช่วยเหลือของหลินฟางเซียน ก่อนจะชี้มือไปยังชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกายหญิงสาว แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกลมหายใจในตรอกนั้นต้องสะพรึงกลัว— "เจ้าเด็กหนุ่มแซ่จ้าว... หน้าตาของเจ้า ช่างเหมือนกับลูกชายคนที่สามของข้าที่หายสาบสูญไปเมื่อยี่สิบปีก่อนเสียเหลือเกิน..." -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!